Τετάρτη, 4 Δεκεμβρίου 2013

3953 - Ο τάφος του Οσιομάρτυρα Κοσμά του Πρώτου στο παρεκκλήσι του Πρωτάτου (φωτογραφίες)



Ο τάφος του Οσιομάρτυρα Κοσμά του Πρώτου στο Παρεκκλήσι που βρίσκεται στο Νάρθηκα του Ιερού Ναού του Πρωτάτου (φωτ. keliotis, Δεκέμβριος 2012)

3952 - Οι Γέροντές μου, δεν με διέταξαν ποτέ τι να κάνω. Μου έδωσαν ένα κομποσκοίνι και μου είπαν: Να λες την ευχή (Όσιος Πορφύριος Καυσοκαλυβίτης)



Οι Γέροντές μου, δεν με διέταξαν ποτέ τι να κάνω. Μου έδωσαν ένα κομποσκοίνι και μου είπαν:

-Να λες την ευχή.

Τίποτα άλλο. Μέ ‘βλεπαν φανατικό και δεν μου έλεγαν πολλά, ούτε τι να διαβάσω. Δεν με άφηναν να διαβάζω τίποτα από τους μεγάλους Πατέρες, που έχουν αυστηρότητες. Δηλαδή δεν με άφηναν να διαβάσω τον Άγιο Εφραίμ, τον Άγιο Ισαάκ, τον Άγιο Ιωάννη της Κλίμακος τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, τον Ευεργετινό κ.ά. Μου το είχαν απαγορεύσει. Έτσι κάνοντας υπακοή, διάβαζα μόνο βίους αγίων, το Ψαλτήρι, την Παρακλητική, τα Μηναία, κι από ‘κει έμαθα να διαβάζω, γιατί δεν ήξερα. Αλλά είχα πολύ ζήλο για τα πνευματικά. Κάθε τόσο πήγαινα στον Άγιο Γεώργιο, που βοήθησα κι εγώ να χτιστεί, κι έψαλα πολλά ψαλτικά. Πιο πολύ μου άρεσαν οι Τριαδικοί Κανόνες. Και μου άρεσαν αυτά που είχαν Θείο έρωτα. Ήταν μοιρολόι, ερωτικό τραγούδι όπως θέλετε πείτε το. Κι έκλεγα με δάκρυα πολλά, αλλά δεν ήταν δάκρυα λύπης, ήταν δάκρυα χαράς. Συγκινιόμουνα. Τα έλεγα ωραία! ήταν η ζωή μου αυτή. Ζούσα με τη χάρη του Κυρίου, όχι με την δική μου δύναμη. Όλα αυτά ήταν από την θεία χάρι, δεν ήταν ούτε από την εξυπνάδα μου, ούτε από την επιστήμη μου – που δεν είχα – ούτε, ούτε, ούτε… ήταν από την χαρι του Θεού.
.......Κάποιες φορές, όμως ξέφευγα. Χωρίς να ρωτήσω τους Γέροντές μου έπαιρνα κάτι πρωτοβουλίες. Ακούστε με. Για την καθαρότητα του νου άρχισα να μαθαίνω απέξω την Αγία Γραφή. Άρχισα από την αρχή από τον Ευαγγελιστή Ματθαίο. Μια μέρα δόθηκε μια αφορμή και τους είπα απέξω το πρώτο κεφάλαιο του Ιωάννου. Όταν το άκουσαν με μάλωσαν που το είχα κάνει χωρίς ευλογία.

(ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΙΤΟΥ – ΒΙΟΣ ΚΑΙ ΛΟΓΟΙ)

3951 - Γέροντας Παΐσιος: «Της… κακοφάνηκε της Αγίας Βαρβάρας, γιατί είπα κανα-δυὸ λόγια με παράπονο!»



Καθένας π κάποιο γεγονς πο το χει συμβ μ τν βοήθεια νός γίου, χει κα μία διαίτερη γάπη στν γιο ατόν. Μπορε ν εναι σοβαρ ατ τ γεγονός, μπορε ν εναι κα πλό. 
Νά, γ πειδ π μικρς πήγαινα στ κκλησάκι τς γίας Βαρβάρας, κε στν Κόνιτσα, χω σ μεγάλη ελάβεια τν γία Βαρβάρα. γία μ βοήθησε κα στν στρατό, ταν μ πραν στος συρματιστές, ν μουν γράμματος μ βοήθησε στερα κα στ Σανατόριο μετ τν γχείριση στος πνεύμονες. Τότε ο γιατροί μου εχαν πε τι, μόλις θ καθάριζε πνεύμονας, θ φαιροσαν τ λάστιχα κα τ μηχάνημα. Κα ν θ τ βγαζαν σε πέντε μέρες, εχαν περάσει εκοσι πέντε μέρες κα δν τ εχαν φαιρέσει, κα πέφερα πολύ.
Τ Σάββατο 3 Δεκεμβρίου περίμενα τος γιατρούς, γι ν μ λευθερώσουν π τ μαρτύριο ατό, λλ δυστυχς δν φάνηκαν.
Τν Κυριακ τ πρωί, πο ταν μνήμη τς γίας Βαρβάρας, λέω: «ν ταν ν βοηθήση γία, πρεπε ν εχε βοηθήσει. Ο γιατρο φυγαν. Σήμερα, Κυριακή, ποκλείεται ν ρθουν. Τώρα ποις θ μο βγάλη τ λάστιχα;».
Επα κα κανα-δυ λόγια μ παράπονο: «γ ναβα τ καντήλια τόσες φορς στ κκλησάκι τ καντήλια τς γίας, τί καντηλθρες, τί λάδια πήγαινα, τ καθάριζα, τ βόλευα. Δυ λάστιχα ν μ μο βγάλουν;». Μετ μως σκέφθηκα: «Φαίνεται, θ λύπησα τν γία Βαρβάρα, κα γι’ ατ δν φρόντισε ν μο τ βγάλουν». Ξαφνικ κούω θόρυβο. «Τί γίνεται; λέω, κάποιος παθε κάτι;». «ρχονται ο γιατροί», μο λένε. Δν ξέρω τί τν πίασε τν διευθυντ κα επε στος γιατρος πρω-πρωί: «Ν πάτε ν βγάλετε τ λάστιχα το καλόγερου!». Μπαίνουν στν θάλαμο κα μο λένε: «χουμε ντολ ν βγάλουμε τ λάστιχα». Τς … κακοφάνηκε τς γίας Βαρβάρας, γιατί επα κάνα-δυ λόγια μ παράπονο! Πρέπει ν γκρινιάξης λίγο! λλ καλύτερα εναι ν μν γκρινιάζης, χει ρχοντιά, μα δν γκρινιάζης.
Βλέπεις, νας γιος λλοτε δίνει μέσως ,τι το ζητμε κα λλοτε τ δίνει ργότερα. λλοτε κούει τν προσευχόμενο, γιατί βρίσκεται σ καλ πνευματικ κατάσταση, κα λλοτε, γιατί κλαίει κα γκρινιάζει σν μικρ παιδί.

Γέροντος Παϊσίου γιορείτου,
Λόγοι Στ΄, Περ Προσευχς,
κδ. ερν συχαστήριον "Εαγγελιστς ωάννης Θεολόγος"

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr