Κυριακή, 29 Δεκεμβρίου 2013

4055 - Ο εικαστικός Κωνσταντίνος Κερεστετζής έζησε μεγάλο διάστημα (σαν μοναχός) στο Άγιον Όρος και ζωγράφισε μονές, τοπία και πρόσωπα από το Περιβόλι της Παναγίας



«Μιλάει» για την απλότητα του μοναστικού βίου αλλά και τις αξίες του Αγίου Ορους μέσω της ζωγραφικής παλέτας τους. Οψεις μοναστηριών, ακόμη και ζωγραφικές απεικονίσεις των κελιών, «ξεπροβάλλουν» από τον καμβά του Κωνσταντίνου Κερεστετζή και παρουσιάζονται σε μια έκθεση, με τίτλο «Αγιον Ορος», που θα εγκαινιαστεί στις 24 Ιανουαρίου στην αίθουσα τέχνης «Γαβράς» στο Κολωνάκι. Πρόκειται για μια σειρά έργων -25 στον αριθμό- που δημιουργήθηκαν το 2012 κατά τη διάρκεια της τρίμηνης παραμονής του στην Αθωνική Πολιτεία, το μέρος όπου ο καταξιωμένος εικαστικός βρίσκεται και αυτήν την περίοδο ζωγραφίζοντας διαρκώς. Εξάλλου, όπως λέει και ο ίδιος, στο Αγιον Ορος «πάντα υπάρχουν πράγματα για να καταγράψεις στον καμβά σου».
«Το 2012 και αφού είχα ολοκληρώσει μια έκθεση στην Κωνσταντινούπολη, η οποία με είχε εξαντλήσει, αποφάσισα ότι έπρεπε να πάω στο Αγιον Ορος προσπαθώντας να ξαναβρώ τον εαυτό μου» δηλώνει στην «κυριακάτικη δημοκρατία» ο καλλιτέχνης. «Το μέρος ήταν το κατάλληλο για μένα. Ηταν σαν μια θεραπεία. Αρχικώς, λοιπόν, δεν υπήρχε στο πρόγραμμα να μείνω για να ζωγραφίσω».

4054 - Του Παραδείσου τ’ όνειρο (Μνήμες Όρους Αγίου…Οκτ. 2013). Μέρος 10ο



Η κορυφή του Άθωνα και η πανταχού σκιά του, 
Με γαληνεύει πάντοτε μαζί με τα παιδιά του …
Αυτή που λαχταρούν πολύ  να την πατήσουν όλοι
Για να βρεθούν πιο κοντινά προς την απάνω Πόλη …
Απ το Πρωτάτο βήματα ως την Κουτλουμουσίου
Και έπειτα ο κατήφορος μέχρι του Παϊσίου,
τα μονοπάτια τα ιερά και τα κελιά Αγίων,
που εικόνες χάρτινες σκορπούν το μύρο των δακρύων….
Του Γαβριήλ του Μοναχού  φιλήσαμε το χέρι
και διδαχές που ταπεινός μόνο να δίνει ξέρει,
γράφτηκαν ανεξίτηλα για πάντα σε βιβλία
που κλείνουν  μέσα αρετές και κάθε αμαρτία,
που οι συνειδήσεις τα κρατούν  και κάποτε θ’ ανοίξουν
να διαβαστούνε δυνατά, τα αιώνια να δείξουν ….


Το λεωφορείο για Καρυές μας περίμενε έξω απ την πύλη της Μονής Φιλοθέου γύρω στις 8 το πρωί. Ανεβήκαμε παίρνοντας μαζί μας  τις πιο έντονα χρωματισμένες με του Θεού την ωραιότητα εικόνες. Δίπλα μου κάθισε ένας αδερφός που κάτι μου θύμιζε το πρόσωπό του. Είχα να τον δω είκοσι ολόκληρα χρόνια! Από νέα παιδιά ανταμώναμε ξανά σε ένα λεωφορείο, με προορισμό την πρωτεύουσα της Αθωνικής Πολιτείας. Μόλις είχε κατέβει από την κορυφή του Άθωνα. Μας περιέγραψε με ενθουσιασμό αυτήν την ανεπανάληπτη εμπειρία της ανάβασής του  στα απόκρυμνα μονοπάτια της Αγίας Κορυφής. Εκεί τα ξηρά και άνυδρα προσφέρουν «υγρασία» στην ψυχή, τα γυμνά και τα απαρήγορα την «ντύνουν» με  ευλογία και  Θεία χάρη. Ίσως η κορυφή του Άθωνα να ναι η πιο κοντινή στην Ουράνια Πατρίδα, την Άνω Πόλη. Δεν έχει σημασία το ύψος της μα η σκιά της …Αυτή που θα γαληνεύει πάντα όσους παραμυθητικά  σκέπασε και εκείνοι την «φορούν» κατάσαρκα πλέον πανταχού, σαν χειροποίητο Εσταυρωμένο  σε κάθε τους  επίγειο βήμα. 

4053 - O ερημίτης του πύργου



Tο καΐκι κατευθύνθηκε προς ένα ψηλό τετράγωνο πύργο χτισμένο πάνω σ' ένα μαρμάρινο βράχο, που προχωρούσε πάνω στην ήρεμη γαλάζια θάλασσα στη NΑ άκρη της χερσονήσου· κάνοντας στροφή σ' ένα μικρό ακρωτήριο, μπήκαμε σ' ένα όμορφο μικρό λιμανάκι όπου κυριαρχούσε ο πύργος και ένα δυο κτίσματα χτισμένα στη βάση του για άμυνα, όλα με τη βυζαντινή αρχιτεκτονική.
H παράδοξη μισοανατολική, μισονορμανδική αρχιτεκτονική του μικρού οχυρού, το παράξενο καΐκι μου, τα λαμπρά χρώματα των κοστουμιών των ναυτών, η πλούσια βλάστηση και οι μεγάλες τούφες των λουλουδιών που ξεφύτρωναν στις σχισματιές του άσπρου μάρμαρου, σχημάτιζαν όλα μαζί την πιο γραφική σκηνή που είχα ποτέ την καλή τύχη να ιδώ και που θα τη θυμούμαι πάντα με ευχαρίστηση.
Δεν είδαμε κανέναν άνθρωπο, μονάχα σε ένα μίλι απόσταση ήταν το μεγάλο μοναστήρι της Αγ. Λαύρας που ήταν στημένο πάνω μας ανάμεσα στα δέντρα στην πλαγιά του βουνού κι αυτό το μικρό όμορφο λιμάνι ήταν, όπως μας είπαν οι ναύτες, το μέρος αποβίβασης των προσκυνητών που πήγαιναν στο μοναστήρι.
Kαθώς μελετούσα το βυζαντινό πύργο μου φάνηκε πως είδα κάτι να ξεπροβάλλει από μια πολεμίστρα, κοντά στην κορυφή, και κοιτάζοντας προσεχτικότερα είδα πως ήταν το κεφάλι ενός γέροντα με μια μακριά γκρίζα γενειάδα που με κοίταζε προφυλακτικά. Φώναξα με όλη μου τη δύναμη «Kalemera sas, ariste, kalemera sas· ora kali sas»· τον δ' απαμειβόμενος: «Kalos orizete». 

4052 - Η Σφαγή των 14.000 Νηπίων (29 Δεκεμβρίου) σε τοιχογραφίες στο Άγιο Όρος


Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας
Τοιχογραφία Καθολικού
Η βρεφοκτονία του Ηρώδη (τμήμα)