Τετάρτη, 5 Αυγούστου 2015

6892 - Άγιο Όρος τώρα. Φανταστικές φωτογραφίες.

Φωτογράφος, συνεργάτης της Αγιορειτικής Φωτοθήκης, κατέγραψε από μπαλκόνι Αγιορειτικής Μονής μοναδικές στιγμές.
Στον ορίζοντα: Η Σιθωνία και αστραπές πάνω από τον Κίσσαβο.

6891 - Επίσκεψη 130 κατασκηνωτών στο Άγιο Όρος

Την Τρίτη 4 Αυγούστου 2015, οι 130 μαθητές Γυμνασίου και Λυκείου που συμμετέχουν στην κατασκήνωση «ο Καλός Ποιμήν» της Ιεράς Μητροπόλεως Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως στο Ποσείδι Χαλκιδικής, είχαν την εξαιρετική ευλογία να επισκεφθούν το Άγιο Όρος. Συνοδοιπόρος και Οδηγός σε τούτη την εξόρμηση- προσκύνημα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως κ. Βαρνάβας.
Οι κατασκηνωτές έγιναν δεκτοί με χαρά από τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Ξενοφώντος, π. Αλέξιο, ο οποίος παρέθεσε τράπεζα προς τιμήν τους, καθώς και από τον Καθηγούμενο της Ιεράς Μονής Γρηγορίου, π. Χριστοφόρο.

6890 - Οι Παρακλήσεις στο ραδιόφωνο της Πεμπτουσίας


Κάθε απόγευμα μέχρι τις 14 Αυγούστου, θα μεταδίδεται από το Pemptousia FM στις 18:30 ο Παρακλητικός Κανόνας στην Παναγία μας. 
Την Μικρή Παράκληση Ψάλλουν οι μοναχοί της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους και την Μεγάλη Παράκληση ψάλλουν οι μοναχές της Ι.Μ. Ευαγγελισμού της Θεοτόκου στην Ορμύλια Χαλκιδικής.

6889 - Απλότητα είναι το στολίδι που ομορφαίνει την ψυχή μας!

Ηγούμενος Ι. Μ. Εσφιγμένου
Αγίου Όρους
Όταν η αγάπη αγγίζει την απλότητα τότε κάπου εκεί κοντά, θα δεις...... έχεις πλησιάσει τον Θεό!
Φτάνει πια τα πολλά λόγια.....
Λόγια, λόγια, λόγια και πάλι λόγια, και το αποτέλεσμα.....;
Η απλότητα δεν θέλει λόγια...
Η αγάπη δεν θέλει λόγια.....
Κουράζουν τα πολλά λόγια , αλλά δικαιολογούν την σύγχυση και την πολυπλοκότητα που επικρατεί στο μυαλό μας!!!
Ο σοφός λαός μας λέει...τα πολλά λόγια είναι φτώχεια!
Οι σοφοί της αρχαιότητος πολύ πριν έλεγαν....κρείττον του λαλείν το σιγάν!
Ο Χριστός μπροστά στο δικαστήριο ....εσιώπα!
Εμείς σήμερα θέλουμε να τα ερμηνεύουμε όλα, να τα εξηγούμε όλα, να τα καταλαβαίνουμε όλα..........
Ποιό είναι όμως το αποτέλεσμα;
Ένα πράγμα πρέπει να καταλάβουμε όλοι....ότι δεν πρέπει να τα καταλαβαίνουμε όλα!!!

6888 - Συναντήσεις δύο συγχρόνων Αγίων: Γέρ. Ιάκωβος Βαλαδήμος – Όσιος Παΐσιος

Η αγιότης δεν κρύβεται. Είναι μαγνήτης, που ελκύει. Είναι το λαμπερό αστέρι, που φωτίζει όλους μας στο σκοτάδι της χίμαιρας και των προβλημάτων της καθημερινότητος. Είναι η όαση των κουρασμένων οδοιπόρων στην έρημο των θλίψεων και των κρίσεων. Είναι η πηγή με το γάργαρο νερό, που ξεδιψάει κάθε διψασμένο. Είναι το ευωδιαστό λουλούδι στη δυσώδη κοπριά των ορθολογιστών και αθέων. Είναι η πραγμάτωση του Ευαγγελίου της αγάπης και της ειρήνης σε έναν κόσμο άστοργο, αφιλάδελφο, ταραγμένο και πολεμούμενο από πλήθος ορατών και αοράτων εχθρών.

6887 - Μοναχός Αλέξιος Νεοσκητιώτης (1886 – 5 Αυγούστου 1963)

Γεννήθηκε στα Τρίκαλα της Κορινθίας, στην πατρίδα του οσίου Γερασίμου του Νέου ( 1579), ο κατά κόσμον Αλέξανδρος Ιωάννου Κοΐνης το 1886. Το 1905 μετέβη στην Αμερική προς εργασία επί πενταετία. Το 1910 προσήλθε στην ιερά Καλύβη της Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Νέας Σκήτης, στη συνοδεία του ιερομονάχου Κυρίλλου. Εκάρη μοναχός το 1912. Διακρίθηκε για την υπακοή, την ταπείνωση και την υπομονή στις ασθένειες.
Επί τρία έτη έπασχε από καρκίνο. Με θείες Λειτουργίες και Παρακλήσεις στην Παναγία και τον άγιο Παρθένιο έγινε καλά. Την εικόνα του αγίου Παρθενίου, προστάτου των καρκινοπαθών, είχε στο προσκεφάλι του. Μετά τη θεραπεία του διακονούσε και πάλι ακούραστα και πρόθυμα. Ασθένησε και πάλι και είχε μεγάλες πληγές στο πόδι. Υπόμενε γενναία πάντοτε. Κάποτε ανεβαίνοντας από τους ωραίους κήπους της Καλύβης τους είπε στον παραδελφό του Μακάριο († 2006): «Κουράσθηκα πιά, ας με πάρει ο Θεός να ησυχάσω». Ζήτησε ν’ αποθάνει. 

6886 - Ιερομόναχος Γεράσιμος Διονυσιάτης (1875 – 5 Αυγούστου 1955)

Οι κάρες των μακαρίων Διονυσιατών 
πατέρων στο οστεοφυλάκιο τής μονής
Ο κατά κόσμον Γεώργιος Μπακαλούδης του Εμμανουήλ γεννήθηκε στη Βάβδο Χαλκιδικής το 1875. Νέος πήγε για εργάτης στο Άγιον Όρος κι έγινε μοναχός στην αυστηρή μονή Διονυσίου το 1902.
Επί πολλά χρόνια στη μονή του σαν μοναχός διακονητής, διάκος και παπάς έγινε σε όλους αξιαγάπητος για την καλοσύνη, την ευγένεια και την αρετή του. Συνήθιζε κάθε ήμερα ν’ αφήνει λίγο από το ψωμί του, για τον φύλακα άγγελό του, και κάθε ημέρα το αύξανε, μέχρι που δεν έτρωγε καθόλου. Ο ηγούμενος Ευλόγιος τον επανέφερε στη μέση οδό.
Το 1929 αναχώρησε από τη μονή του.
Από όποια εκκλησία και μονή κι αν πέρασε, σε όλη την Ελλάδα, εκτιμήθηκε και αγαπήθηκε. Ήξερε να θυσιάζεται. Σαν Πνευματικός, όταν αναγκαζόταν να στερήσει από κάποιον τη θεία Κοινωνία, ήταν λυπημένος όλη εκείνη την ημέρα κι έλεγε: «Νιώθω τέτοια λύπη, παιδιά μου, σαν να στερούμαι εγώ τη θεία Κοινωνία». Η ακακία, η υπομονή, η απάθεια τον στόλιζαν.

6885 - Όσιος Ευγένιος ο Αιτωλός (†1682)






Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 5 Αυγούστου