Τετάρτη, 11 Σεπτεμβρίου 2013

3569 - Έχουμε ανάγκη μια «Πολιτική Εκκλησία»; (Γέροντας Σωφρόνιος Αγιορείτης)



«Εγείρεται το ερώτημα: Έχει άραγε το Ευαγγέλιο «πολιτική διάσταση»; Κάθε διεθνής ή ταξική πάλη συνδέεται με τη βία: «Χτυπάτε τους εχθρούς». Η εντολή όμως του Χριστού λέει «Αγαπάτε τους εχθρούς υμών» (Ματθ. 5,44). Η τελευταία δεν επιτρέπει καθόλου να υποβιβάσουμε το Ευαγγέλιο στο επίπεδο της αδελφοκτόνου διαιρέσεως των υλικών αγαθών.
Όταν μπουν στις τάξεις των μαχητών οι επίσκοποι, οι θεολόγοι, οι πιστοί Χριστιανοί γενικά, θεωρούν εκείνους που αποφεύγουν τη συμμετοχή στο είδος αυτό των δραστηριοτήτων ως μικρόψυχους και δειλούς. Όσο πιο επικίνδυνη είναι η συμπλοκή με τους καταπιεστές, τόσο περισσότερο θεωρείται η ανθρωπιστική αποστολή ως μαρτύριο για τον «Χριστό».
Η αποφυγή μας υπαγορεύεται από τη συνείδηση ότι κάθε αλλαγή καταστάσεως στις κοινωνικές σχέσεις με επαναστατικό, δηλαδή εκβιαστικό τρόπο, θα αποδειχθεί τελικά αντικατάσταση της μιας βίας από την άλλη. Η ιστορική πείρα το απέδειξε αυτό σε μεγάλο αριθμό περιπτώσεων. Ήδη εμείς παρατηρήσαμε στη διάρκεια της ζωής μας πώς η ιδέα της δικαιοσύνης ενέπνεε τους ανθρώπους στη μάχη με τον δεσποτισμό και την εκμετάλλευση, για την ελευθερία και τα πλήρη δικαιώματα για όλους.
Ωστόσο, οι επαναστάσεις κατέληξαν ή μετατράπηκαν σε τρομοκρατικά καθεστώτα με την κατάπνιξη τεράστιων μαζών πληθυσμού, με τη στέρηση των πιο στοιχειωδών δικαιωμάτων και τα παρόμοια. Όσο βαθιά και αν είναι η ταραχή μας για τις αδικίες κάποιου συστήματος, η αλλαγή του πρέπει να συνδέεται με μακρά διαδικασία ανυψώσεως του ηθικού επιπέδου των ανθρώπων εν γένει. Δεν έχουμε το δικαίωμα να πραγματοποιήσουμε εκβιαστικές πράξεις-ακόμη και επάνω στους εκβιαστές-στο Όνομα του Χριστού. Να ελέγξουμε όμως την αδικία, ζώντας με ένταση, για να φυλάξουμε τη δικαιοσύνη προς όλους, μπορούμε και το κάνουμε, όταν βλέπουμε όφελος από τον λόγο μας.
Η τέλεση της ίδιας της Λειτουργίας, η οποία είναι θυσία για τη σωτηρία όλων των ανθρώπων, είναι η υψηλότερη απ’ όλες τις συμμετοχές στη δύσκολη διακονία προς την ανθρωπότητα. Δεν μας επιτρέπεται να παρεκκλίνουμε από τον σκοπό να παραμείνουμε στο φως των εντολών του Κυρίου. Αν γίνουμε μία από τις σκοτεινές δυνάμεις που πολεμούν για την επικράτηση επάνω στους αδελφούς, θα επισκιάσουμε το φως που έφερε στη γη ο Θεός. Αυτό ασφαλώς το έγκλημα είναι πιο επιζήμιο για μας από κάθε άλλο.
Ο κόσμος δεν χρειάζεται «πολιτική Εκκλησία» [...] Δεν πρέπει να φοβούμαστε την πρόσκαιρη απομάκρυνση των ανθρώπων από την Εκκλησία. Το παράδειγμα του Χριστού, που εγκαταλείφθηκε εντελώς μόνος κατά την ημέρα του Γολγοθά Του, ας μας ενισχύει να βαδίσουμε στα ίχνη Του. [...]
Συνεπώς, αν θα μας εγκατέλειπαν οι πάντες, και τότε δεν θα άξιζε να υποβιβάσουμε τις αληθινές διαστάσεις της Καινοδιαθηκικής Αποκαλύψεως που μας δόθηκε με τα παθήματα του Χριστού στο επίπεδο της «ηθικής», στο επίπεδο του «άθεου ουμανισμού», στο επίπεδο «κάθε τόπου και είδους διασκεδάσεως». 
("Το Μυστήριο της Χριστιανικής Ζωής" Γέροντας Σωφρόνιος)

3568 - Φωτογραφίες από Αθωνιάδα Εκκλησιαστική Ακαδημία (μέρος 1ο)



Ο Επιτάφιος του Μητροπολιτικού Ναού του Αργυροκάστρου και οι εικόνες του τέμπλου του Ναού της Παναγίας στο χωριό Μπένια της Πρεμετης στη Β. Ήπειρο είναι έργα των μαθητών της Αθωνιάδας Χριστοδούλου και Θωμά:


Η εικόνα της Παναγίας στον Ναό της Μπένιας. Στο κάτω μέρος της σημειώνεται: «Χριστόδουλος και Θωμάς ανάξιοι εκ Χιονιάδων Μαθηταί της Αθωνιάδος Αγιογραφικής Σχολής έγραψαν εν έτει 1894»:

Από την επίσκεψη του Πατριάρχου Δημητρίου Α’ το 1990 στο Άγιον Όρος, κατά την οποία επισκέφθηκε και την Αθωνιάδα:

Η Πατριαρχική Εξαρχία στο Άγιον Όρος επισκέπτεται την Αθωνιάδα (σχολικό έτος 1989-90):

Οι τελειόφοιτοι του 1996 κατά την προσκυνηματική επίσκεψή τους στο Πατριαρχείο και στη Σχολή της Χάλκης:

Πηγή: Νικηφόρου Κωνσταντίνου (Μικραγιαννανίτου) Μητροπολίτου Κεντρώας Αφρικής pa-imka.org (πρώην Σχολάρχου Αθωνιάδας Εκκλησιαστικής Ακαδημίας), Η Αθωνιάδα Ακαδημία lyk-ekkl-athon.chal.sch.grκατά τη δεύτερη περίοδο (1842 – 1940), Μικρά Αγία Άννα, Άγιον Όρος

3567 - Σπάνιο κειμήλιο της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους στη Ρουμανία



Στην Εκκλησία του Τιμίου Σταυρού και του Αγίου Βασιλείου του Μεγάλου στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας αποθησαυρίζεται ένα σπάνιο κειμήλιο του 18ου αιώνα από την Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους.
Το κειμήλιο είναι από χρυσεπάργυρο ξύλο (δύο πινακίδες) και πιστεύεται ότι ίσως κατασκευάστηκε αρχικά για στάχωση ευαγγελίου.
Τα εξώφυλλα  φέρουν χρυσεπάργυρη διακόσμηση με πολύτιμες και ημιπολύτιμες πέτρες (τέσσερα μεγάλα ζαφείρια, σμαράγδια, γρανάτες, ρουμπίνια, τοπάζι και μαργαριτάρια). Ελληνική κτητορική επιγραφή αναφέρεται στον Μακάριο, ηγούμενο της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου Αγίου Όρους, με ημερομηνία 177... (ίσως 1770).
Τα εσώφυλλα φέρουν στη δεξιά πλευρά τεμάχιο Τιμίου Ξύλου περιτριγυρισμένο από πολύτιμες πέτρες, ενώ δεξιά και αριστερά του επιζωγραφισμένοι ο Μέγας Κωνσταντίνος και η Αγία Ελένη, ενώ ψηλότερα υπερίπτανται δύο άγγελοι. 
Στην αριστερή πλευρά ιερά λείψανα των αγίων μαρτύρων Τρύφωνος, Γεωργίου, Θεοδώρου Τήρωνος, Ελευθερίου, Χαραλάμπους και Παρασκευής (από τα αριστερά προς τα δεξιά). Τα ιερά λείψανα τοποθετήθηκαν σε μαλλί προβάτου.
Οι άγιοι εικονίζονται επίσης στο πάνω μέρος της λειψανοθήκης (επιζωγραφισμένοι), ενώ ψηλότερα βρίσκουμε ελληνικές επιγραφές με τα ονόματά τους. 
Το σπάνιο αυτό κειμήλιο βρίσκεται σήμερα σε νέα ασημένια λειψανοθήκη, ενώ οι δύο πινακίδες αποχωρίστηκαν και στη μέση ενσωματώθηκε ασημένια πλάκα με ιερό λείψανο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου.
Ήταν άραγε το κειμήλιο αυτό δώρο της Ιεράς Μονής Δοχειαρίου σε ευσεβείς και φιλόχριστους ηγεμόνες και βογιάρους της Μολδαβίας και Βλαχίας επειδή ανέλαβαν δυσβάσταχτα φορολογικά βάρη της μονής κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας ή ίσως επειδή χρηματοδότησαν σημαντικές οικοδομικές εργασίες της μονής την ίδια περίοδο; Η ιστορία του είναι ακόμη άγνωστη.  
Πηγές: 
BISERICA SFINTEI CRUCI SI A SFANTULUI VASILE CEL MARE (εδώ) 
Calea Victoriei 198, sector 1, Bucuresti


3566 - Καλή χρονιά!



π. Βασίλειος Ιβηρίτης προς καθηγητές:
Να βλέπετε το παιδί σαν «αετό του πνεύματος»
και όχι «σαν πουλερικό, για το κοτέτσι του συστήματος»