Δευτέρα, 16 Φεβρουαρίου 2015

6042 - Ο Λαγκαδάς υποδέχθηκε το Ιερό Λείψανο του Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους που φυλάσσεται σε Ιβηρίτικο Μετόχι



.......Με κάθε λαμπρότητα και πλημυρισμένη από αισθήματα πνευματική χαράς, η Ιερά Μητρόπολη Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης, το απόγευμα της Δευτέρας 16 Φεβρουαρίου 2015, υποδέχτηκε το Σεπτό και Χαριτόβρυτο Ιερό Λείψανο του Αγίου ενδόξου Ιερομάρτυρος Χαραλάμπους του Θαυματουργού, το οποίο και φυλάσσεται εις το Μετόχιο της Ιεράς Μονής των Ιβήρων Αγίου Όρους, Παναγία η Πορταΐτισσα Κορνοφωλιάς Έβρου.
.......Η υποδοχή του Ιερού Λειψάνου, το οποίο εκόμισε ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Ιβήρων, Πανοσιολογιώτατος Αρχιμανδρίτης π. Ναθαναήλ, πραγματοποιήθηκε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννη, έμπροσθέν του Ιερού Ναού της Κοιμήσεως της Θεοτόκου Λαγκαδά. Περισσότερα

6041 - Μοναδική φωτογραφία των Αγίου Παϊσίου και παπα Τύχωνα με τους αδελφούς Ιωασαφαίους, που τους επισκέφθηκαν στο Κελλί του Τιμίου Σταυρού

Ιερομόναχος Τύχων ο Ρώσος (1884-1968) με τους αδελφούς Ιωασαφαίους.
Ο άγιος Παΐσιος προσφέρει βρόχινο νερό από τη στέρνα της καλύβης (φωτ. 1966)
Και άλλη φωτογραφία εδώ:

6040 - Ο παπα Τύχων και οι επισκέπτες του

Ο Γέροντας την λέξη «ευλόγησον» την χρησιμοποιούσε πάντα και με τις πολλές καλογερικές έννοιες, όπως το «ευλογείτε» ή «ευλόγησον», όταν ζητούσε ταπεινά την ευλογία του άλλου, και μετά θα έδινε και αυτός την ευλογία του με την ευχή «Ό Κύριος να σε ευλόγηση». Μετά από τον συνηθισμένο χαιρετισμό οδηγούσε τους επισκέπτες στο Ναό και έψαλλαν μαζί το Σώσον, Κύριε, τον λαόν σου και το Άξιον εστίν και, εάν ήταν καλός καιρός, έβγαιναν έξω, κάτω από την ελιά, και καθόταν μαζί τους πέντε λεπτά, μετά σηκωνόταν με χαρά και έλεγε:

6039 - Μνήμη θανάτου (Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης)

– Γέροντα, γιατί, ενώ ο θάνατος είναι το πιο σίγουρο γεγονός για τον άνθρωπο, εμείς τον ξεχνούμε;
– Ξέρεις, παλιά στα Κοινόβια υπήρχε ένας μοναχός που είχε ως διακονία να θυμίζη στους άλλους Πατέρες τον θάνατο. Περνούσε λοιπόν την ώρα της διακονίας από όλους τους αδελφούς και έλεγε στον καθέναν: «Αδελφέ, θα πεθάνουμε». Η ζωή είναι τυλιγμένη με την θνητή σάρκα.
Το μεγάλο αυτό μυστικό δεν είναι εύκολο να το καταλάβουν όσοι άνθρωποι είναι μόνο «σάρκες», γι’ αυτό δεν θέλουν να πεθάνουν, δεν θέλουν ούτε να ακούσουν για θάνατο. Έτσι ο θάνατος γι’ αυτούς είναι διπλός θάνατος και διπλή στενοχώρια.
Ευτυχώς όμως ο Καλός Θεός οικονόμησε, ώστε να βοηθιούνται από μερικά πράγματα τουλάχιστον οι ηλικιωμένοι, που φυσιολογικά είναι πιο κοντά στον θάνατο.