Παρασκευή, 6 Δεκεμβρίου 2013

3965 - Ο γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης, κάτι λέει για τις Μητέρες και νοικοκυρές…



Το νοικοκυριό και η χριστιανική ανατροφή του παιδιού
-Γέροντα, πώς μπορεί μια νοικοκυρά να ρυθμίση τις δουλειές της, ώστε να έχη χρόνο και για προσευχή; Τι αναλογία δηλαδή πρέπει να υπάρχη ανάμεσα στην εργασία και στην προσευχή;
-Οι γυναίκες συνήθως δεν έχουν μέτρο στις δουλειές τουςΘέλουν συνέχεια να ανοίγουν δουλειές. Ενώ έχουν πολλή καρδιά και θα μπορούσαν να κάνουν πολύ καλό νοικοκυριό στην ψυχή τους, ξοδεύουν την καρδιά τους σε ασήμαντα πράγματα. Ας υποθέσουμε ότι έχουμε ένα ποτήρι με ωραία σχέδια, με γραμμές κ.λ.π. Και αν δεν είχε γραμμές, την δουλειά του πάλι θα την έκανε. Εκείνες όμως πάνε στο κατάστημα και αρχίζουν: «Όχι, τις θέλω μέχρι εκεί τις γραμμές, όχι έτσι, όχι αλλιώς». Και αν έχη και κανένα λουλούδι, ε, τότε είναι που σκιρτά η καρδιά! Έτσι η γυναίκα καταστρέφει όλη τη δυναμικότητά της. Σπάνια θα βρης κανέναν άνδρα να δώση προσοχή σε κάτι τέτοια. Και αν ένα πορτατίφ είναι λ.χ. είναι καφέ η μαύρο, ούτε που το προσέχουν οι άνδρες. Αλλά η γυναίκα θέλει κάτι όμορφο, χαίρεται, δίνει ένα κομμάτι της καρδιάς της σε αυτό, άλλο κομμάτι σε κάτι άλλο, οπότε τι μένει για τον Χριστό; Τα χασμουρητά από την κούρασή της στην ώρα της προσευχής
Όσο απομακρύνεται η καρδιά της γυναίκας από τα όμορφα, τόσο πλησιάζει τον Χριστό. Και όταν η καρδιά δοθή στον Χριστό, τότε έχει μεγάλη δύναμη! Είδα μια ψυχή αυτές τις μέρες που έχει αφεθή τελείως στον Θεό. Βλέπεις να καίη μέσα της μια γλυκιά φλόγα! Τα παίρνει όλα στα ζεστά. Ήταν τελείως κοσμική, αλλά είχε καλή διάθεση και κάποια στιγμή τινάχθηκε η σπίθα μέσα της. Χρυσαφικά, λούσα, όλα τα πέταξε. Τώρα ζη με μια απλότητα! Αγωνίζεται, κάνει δουλειά πνευματική. Με τι θυσία κινείται! Ζήλεψε τους Αγίους με την καλή έννοια. Τι κομποσχοίνι, τι νηστείες κάνει, τι Ψαλτήρι διαβάζει!…Φοβερό! Αυτή τρέφεται με την άσκηση τώρα.
- Γέροντα, μία μητέρα μου είπε: «Είμαι αδύναμη σωματικά και κουράζομαι πολύ. Ούτε τις δουλειές προλαβαίνω να κάνω, ούτε μου μένει χρόνος για προσευχή».
-Να απλοποιήση την ζωή της, για να της μένη χρόνος και για προσευχή. Με την απλότητα μια μητέρα μπορεί να κάνη πολλή προκοπή. Αν μια μάνα έχει απλοποιήσει τη ζωή της, αλλά κοπιάζει, γιατί έχει πολλά παιδιά, δικαιούται να πη «κουράζομαι». Αν όμως χάνη το χρόνο της κοιτάζοντας πώς θα παρουσιάση τακτοποιημένο το σπίτι της στους ξένους, τότε τι να πη κανείς; Μερικές μητέρες, για να τα έχουν όλα τακτοποιημένα στο σπίτι, περιορίζουν ασφυκτικά τα παιδάκια και δεν τα αφήνουν να μετακινήσουν μια καρέκλα ή ένα μαξιλάρι. Τους επιβάλουν στρατιωτική πειθαρχία, και έτσι τα παιδιά, ενώ γεννιούνται κανονικά, μεγαλώνουν δυστυχώς βλαμμένα. Ένας μυαλωμένος άνθρωπος, αν δη σε ένα σπίτι που έχει πολλά παιδιά όλα τα πράγματα στην θέση τους, θα βγάλη συμπέρασμα ότι ή τα παιδιά είναι βλαμμένα ή η μάνα είναι βάρβαρη και επιβάλλει στρατιωτική πειθαρχία. Υπάρχει φόβος στην ψυχή των παιδιών, γιʼ αυτό πειθαρχούν.
Μια φορά είχα πάει σε ένα σπίτι με πολλά παιδιά. Πόση χαρά μου έδωσαν αυτά τα παιδάκια με τις παιδικές αταξίες τους, που χαλούσαν την κοσμική τάξη-το κάθε πράγμα στην θέση του. Αυτό είναι η μεγαλύτερη αταξία, που κουράζει πολύ τον σημερινό άνθρωπο.Παλιά δεν υπήρχαν πνευματικά βιβλία, για να βοηθηθούν οι μητέρες με την μελέτη. Τώρα υπάρχουν ένα σωρό Πατερικά, ένα σωρό μεταφράσεις, αλλά δυστυχώς οι περισσότερες μητέρες ή ασχολούνται με κάτι χαζά ή εργάζονται, για να τα βγάλουν πέρα.Η μάνα καλύτερα είναι να ασχολήται με την ανατροφή των παιδιών, παρά να καταπιάνεται σχολαστικά με το νοικοκυριό, με τα άψυχα πράγματα. Να τους μιλάη για τον Χριστό, να τους διαβάζη βίους Αγίων. Παράλληλα να ασχολήται και με το ξεσκόνισμα της ψυχής της, για να λαμποκοπάη πνευματικά. Η πνευματική ζωή της μητέρας θα βοηθήση αθόρυβα και τις ψυχές των παιδιών της. Έτσι και τα παιδιά θα ζουν χαρούμενα, και εκείνη θα είναι ευτυχισμένη, γιατί μέσα της θα έχη τον Χριστό. Αν η μάνα δεν ευκαιρή ούτε ένα «Τρισάγιο» να πη, πώς θα αγιασθούν τα παιδιά της;
- Και όταν, Γέροντα, μια μάνα έχη πολλά παιδιά και πολλές δουλειές;
- Όταν κάνη τις δουλειές στο σπίτι, δεν μπορεί συγχρόνως να προσεύχεται; Εμένα η μητέρα μου έμαθε να λέω την ευχή. Όταν σαν παιδιά κάναμε καμμιά αταξία και πήγαινε να θυμώση, την άκουγα που έλεγε: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Όταν έβαζε το ψωμί στο φούρνο έλεγε: «Εις το όνομα του Χριστού και της Παναγίας». Και όταν ζύμωνε και όταν μαγείρευε, πάλι έλεγε συνέχεια την ευχή. Έτσι αγιαζόταν και το ψωμί και το φαγητό που έκανε, αγιάζονταν και αυτοί που το έτρωγαν. Πόσες μητέρες που είχαν αγία ζωή είχαν και αγιασμένα παιδιά! Να, η μητέρα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη. Ακόμα και το γάλα αυτής της ευλογημένης μάνας, που θήλαζε ο Γαβριήλ –το κατά κόσμον όνομα του Γέροντα Χατζη-Γεώργη ήταν ασκητικό! Είχε αποκτήσει δύο παιδιά και ύστερα ζούσαν με το σύζυγό της εν παρθενία, αγαπημένοι σαν αδέλφια. Είχε ασκητικό πνεύμα από μικρή, γιατί είχε αδελφή μοναχή, ασκήτρια, την οποία επισκεπτόταν και αργότερα με τα παιδιά της. Ο πατέρας του Γαβριήλ ήταν και αυτός ευλαβής και ασχολούνταν με το εμπόριο, γι αυτό τον περισσότερο καιρό τον περνούσε στα ταξίδια. Αυτό έδινε την ευκαιρία στην μητέρα του να ζη απλά, να μη «μεριμνά και τυρβάζη περί πολλά», να τον παίρνη μαζί της και να αγρυπνή με άλλες γυναίκες πότε στις σπηλιές και πότε στα εξωκκλήσια. Γι αυτό μετά έφτασε σε τέτοια μέτρα αγιότητος.Η ευλάβεια της μητέρας έχει μεγάλη σημασία. Αν η μητέρα έχει ταπείνωση, φόβο Θεού, τα πράγματα μέσα στο σπίτι πάνε κανονικά. Γνωρίζω νέες μητέρες που λάμπει το πρόσωπό τους, αν και δεν έχουν από πουθενά βοήθεια. Από τα παιδιά καταλαβαίνω σε τι κατάσταση βρίσκονται οι μητέρες.

3964 - Η δοκιμασία της… θλίψεως





«πό τήν πομονή στίς θλίψεις διακρίνονται σοι γαπον τόν Θεό.
ταν Θεός θελήσει νά βοηθήσει μία ψυχή βασανισμένη, δέν τήν παλάσσει πό τίς θλίψεις, λλά τς χαρίζει πομονή.
λοι ο γιοι στήν θλίψη δοκιμάσθηκαν καί χι στήν χαρά. Καί Χριστός στούς μακαρισμούς, τήν θλίψη μακάρισε καί χι τήν χαρά.
Νά εχόμεθα Θεός νά μς δίδει πομονή καί χι νά μς πάρει τά βάσανα, γιατί ατά μς πηγαίνουν στόν παράδεισο».
Εφραίμ Κατουνακιώτης Ιερομόναχος

3963 - Του Παραδείσου τ’ όνειρο (Μνήμες Όρους Αγίου…Οκτ. 2013). Μέρος 2ο



Και εφέτος το αισθανθήκαμε, το ‘νοιώσαν οι ψυχές μας,
πώς σε μια μέρα κύλησαν  χίλια έτη  Κυρίου …
Για να λυτρώνονται ζωές να γλυκαθούν  τα πάθια,
φύτρωσε  ένας Παράδεισος στη γη, ελέους Σωτηρίου,
να γίνουν όλα του  τα πλάσματα ρόδα χωρίς αγκάθια ...
Αρώματα λιβανωτού και βλέμματα ασκητάδων,
λέξεις δύσκολα τα χωρούν, μνήμες τα φυλακίζουν …
Βοήθησέ μας Παναγιά, στήριγμα  των Μανάδων
να τα κρατάμε μέσα μας
κι όσο τα μάτια είν’ ανοιχτά κάνε τα να δακρύζουν… ( ν.σκ)

…Μια μόνο λέξη: Μεγαλοπρέπεια και   μάτια εκστατικά να μην προλαβαίνουν να θαυμάσουν τις εικόνες που μια-μια ξεπροβάλλουν μπροστά σου, όταν εισέρχεσαι στην αυλή του Ρωσικού Μοναστηριού, του Αγίου Παντελεήμονος. Αν λίγο αφεθείς τότε στα σίγουρα δεν γίνεται  παρά να μην μεταφερθείς στις ενδοξότατες μέρες των αμέσως προηγούμενων αιώνων, τότε που πάνω από 2000 Μοναχοί κατάκλυζαν κάθε του γωνιά ή τότε που χτιζόταν το λυγερό καμπαναριό του, για να χωρέσει μέσα του τριάντα δυο καμπάνες και είκοσι τόνους αρμονίας και δέους Θεϊκού…
Μπήκαμε στο Αρχονταρίκι με το …κρεμαστό  μπαλκονάκι, με θέα σε όλη την νοτιοδυτική ακτή του Όρους. Ένας νεότατος Ρώσος  Μοναχός πέρασε βιαστικά από μπροστά μας υποκλινόμενος και φτάνοντας το κεφάλι του σχεδόν ως τα γόνατά του. Με λίγα ξανθά γένια και ένα πρόσωπο ολοφώτεινο   που μας θύμισε μορφές βγαλμένες μέσα απ το ξακουστό φωτογραφείο – εργαστήριο της Μονής. Εκεί που προς ωφέλεια ψυχών στέκονταν για να φωτογραφηθούν οσιακές μορφές του Αγιορείτικου Ρώσικου Μοναχισμού , όπως ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης με τον μαθητή του τότε Ιεροδιάκονο Σωφρόνιο Σαχάροφ τον μετέπειτα βιογράφο του και Άγιο Γέροντα του Έσσεξ. Λες και σ αυτήν την υπόκλιση και στο τόσο σύντομο πέρασμα αυτού του νεαρού Μοναχού από μπροστά μας συνοψίστηκε αυτό που ο πνευματικός του Άγιος πρόγονος συνήθιζε να λέει για την ανεξαίρετη αγάπη:
  Η ψυχή δεν μπορεί να έχει ειρήνη, αν δεν προσεύχεται ακόμη και  για τους εχθρούς. Χωρίς τη χάρη του Θεού, δε μπορούμε ν’ αγαπούμε τους εχθρούς μας. Το Άγιο Πνεύμα όμως εμπνέει την αγάπη, και τότε η ψυχή λυπάται ακόμη και τους δαίμονες… Σας ικετεύω, δοκιμάστε. Αν κάποιος σας προσβάλει ή σας ατιμάσει ή σας πάρει κάτι από τα υπάρχοντά σας ή και αν καταδιώκει την Εκκλησία ακόμη, προσευχηθείτε στον Κύριο λέγοντας: «Κύριε, όλοι είμαστε πλάσματά Σου. Λυπήσου τους πλανημένους δούλους Σου και κάλεσέ τους σε μετάνοια»… Αν δεν έχεις αγάπη, τουλάχιστον μην τους διαβάλλεις και μην τους καταριέσαι  και τότε καλύτερο θα είναι. Αν όμως κάποιος σκέφτεται το κακό για τους εχθρούς του, σημαίνει μάλλον πως κάποιο πονηρό πνεύμα εισήλθε στην καρδιά του και της φέρνει κακούς λογισμούς…
Σκέφτηκα λοιπόν, πως κάθετί που λένε ή πράττουν οι Μοναχοί, όπως εκείνη η υπόκλιση δεν είναι παρά ένα πάλαισμα της ψυχής τους, μια εξάσκηση στην ταπείνωση, την αγάπη, την περιχώρηση, στον καλό λογισμό, στην γαλήνη, στην εσωτερική ειρήνη. Τίποτα γι αυτούς δεν είναι ασήμαντο και κανείς  άνθρωπος δεν επιτρέπεται να περάσει απαρατήρητος για το είναι τους, αφού κι αυτός δίνει  μια αφορμή για να υποκλιθεί η ψυχή τους …Αφήσαμε τα πράγματά μας, δροσιστήκαμε από την μαρμάρινη βρύση που βρίσκεται μέσα στο αρχονταρίκι και πήραμε το δρόμο για το Καθολικό. 
Συζητούσαμε για την μεγεθυμένη φωτογραφία που δεσπόζει στ αριστερά της εισόδου του Μοναστηριού δίπλα στη φιάλη. Μια φωτογραφία του 1903 που δόθηκε σε κοινή θέα μόλις το 1997.   
Βγήκε σαν αναμνηστική ενός παλαιού εθίμου της Μονής: Να δίνεται  στους φτωχούς Μοναχούς που ασκήτευαν σε κελιά της περιοχής, ελεημοσύνη. Από την επόμενη χρονιά όμως αποφασίσθηκε να μην ξαναδοθεί τίποτα, διότι τα αποθέματα του Μοναστηριού είχαν σωθεί ...Στη Ρωσία η κατάσταση ήταν τότε δραματική, και έτσι μειώθηκαν στο ελάχιστο  οι  μέχρι πρότινος πλούσιες δωρεές των  Ρώσων αδερφών  στο Μοναστήρι.
Ένας  Μοναχός ονόματι  Γαβριήλ επρόκειτο να φωτογραφήσει για τελευταία φορά, σε ανάμνηση, το γεγονός αυτό της ελεημοσύνης. Τότε όμως παρατήρησε μόνο αυτός, να κινείται κατά τρόπο θαυμαστό ανάμεσα στους πατέρες μία μαυροφορεμένη  γυναίκα. Φωτογράφησε λοιπόν τη σκηνή και τη γυναίκα που μόνο αυτός έβλεπε, η οποία αποτυπώθηκε και πάνω στο φωτογραφικό χαρτί μέσα σε μία λάμψη στα αριστερά της φωτογραφίας, όταν την  εμφάνισαν στο εργαστήριο της Μονής.
Οι Πατέρες συμπέραναν ότι ήταν η Παναγία λυπημένη και πήραν πίσω  την απόφασή τους να σταματήσουν την ελεημοσύνη.
 Ένα σύγχρονο θαύμα που δυναμώνει την πίστη και που διατρανώνει μια ρήση που λίγες μέρες αργότερα ακούσαμε να βγαίνει από το στόμα ενός πολύ φωτισμένου Ασκητή: Αν θέλετε να πεινάσετε τότε να αποθηκεύετε !
Μπήκαμε στο θεσπέσιο  καθολικό με τους 8 τρούλους. Μια διαφορετική αίσθηση ουράνιου πλησιάσματος, μέσα από τις ιδιαίτερες αγιογραφίες και την μορφή του Αγίου Παντελεήμονος να αντανακλά την αφοσίωση των Μοναχών στο πρόσωπό του. Ιλαρός, χαρούμενος με μια ξέχειλη αγάπη να πηγάζει απ το πρόσωπό του Αθλοφόρου και Ιαματικού Προστάτη του Μοναστηριού... Από το στενό γεφυράκι ανεβήκαμε στον πρώτο όροφο του καμπαναριού πάνω από την μεγάλη επιβλητική Τράπεζα.
Εκεί δεσπόζει η  τεράστια καμπάνα, η δεύτερη μεγαλύτερη στον κόσμο! Το βάρος της είναι 13 τόνοι, η διάμετρος της σχεδόν  3 μέτρα  ενώ η περιφέρεια της πλησιάζει τα  9 μέτρα ! 
Μόνο για την δική της κρούση  χρειάζονται  δύο μοναχοί. Το βράδυ της Αναστάσεως κάποιοι έχουν πει πως ακούγεται μέχρι τον Πολύγυρο, σε ακτίνα δηλαδή εβδομήντα και πλέον χιλιομέτρων!  Αν είναι συνταρακτική η  αίσθηση μόνο στη θέα της, τότε τι ανείπωτα συναισθήματα θα γεννηθούν στο πανηγυρικό άκουσμά της; Ένας Μοναχός μας έκανε νόημα να κατέβουμε για να προσκυνήσουμε στο μικρό απέναντι παρεκκλήσι, ένα από τα 35 συνολικά που υπάρχουν, με τα Άγια Λείψανα του Αγίου Σεραφείμ του Σάρωφ, του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου, του Αγίου Παντελεήμονος και του Αγίου Ιωάννου του Ελεήμονος, του Αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου και τις τίμιες κάρες του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτη και του Αγίου Λουκά του Ευαγγελιστή, αυτού που φωταγώγησε τη γη στο πλάι του Θείου Παύλου γράφοντας  του Χριστού το Ευαγγέλιο…  Τι ευλογία Θεέ μου, από τα πρώτα μας μόλις βήματα τις 2 πρώτες  κιόλας ώρες μας  στο Περιβόλι της Μητέρας Σου να ανταμώνουμε με Κορυφαίους πρεσβευτές του ελέους Σου …
Αφήσαμε πίσω μια από τις πιο εντυπωσιακές εικόνες του σύγχρονου Αγίου Όρους και πήραμε τον δρόμο για τον πρώτο μας σταθμό φιλοξενίας, την πάνω στη θάλασσα χτισμένη Μονή του Ξενοφώντος. 
Ένα μεγάλο τείχος χτισμένο περίτεχνα γύρω από ιδιοκτησία του Ρώσικου μας έκανε να μνημονεύσουμε πολλές φορές έναν κεκοιμημένο  αδερφό μας τον Τριαντάφυλλο. 
Έχει αφήσει στη γη ανθρώπους που τον αγαπούν και συνεχώς αποζητούν να αναπαύουν την ψυχή του, κρατώντας την μνήμη του λαξευτή και … άσβεστη. Ήμασταν βέβαιοι πως όλα αυτά τα υλικά τάματα στον Θεό και τους Αγίους του θα ήταν συνδυασμένα με την ελεημοσύνη, την προσευχή, τις λειτουργίες, τα κομποσκοίνια και όλα  τα «ένσημα ανάπαυσης» στο ….βιβλιάριο αυτής της ψυχής, όπως θα έλεγε και ο Γέρο-Παΐσιος …
Μεσημέρι γύρω στις 12 μπήκαμε στην Μονή από την πύλη που εδώ και δέκα και πλέον αιώνες φρουρεί ο καβαλάρης Άγιος, των αιχμαλώτων ο ελευθερωτής και των φτωχών ο υπερασπιστής. Δεν είναι μόνος του μιας και ο Άγιος Δημήτριος βοηθά και προστατεύει  και αυτός ιδιαιτέρως τους Ξενοφωντινούς Πατέρες. Και η Παναγία η Οδηγήτρια βρίσκεται εκεί, για να τους δείχνει πάντα  τον δρόμο προς τα άνω σκηνώματα, από τότε που Μόνη της πήρε τον δρόμο από το Βατοπαίδι για να εγκατασταθεί αέναα στην γνώριμη θέση της στο καθολικό της Ξενοφώντος …
(συνεχίζεται)

νώντας σκοπετέας /Ημερολόγιο Όρους 2013
Πρώτη δημοσίευση στο ...ν τ φωτί Σου ψόμεθα φς

Προηγούμενο:

3962 - Ο Αϊ-Νικόλας τιμάται ιδιαίτερα στο Άγιον Όρος



Γράφει ο μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Ιερά Μονή Σταυρονικήτα
Ο Αϊ-Νικόλας ο θαλασσοδαρμένος, των θαλασσών ο άγιος, ο φιλόλαος και προστάτης των ναυτικών, τιμάται ιδιαίτερα στο Άγιον Όρος.
Πανηγυρίζουν η μονή Σταυρονικήτα, η μονή Γρηγορίου και πολλά κελιά. Ο άγιος υπήρξε αρχιεπίσκοπος Μύρων στη Λυκία της Μικράς Ασίας, όπου ο τάφος του και τα ερείπια του παλαιού ναού του. Ήταν φιλάνθρωπος και φιλόπτωχος, υπερασπιστής της αλήθειας και του δικαίου.
Οι άγιοι έχουν προνόμιο να παρηγορούν τους πιστούς. Η μεγάλη ταραχή του κόσμου έχει ανάγκη την επίσκεψη των αγίων. Η οικονομική, πνευματική και ηθική κρίση των ημερών μας ελπίζει και αναμένει μια ανώτερη βοήθεια. Ο Άγιος Νικόλαος στην εποχή του υπήρξε προστάτης των πενομένων και των πονεμένων συνανθρώπων του. Πολλά τα θαύματά του. Η εποχή μοιάζει με τη δική μας. Υπήρχε στέρηση, φτώχεια, ανάγκες, δυστυχίες και απογοητεύσεις, αλλά και ελεημοσύνη, παρηγοριά και πνευματική τόνωση.
Ο Άγιος Νικόλαος είναι ένα φωτεινό παράδειγμα. Σε μια εποχή που μπορεί να έχει κάποιες ευκολίες και ανέσεις, αλλά συγχρόνως σύγχυση και ταραχή, ο άγιος καθοδηγεί από ψηλά. Πολλοί είναι αυτοί που θέλουν να πάρουν τη θέση του Θεού στη ζωή μας. Η πονηρία και κακία βρίσκει τρόπους να μπει στα βάθη της ψυχής μας.
Ο Άγιος Νικόλαος μας ξεπαγιδεύει.
Ιερά Μονή Οσίου Γρηγορίου
Μερικοί «προτεσταντίζουν» υποτιμώντας τους αγίους και άλλοι υπερτιμούν τους αγίους υποτιμώντας τον Χριστό. Οι άγιοι, όπως έχουμε ξαναπεί, είναι καλοί και έμπιστοι φίλοι, διακαείς πρεσβευτές, στοργικοί μεσίτες. Ο Άγιος Νικόλαος διαβαίνει θάλασσες και στεριές για να προστατεύει και να σώζει τους αναγκεμένους. Είναι ένας γνωστός, αγαπητός και σεβαστός άγιος. Έχει θάρρος στον Χριστό κι εκείνος τον ακούει πρόθυμα.
Γι’ αυτό είναι τόσο λαοφίλητος. Οι εικόνες του με τα ασημένια «πουκάμισα», με τα πολλά τάματα και τα καντήλια θαυματουργούν σε όσους τις ασπάζονται με θερμή πίστη.
Σε όλους τους εορτάζοντες εύχομαι έτη πολλά κι ευλογημένα. Ο Αϊ-Νικόλας να τους προστατεύει όλους.

Σχετικά: