Τετάρτη, 17 Ιουλίου 2013

3404 - Το γεφύρι του Βελλά



Καθώς πλέουμε γύρω από το ακρωτήρι Χελώνα, βλέπουμε δύο μεγάλους χειμάρους που σχίζουν την ακτή καθώς κατεβαίνουν από τις απότομες πλαγιές στην περιοχή Παλιάμπελα. Πλατάνια φυτρώνουν στις χαμηλότερες όχθες των χειμάρων οι οποίοι είναι γνωστοί ως ο Μικρός και ο Μεγάλος Βελλάς και κρατούν νερό όλο τον χρόνο.
Ιδιαίτερα εντυπωσιακή είναι η παλιά, τοξωτή λιθόκτιστη γέφυρα του Μεγάλου Βελλά. Στέκει ουσιαστικά στην ακτή, σε καλή κατάσταση αν και οι γρήγοροι ρυθμοί της σύγχρονης εποχής την έχουν αφήσει χωρίς χρήση. Η γέφυρα κατασκευάστηκε το 1744 με έξοδα του επισκόπου του Βελλά (κοντά στην σημερινή Κόνιτσα) και όλη η γύρω περιοχή έχει πάρει το όνομά του. Δίπλα στο γεφύρι είναι κτισμένο το εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου και ένα ερειπωμένο πιά κελλί.

As we sail round cape Chelona we see two large torrents which slice the coast as they run down the steep slopes at the Paliampela area. Plane trees rise on the lower banks of the torrents, known as Mikrow Vellas and Megalos Vellas, which have water throughout the year.
Particularly impressive is the old arched stone built bridge at Megalos Vellas. It stands practically on the shore in good condition; the swift pace of modern times has rendered it obsolete. The bridge was constructed in 1744 at the expense os the Bishop of Vellas (present day Diocese of Vellas and Konitsa) and the whole area was named after him.
To the left of the bridge there is the shell of an old single storey building an the well kept chapel of St Georgios.



Οι φωτογραφίες και το κείμενο είναι από τη συλλογή ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ - NATURE AND PATHS IN MOUNT ATHOS του GRIGORIS
Αφορμή για να βρω τις υπέροχες αυτές φωτογραφίες η σελίδα του φίλου Apostolos Vavylis


3403 - Κτήτωρ ή κτίτωρ;



Κτήτωρ: Ο ιδρυτής και κάτοχος μονής, την οποία και συντηρεί με επιχορηγήσεις.
Ο κτήτωρ, κάτοχος συνήθως μεγάλου αξιώματος (Πατριάρχης, Αυτοκράτορας, Αυλικός), διακυβερνά ο ίδιος τη μονή και έχει τη θέλησή του αποτυπωμένη στο κτητορικό τυπικό.
Πολλές όμως φορές οι υπερβάσεις και οι αυθαιρεσίες που απέρρεαν από τα κτητορικά του δικαιώματα γινόταν αιτία να διαλυθεί η μονή.
Στο Άγιο Όρος δεν υπάρχει το προηγούμενο του κτήτορα. Εμποδίζει την εμφάνισή του η κοινοτική δομή του Τόπου. Εδώ ήταν γνωστοί και μνημονεύονται μόνο οι κτίτορες.

Κτίτωρ: Ο ιδρυτής μιας μονής, όχι μόνο στη θεμελίωση αλλά και στη σύσταση και την παραπέρα λειτουργία της.
Είναι πρόσωπο μεγάλης ευσεβείας και εγκαταβιώνει στη μονή, όπου αναδείχνεται πρότυπο αρετής.
Εικονίζεται στα Καθολικά των μονών, σε φορητές εικόνες και στα διάφορα σιγίλλια με φωτοστέφανο χρυσό (όταν πρόκειται για Άγιο) και πορφυρό (για μη Άγιο).
Η μνήμη του, μαζί με τη μνήμη όλων όσων συνέτρεξαν για την ίδρυση και συντήρηση της μονής, τιμάται τη δεύτερη μέρα της πανήγυρης με μεγάλο μνημόσυνο.

Από το βιβλίο του Δωροθέου Μοναχού, ΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ Μύηση στην Ιστορία του και τη Ζωή του, εκδ. ΤΕΡΤΙΟΣ, Κατερίνη 1986

3402 - Παπά Κύριλλος Καρυώτης


Κύριλλος ιερομόναχος Καρεώτης (1902-1986),
λαυριώτικο κελλί της Αγίας Τριάδας (Προφούρνι)
(Φωτογραφία: Χρήστος Ζέγκος, 1961)

Ο κατά κόσμον Παρασκευάς Κοτσουμόπουλος του Σταύρου και της Μελπομένης, καταγόταν από την Ανατολική Ρωμυλία. Γεννήθηκε το έτος 1902 στο χωριό Πύργος, που σήμερα ανήκει στη Βουλγαρία. Η οικογένειά του ήρθε στην Ελλάδα και ο Παρασκευάς, όταν ενηλικιώθηκε, έπιασε εργασία στην Τράπεζα.
 Εκεί κάποια ημέρα ήρθε ένας σεβάσμιος αγιορείτης Γέροντας, ο παπα-Ευγένιος από το Λαυριώτικο Κελί της Αγίας Τριάδος, άνωθεν των Καρυών, το ονομαζόμενο Προφούρνι. Ο Παρασκευάς τόσο εντυπωσιάσθηκε, όταν τον είδε, ώστε έτρεξε αμέσως να τον εξυπηρετήσει.
Στο τέλος τον παρεκάλεσε να περιμένει δύο-τρεις μέρες να τακτοποιήσει τις υποθέσεις του και να τον πάρει μαζί του στο Άγιον Όρος. Πράγματι ο Παρασκευάς υπέβαλε την παραίτησή του, τακτοποίησε τις υποθέσεις του, αποχαιρέτησε τους συγγενείς του και ακολούθησε τον παπα-Ευγένιο που θα γίνει στο εξής και Γέροντάς του. Ήρθε στο Όρος το έτος 1920 σε ηλικία 18 ετών. Η συνοδεία του παπα-Ευγένιου ήταν καλή.
Είχαν μοναστηριακό τυπικό και διάβαζαν όλες τις ακολουθίες στην Εκκλησία. Δεν παρέλειπαν τίποτε. Στις Ώρες χτυπούσε καμπανάκι.
Άφηναν τις εργασίες τους, συγκεντρώνονταν στην Εκκλησία και τις διάβαζαν. Ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες, κυρίως ελιές, λεπτόκαρα, κήπους, αλλά είχαν και ως εργόχειρο τα πάνινα σκουφιά, γι' αυτό τους έλεγαν καλυμμαυχάδες.
Κύριλλος ιερομόναχος Καρεώτης (1902-1986),
λαυριώτικο κελλί της Αγίας Τριάδας (Προφούρνι)
(Φωτογραφία: Χρήστος Ζέγκος, 1961)
 Ο Παρασκευάς με υπερβάλλοντα ζήλο επιδόθηκε στους μοναχικούς αγώνες και έκανε τελεία υπακοή. Έτσι το επόμενο έτος έγινε η κουρά του και ονομάσθηκε Κύριλλος. Φαίνεται ότι και από τον κόσμο ακόμη αγωνιζόταν και ήταν πολύ ευλαβής. Ο Γέροντας ήταν πολύ αναπαυμένος και οι γείτονές του, όσοι ζουν ακόμη, τον θεωρούσαν χαριτωμένο μοναχό.
Μιλούν με θαυμασμό γι' αυτόν: "Όλη τη νύχτα προσευχόταν. Κοιμόταν μόνο δύο ώρες. Νήστευε πάρα πολύ. Ήταν προς όλους ευγενής και καλοσυνάτος. Ποτέ δεν τον είδαν να θυμώνει όταν τον ύβριζαν ή τον κακολογούσαν. Ήταν πολύ ταπεινός και, όταν συνέβαιναν παρεξηγήσεις, αυτός πρώτος έβαζε μετάνοια λέγοντας "ευλόγησον"".
Άκουσε κάποτε κοσμικούς εργάτες ξυλοκόπους που βλασφήμησαν τα θεία και πήγε, έπεσε στα πόδια τους και έκλαιγε. Όταν είδαν αυτή την αντιμετώπισή του, συγκλονίστηκαν, του ζήτησαν συγχώρηση και του υποσχέθηκαν ότι άλλη φορά δε θα ξαναβλασφημήσουν.
Άλλες φορές, όταν οι εργάτες έλεγαν κανένα αστείο απρεπές, αυτός τους παρακαλούσε ταπεινά να προσεύχονται και να μη λένε άσχημα λόγια˙ μετά διακριτικά έφευγε. Δεν τους μάλωνε, αλλά προσπαθούσε να τους φέρει σε συναίσθηση με καλό τρόπο διεγείροντας το φιλότιμό τους.
Ενώ την ημέρα κουραζόταν στις κοπιαστικές εργασίες του κελιού, τη νύχτα άναβε την γκαζόλαμπα και μελετούσε. Από την κούραση τον έπαιρνε ο ύπνος και η μύτη του ήταν σχεδόν πάντα καμένη, γιατί μόλις αποκοιμόταν ακουμπούσε πάνω στη λάμπα, καιγόταν και αμέσως ξυπνούσε. Είχε μεγάλη δίψα για μάθηση. Διάβαζε πολλά πατερικά βιβλία, έδινε την εντύπωση μορφωμένου και, ό, τι και αν τον ρωτούσαν, έδινε κατάλληλες απαντήσεις.
Η καθαρότητά του, η αρετή και η ευλάβειά του έκαναν το Γέροντά του να τον κάνει διάκονο στις 4-1-1953. Την επόμενη ημέρα έγινε η χειροτονία του εις πρεσβύτερον, σε ηλικία 51 ετών, παρά τη θέλησή του.
Ως ιερέας ήταν άκακος, αμίαντος, ευλαβέστατος. Λειτουργούσε με ευλάβεια και προσοχή, και διάβαζε πολύ ωραία με κατάνυξη το Ευαγγέλιο. Λειτουργούσε και στο Πρωτάτο, ήταν πρωθιερεύς στη Λιτανεία του Άξιόν Εστι και πήγαινε με προθυμία στις πανηγύρεις των γειτονικών κελιών˙ ήταν πάντοτε σοβαρός. Περιττός λόγος δεν έβγαινε από το στόμα του, ούτε κατέκρινε κανέναν. Ενέπνεε σεβασμό και από τις αρετές του έλαμπε σαν αστέρι εωθινό.
Για όλα αυτά ήθελαν να τον κάνουν και πνευματικό, αλλά αρνήθηκε λέγοντας: "Επτά Πνευματικούς είδα που βγήκαν άλυωτοι".
Μέχρι τα γηρατειά του ο παπα-Κύριλλος βίαζε τον εαυτό του στη νηστεία, στην προσευχή και στη νυχτερινή αγρυπνία. Ο υποτακτικός του όμως π. Παύλος τον μάλωνε γιατί αγρυπνούσε, και εκείνος από ταπείνωσε δεν έλεγε τίποτε. Μόνο προσπαθούσε να κάνει κρυφά τον αγώνα του, για να μην ερεθίζει τον π. Παύλο και φωνάζει.
Εκοιμήθη στις 12-6-1985 σε ηλικία 82 ετών. Απέσπασε το θαυμασμό των πατέρων που τον γνώρισαν. Όλοι ομολογούν ότι ήταν πολύ ενάρετος, ένας από τους ανεπανάληπτους πατέρες που πέρασαν τα τελευταία χρόνια από την περιοχή των Καρυών.
Την ευχή του να έχουμε. Αμήν.


3401 - Ξέρετε σε ποια τράπεζα φύλαγε τα λεφτά του ο Γέροντας Παΐσιος;




Θα μου πείτε τώρα «Μας κοροϊδεύεις;»
Και όμως, αυτός ο άγιος άνθρωπος του Θεού, που κατάλαβε πολύ γρήγορα το σκοπό και το νόημα του ανθρώπου στη γη, διάλεξε την πιο σίγουρη τράπεζα στον κόσμο.
Αυτής που ο Ιδιοκτήτης της, δίνει τα καλύτερα επιτόκια. Αυτής που σου εγγυάται ότι όλα αυτά που θα καταθέσεις, τα δίνεις στα πιο έμπιστα χέρια. Σου τα έχει κλεισμένα σε γραμμάτια τα οποία θα μπορείς να εξαργυρώσεις στην άλλη ζωή. Είναι αυτά τα γραμμάτια που ο φύλακας Άγγελος σου θα βάζει πάνω στην ζυγαριά για να υπερβούν των κακών σου αμετανόητων πράξεων, που θα βάζει ο Σατανάς από την άλλη μεριά, διεκδικώντας την ψυχή σου.
Ο πάτερ Παΐσιος δεν κράτησε τίποτα μυστικό για τον εαυτό του. Τα μοιράστηκε όλα αυτά που η Χάρις του παρουσίαζε, με το πλήθος κόσμου που καθημερινώς τον επισκέπτονταν. Και συνεχίζουν να ζητούν μέχρι σήμερα την βοήθεια του, ακόμα και μετά την κοίμηση του, και είναι αμέτρητες οι φορές που ο γέροντας Παΐσιος θαυματούργησε.
Πολλά από αυτά που έλεγε, τα έγραφε για να έχουμε και εμείς και οι επερχόμενες γενιές να τα διαβάζουμε, και το κατά δύναμη να τα εφαρμόζομε.
Οι εμπειρογνώμονες, οι οικονομολόγοι και άλλοι ιδικοί διατυμπανίζουν και μας δείχνουν λύσεις και οδούς για να βγούμε από αυτήν τη κρίση.
Ξεχνούν όμως όλοι τους Αυτόν που είπε: «Εγώ είμαι η Οδός και η Αλήθεια και η Ζωή».
Όσες λύσεις και αν μας προσφέρει η Ευρώπη, όσα δισεκατομμύρια και αν μας δανείσουν, δεν πρόκειται να βοηθηθούμε αφού η κρίση που ζούμε είναι Θεϊκή.
Το νησί των Αγίων (τι το πιο τιμητικό) βιαστήκαμε και το μετονομάσαμε «το νησί της Αφροδίτης» για να τραβά περισσότερο τους Ευρωπαίους, αφού το όνομα αυτό είναι συνώνυμο με τη διαφθορά, την πορνεία, τη Βασίλισσα του κάτω κόσμου. Έτσι όλοι οι Άγιοι μάρτυρες μας, που με το αίμα τους έδωσαν αυτήν την τιμητική για μας ονομασία, ένας- ένας αποσύρει την προστασία του από την νήσο μας, και μας λένε «αφού μας παραμερίσατε εμάς, φωνάξτε τώρα της Αφροδίτης να σας βγάλει έξω από την κρίση σας». Ντροπή μας.
Αντί να είμαστε το φως του κόσμου για να ωφεληθούν και τα άλλα έθνη που ζουν στο σκότος, θάψαμε 2000 χρόνια πολιτισμού μας για να γίνουμε Ευρωπαίοι.
Τα χάλια μας τα βλέπομε όλοι μας. Τα χαστούκια που τρώμε, έχουν σκοπό να μας ξυπνήσουν από τον ύπνο και την ραθυμία που βρισκόμαστε. Ο Κύριος μας είπε «Όστις θέλει οπίσω Μου έλθει». Δεν θέλει ο Θεός με το ζόρι, αλλά με την δική μας θέληση. Από ευγνωμοσύνη για το άπειρο έλεος Tου και για όλα τα αγαθά που μας στέλνει.
Ο γέροντας Παΐσιος, που είχε προβλέψει πολλά γεγονότα και αυτήν ακόμα την κρίση της Ελλάδος, συνεχίζει να μας φωνάζει από ψηλά και να μας δείχνει την Οδό.
Δεν υπάρχει άλλη Οδός!
Δεν υπάρχει άλλη Αλήθεια!
Δεν υπάρχει ζωή μακριά από την ΖΩΗ! 
Ας μαζέψουμε ταπεινά ότι συντρίμμια έμειναν από τους σεισμούς του ’74, την μεγάλη απάτη του χρηματιστηρίου, την φονική έκρηξη στο Μαρί, την κατακρεούργηση του τραπεζικού μας συστήματος, την διάλυση της οικογένειας, της παιδείας μας, των ηθικών μας αρχών και αξιών, και ας πάψουμε να ψάχνουμε ενόχους. Ήμαστε όλοι ένα μέρος του προβλήματος, και όλα θα αλλάξουν όταν όλοι μας μετανιώσουμε και αλλάξουμε ζωή.
Ας προσευχηθούμε και στον γέροντα Παΐσιο, που έχει περισσότερη παρρησία απ’ ότι εμείς, σήμερα που είναι και η μέρα της κοίμησης του, και ας του ζητήσουμε να μεσιτεύσει στο Κύριο μας και στη Υπεραγία Μητέρα Του, να μας λυπηθούν και να μας ξυπνήσουν από το ζοφερό ύπνο της αμαρτίας που βρισκόμαστε όλοι μας.
Σ.Σ.