Σάββατο, 20 Φεβρουαρίου 2016

7985 - «Αποχαιρετισμός στον Ουμπέρτο Έκο. Ο άνθρωπος που ήξερε τα πάντα »

ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑ 1977,
http://anemourion.blogspot.gr
«Addio a Umberto Eco, l’uomo che sapeva tutto». Αυτός είναι ο σημερινός τίτλος της La Repubblica (http://www.repubblica.it/), που ερμηνεύεται ως «Αποχαιρετισμός στον Ουμπέρτο Έκο.  Ο άνθρωπος που ήξερε τα πάντα». Ο διεθνούς φήμης Ιταλός συγγραφέας και Φιλόσοφος Ουμπέρτο Έκο, ο οποίος  ζούσε με τη γυναίκα του και τα δύο παιδιά του, πέθανε χθες στο Μιλάνο. Είχε γεννηθεί στην Αλεσάντρια του Πιεμόντε, το 1932.
Πανεπιστημιακή Σταδιοδρομία
Καθηγητής Σημειωτικής στο Πανεπιστήμιο της Μπολόνια από το 1975, ενώ από το 1988 πρόεδρος του Διεθνούς Κέντρου Μελετών Σημειωτικής, στο Πανεπιστήμιο του Σαν Μαρίνο.
 Εργογραφία
Στη δεκαετία του ’70, άρχισε να γράφει τα μυθιστορήματά του. Το Όνομα του Ρόδου, τιμήθηκε με το βραβείο Strega το 1981 και το Médicis Étranger το 1982, ενώ πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα, σε όλο τον κόσμο. Άλλα έργα του που έγιναν εκδοτικές επιτυχίες:

7984 - Με κείνο τ’ άλλο αντάμωμα

ΜΕ ΚΕΙΝΟ Τ’ ΑΛΛΟ ΑΝΤΑΜΩΜΑ
Στης ερήμου τα κατάβαθα
η Σκήτη του Αγίου Βασιλείου
καλύβες απέριττες μικρές
της ικεσίας ξερολιθιές
ωσάν των αητών  φωλιάσματα
και μ΄ όλο το ημερίσιο φως
και του ήλιου το καύμα
στο μισοσκότεινο
έγκλειστοι της ερήμου οικιστές
με κείνο τ΄ άλλο αντάμωμα
από την Κερασιά
τα Κατουνάκια
το Καρμήλιο Όρος
ακατάπαυστα ικετεύουν
τον Κύριο του ελέους.
Β. Χαραλάμπους

7983 - Ο παπα Νικάνορας ο Καυσοκαλυβίτης (1913-1998)

ΣΥΖΗΤΗΣΗ ΜΕ ΤΟΝ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΗ ΜΟΝΑΧΟ Π. ΗΣΑΪΑ, 
ΓΕΡΟΝΤΑ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΚΑΛΥΒΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ


Γέροντα Ησαΐα, θα ήθελα, αν είναι, ευλογημέ­νο, δυο λογία γι' αυτόν τον πάρα πολύ αγα­πητό στα Καυσοκαλύβια, τον αείμνηστο δηλαδή παπα-Νικάνορα, έτσι για να μείνουν και να διαβάζονται από πολλές άλλες ψυχές, πού δεν τον έ­χουν γνωρίσει, γιατί νομίζω ότι και πολλές άλλες ψυχές, πού θα λάβουν γνώση για τις πολλές αρετές του μακαριστού Γέροντα παπα-Νικάνορα, θα ωφε­ληθούν πάρα πολύ!
- Ήτανε πολύ αγαπητός άπ' όλους ο αείμνηστος παπα-Νικάνορας, σ' όλα τα Καυσοκαλύβια, σ' όλους, γενικά, και στους νεώτερους και στους μεγαλύτερούς του ακόμη!

7982 - Αρχιμανδρίτης Τύχων Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σταυρονικήτα Αγίου Όρους: «Η επίκλησις του ονόματος του Κυρίου μας στον δρόμο προς την τελείωση»

Ο Άγιος Ησύχιος συμφωνώντας με όλους τους πατέρες, μας αναφέρει ότι δεν είναι αρκετό με την δική μας μόνο προσοχή και αντίρρηση να αντιμετωπίζουμε και να αποδιώχνουμε τους πονηρους λογισμούς που επιχειρούν να εισέλθουν στην καρδιά μας, αλλά χρειάζεται αμέσως η καταφυγή στην επίκληση του ονόματος του Κυρίου Ιησού, του Οποίου η παρουσία είναι πραγματική και η βοήθεια καταλυτική για όλους του λογισμούς, που μας πολεμούν.
Η νίψις βοηθάει το νου να προχωρήσει στην εργασία της προσευχής και η προσευχή είναι απαραίτητη προϋπόθεση για να φυλάει κανείς το νου του καθαρό και να τον οδηγεί στην αληθινή επίγνωση του Θεού.
Όταν αποφράξουμε όλες τις διεξόδους του νου με την εκτίμηση του Θεού, τότε αυτός «απαιτεί» να του δώσουμε κάποια εργασία που να καλύπτει την ενεργητικότητά του, όπως μας αναφέρει ο Άγιος Διάδοχος.

7981 - Ο πατριάρχης Αντιοχείας στον τάφο του π. Ισαάκ στην Καψάλα


Σχετικές αναρτήσεις στις ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ:

7980 - Ιερομόναχος Μακάριος Αγιαννανίτης (1914 - 20 Φεβρουαρίου 1983)

Ο κατά κόσμον Κωνσταντίνος Κατσιγιώργης είδε το φως του ήλιου το 1914 στο χωριό Παρπαριά της μυροβόλου και αγιοτρόφου Χίου. Μόλις ένδεκα ετών ήλθε στο πολυφημισμένο Άγιον Όρος. Προσήλθε στο Κελλί των Εισοδίων της Θεοτόκου της Κερασιάς το 1925. Εκεί μόναζε ο ενάρετος θείος του ιερομόναχος Αθανάσιος (†1935), που μαζί με τον οσιώτατο Γέροντά του Ιερόθεο (†1902), είχαν έλθει στην Κερασιά από τη μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου Ψαρών το 1885. Η συνοδεία συνολικά αποτελείτο από εφτά πατέρες. Διακρίνονταν όλοι για τη μεγάλη τους αγωνιστικότητα, την εγκράτεια, την άσκηση, τη σκληραγωγία και την αυταπάρνηση. Δεν κατέλυαν λάδι επί χρόνια και τους έλεγαν «αλάδωτους».
Ο νεαρός Κωνσταντίνος εκάρη μοναχός και ονομάσθηκε Μακάριος το 1930. Οι πατέρες του Κελλιού υπήρξαν θαυμάσιο πρότυπο για τον π. Μακάριο. Τον συνέδραμαν να τους μιμηθεί και να τους ξεπεράσει.