Κυριακή, 28 Απριλίου 2013

3056 - Αρχιμ.Βασίλειος Ιβηρίτης: O Πατριάρχης Δημήτριος ήταν ένας ταπεινός και αθόρυβος ιερουργός του μυστηρίου της Εκκλησίας

Σχόλιο στο τρίτομο έργο "Η Ιερά Πορεία Αγάπης, Ειρήνης, και Ενότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου Δημητρίου", του Μητροπολίτου Φιλαδελφείας Μελίτωνος (εκδοθ.Θεσσαλονίκη 2012)

του Αρχιμ.Βασιλείου Ιβηρίτη
Αυτό το μεγάλο έργο του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Φιλαδελφείας κ. Μελίτωνος το ζης ως μία φαύσι χάριτος που σου αποκαλύπτει εξαίφνης κάτι από το μυστήριο και την αποστολή της Μεγάλης Εκκλησίας· τη φανέρωσι της του Θεού Σοφίας και του κάλλους μέσα στην ανθρώπινη ιστορία.
 Θαυμάζεις πως άρχισε. Πως προχώρησε. Πως άνθισε. Τι προσέφερε. Ποιά θεολογία διετύπωσε. Σε ποιά πνευματικά ύψη ανήχθη. Ποιά θέσι πήρε στην ζωή της Οικουμένης.
 Και πως επεφυλάχθη σ' αυτή τη Μεγάλη Εκκλησία η τιμή της Μεγάλης συμφοράς που την εξουθένωσε και δι' αυτού την ενέδυσε με μεγαλοπρέπεια, άνωθεν υφαντή, του Εσταυρωμένου που νικά το θάνατο.
 Ο Σταυρός, από την αρχή της ιστορίας, είναι η κεκρυμμένη δύναμι και το καύχημα της Εκκλησίας.
 "Δια τούτο αυτόν Βασιλέα καλώ, επειδή βλέπω αυτόν σταυρούμενον" (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος).
Ο μακαριστός Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος με τον Σταυρό του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου
 Η άκρα ταπείνωσι ταυτίζεται με την ουρανία αίγλη και "Βασιλεύς της Δόξης" είναι ο Εσταυρωμένος. Αυτή είναι η πρωτοτυπία της ιεράς τέχνης και της θεολογικής ζωής της Μεγάλης Εκκλησίας, που τρέφει αενάως την Οικουμένη.
 Το να βρίσκεσαι στο Φανάρι και να διακονής στο έργο της Εκκλησίας είναι προνόμιο ιερό και σταυρός αγαλλιάσεως.
 Διακονείς το μυστήριο της σωτηρίας του σύμπαντος κόσμου στην Εκκλησία που είναι αδύνατη και αιχμάλωτη. Παντοδύναμη και ελεύθερη.
 Δεν έχει να καυχηθή για μεγέθη και πλήθη που προσδίδουν ανθρώπινη δόξα. Αυτό σε δυναμώνει μυστικά και σε αδελφώνει με όλους. Χαίρεσαι τη χαρά που κυκλοφορεί αθόρυβα και ζωογονεί την οικουμένη.
 Λυπάσαι τους επιτυχημένους και δυνατούς που συνθλίβουν τους αδυνάτους. Και ζηλεύεις τους κτυπημένους και φτωχούς, που ζητούν το έλεος του Ενός που σώζει όλους. Νοιώθεις την αόρατη παρουσία του Πνεύματος που ρυθμίζει τα πάντα.
 Ούτε η σύνεσί μας τακτοποιεί τα θέματα της Εκκλησίας. Ούτε οι εχθραίνοντες το έργο της ακυρώνουν την πορεία της. Άλλος κατευθύνει την ιστορία. Αυτό φανερώθηκε και με την περίπτωσι του ιερομονάχου Δημητρίου Παπαδοπούλου, του μετέπειτα Πατριάρχου.
 Δεν θέλησαν να τον χειροτονήσουν Επίσκοπο, θεωρώντάς τον λίγο.
 Δεν σκέφτηκαν να τον εκλέξουν Πατριάρχη, γιατί υπήρχαν άλλοι ικανοί και κατάλληλοι.
 Τελικά ο Δημήτριος εκλέγεται ως διάδοχος του μεγάλου Αθηναγόρου.
 Παραξενεύονται πολλοί. Παρουσιάζονται προβλήματα. Όλοι στο Φανάρι συνεργάζονται για να βοηθήσουν τον νέο Πατριάρχη.
 Δεν έχει τα θορυβώδη προσόντα που εντυπωσιάζουν τον κόσμο. Δεν είναι ο διακεκριμένος θεολόγος, ο ταλαντούχος ηγέτης η ο πολύγλωσσος ομιλητής.
Ο μακαριστός Οικουμενικός Πατριάρχης Δημήτριος προσκυνών τον τάφο του Αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου
 Είναι ένας ταπεινός και αθόρυβος ιερουργός του μυστηρίου της Εκκλησίας.
 Με ιεροπρέπεια ενεργεί και με ευγνωμοσύνη δέχεται τη συμπαράστασι όλης της Συνόδου. Ο νυν Πατριάρχης Βαρθολομαίος είναι ο κύριος συμπαραστάτης του ως υπεύθυνος του ιδιαιτέρου γραφείου του.
 Προχωρούν τα πράγματα. Φτάνουν συγχαρητήρια γράμματα για την εκλογή του· και επισκέψεις για να εκφράσουν προσωπικά τις ευχές.
 Έρχεται ο καιρός που πρέπει να γίνουν οι εθιμοτυπικές επισκέψεις προς τα άλλα Πατριαρχεία, τις αυτοκέφαλες Εκκλησίες. Και τις άλλες χριστιανικές ομολογίες.
 Αρχίζει η ιερά πορεία Αγάπης, Ειρήνης και Ενότητος. Συμβαίνει ένα θαύμα. Το ζουν όλοι.
 Μιλά όλες τις γλώσσες η χάρις του Πατριάρχου. Συγκινεί όλο τον κόσμο η παρουσία του. Δημιουργεί ιερό κλίμα το ήθος του.
 Δεσπόζει κάτι άγιο που επιβάλλεται αφώνως. Δεν προσβάλλει κανένα. Τιμά όλους. Κατευνάζει τα πάθη. Εξάπτει την αγαθή διάθεσι που αναγκάζει όλους να μιλούν ειλικρινά και εξομολογητικά.
 Εμφανίζεται κάτι από το κεκρυμμένο και άφθιτο μεγαλείο της Μεγάλης Εκκλησίας.
 Στις μέρες του τακτοποιήθηκαν εκκρεμούντα θέματα. Κτίστηκε ο πατριαρχικός Οίκος που τόσο χρειαζόταν και επί δεκαετίες είχαν εργαστή πολυάριθμες επιτροπές με ικανούς ανθρώπους.
 Ο Πατριάρχης Δημήτριος όλα αυτά αυθορμήτως τα θεωρούσε ως έργα και κατορθώματα της ευλαβείας και της προσευχής άλλων.
 Το τρίτομο έργο με τις δύο χιλιάδες σελίδες μιλά για όλα αυτά.
 Είναι ένας χαιρετισμός ευλογίας με τόσο άψογη εμφάνισι και τακτοποίησι του υλικού, που δύσκολα το πετυχαίνεις σε ένα μικρό τεύχος. Έχει την ακρίβεια της ιστορικής μαρτυρίας και τη θεολογική χάρι που ζωογονεί τον αναγνώστη.
 Δεν είναι τα απομνημονεύματα κάποιου που θέλει να προβληθή και να δοξασθή. Αλλά το συναξάρι ενός θεοπρόβλητου, που προσπαθεί να κρυφτή. Και την ίδια ώρα ο Θεός φανερώνει δι' αυτού τη χάρι που παρηγορεί τον κόσμο.
 Και ο συγγραφέας κουράζεται με όλη του την καρδιά. Θέλει να προβάλη Αυτόν που καταπλήσσει τον κόσμο με την πραότητα και το άπλαστο ήθος του.
 Είναι ένα εκδοτικό κατόρθωμα: Να συμπληρωθή αυτό το τεράστιο έργο από την αφοσίωσι ενός ανθρώπου· να συγκεντρωθή τόσο πλήθος στοιχείων, κειμένων, φωτογραφιών· να παραπέμπη σε ατέλειωτες πηγές. Για να ολοκληρωθή κάτι απλό και σαφές ως ενιαίο έργο, που διαβάζεται άνετα και σε τρέφει πνευματικά.
 Ο συγγραφέας του κουράστηκε δυναμούμενος πνευματικά από τη συμπαράστασι αυτών που τράφηκαν από την ευλογία του Πατριάρχου και θέλησαν να κυκλοφορήση αυτό το έργο.
 Σε προσκαλεί να συμμετάσχης και συ στην ιερά Πορεία. Βρίσκεσαι στο προσκύνημα σε τόπους άγιους και θεοβάδιστους. Σε τόπους που ζητούν να γίνεται το θέλημα του Θεού.
 Ακούς και βλέπεις όσα συμβαίνουν και λέγονται. Νοιώθεις ότι όλα ρυθμίζονται από την παρουσία Αυτού που είναι ο πρώτος τη τάξει Επίσκοπος της ορθοδόξου Εκκλησίας. Και πολιτεύεται ως πρώτος τη ταπεινώσει. Αυτό υποχρεώνει όλους να είναι συνεσταλμένοι και αληθινοί.
 Δεν ενεργεί ως κοσμικός ηγέτης αλλά συμπεριφέρεται ως άρχοντας του Πνεύματος, διάκονος του μυστηρίου της σωτηρίας του κόσμου.
 Μόνο η μορφή του πονεμένου Πατριάρχου με το ιλαρό πρόσωπο που ευλογεί τον κόσμο σε πείθει. Το θείο χαμόγελο αυτού του εσταυρωμένου και δεδοξασμένου ιεράρχου διδάσκει αφώνως.
 Και η μορφή του συγγραφέως που τον βλέπομε στην αρχή της οδοιπορίας να υπηρετή ως νεαρός ιεροδιάκονος, τον αναγνωρίζομε τελικά στη μικρή φωτογραφία του ολόλευκου αρχιερέως που λάμπει από αγαλλίασι γιατί τέλειωσε ένα ιερό έργο προς τιμή του απλού Πατριάρχου με τη μεγάλη αποστολή.
 Υπάρχει η χάρις του Πνεύματος που όλον συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας . Δι' αυτής είναι παρόντες οι απ' αιώνος διαλάμψαντες μεγάλοι Πατέρες και οικουμενικοί Διδάσκαλοι. Αναδεικνύονται ακαταπαύστως νέοι που συνεχίζουν αυτή την ατελεύτητη θεολογική ιερουργία.
 Τον πατριάρχη Δημήτριο συνόδευσαν σε όλη την πορεία του: ο νυν πατριάρχης Βαρθολομαίος ως Φιλαδελφείας, ο νυν Σεβαστείας Δημήτριος ως αρχιδιάκονος, ο νυν Φιλαδελφείας Μελίτων ως υπογραμματεύς.
 Αυτή η συνοδεία του Πατριάρχου δεν είναι κάτι που εύκολα φαίνεται και προσδιορίζεται.
 Έρχεται από πολύ μακρυά και οδηγεί πολύ μακρυά. Συνοδεύουν αναρίθμητοι θεολαμπείς φωστήρες. Είναι παρόντες οι παλαιοί. Και οι νέοι δεν διακρίνονται στα μάτια των πολλών.
 Ακολουθούν "οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης και έπλυναν τας στολάς αυτών και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου" (Αποκ. 7, 14).
 Και συνεχίζεται η πορεία ως μαρτύριο και μαρτυρία της αναστασίμου χαράς.
 Τα πάθη τα σεπτά η Μεγάλη Εβδομάδα ως φώτα σωστικά ανατέλλει τω κόσμω.
 Και τα πάθη τα σεπτά της Μεγάλης Εκκλησίας ως φώτα σωστικά κατευθύνουν τον κόσμο.
Οι φωτογραφίες είναι από το βιβλίο Γράμματα και Άρματα στον Άθωνα του Επισκόπου Ροδοστόλου κ. Χρυσοστόμου

3055 - Φωτογραφίες του Γιάννη Τσαρούχη, Μεγάλη Εβδομάδα στο Άγιο Όρος



 Δείτε τη σχετική ανάρτηση:

3054 - Από τα “ωσαννά” στα “σταυρωθήτω”



Γράφει ο Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης
Με αρκετά πρόσφατη την ανάσταση του Λαζάρου, μόλις χθες, με τη μνήμη των επί τριετία θαυμάτων του και ιλαρών κηρυγμάτων του, όλος ο κόσμος υποδέχεται στην είσοδο της πόλεως των Ιεροσολύμων, μετά βαΐων και κλάδων, τον καθήμενο επί πώλου όνου Χριστό, κραυγάζοντας συνεχώς τα “ωσαννά”.
Πρόκειται για μια απρόσμενα και απροετοίμαστα θερμή υποδοχή από το ενθουσιασμένο πλήθος. Σαν να επιστρέφει ένας βασιλιάς από περιφανή νίκη σε πόλεμο. Η επιφυλαχθείσα θριαμβική υποδοχή προβληματίζει, ως και η σιωπηλή διάβαση του Ιησού. Το πέρασμά του από τους στενούς δρόμους της ανηφορικής Ιερουσαλήμ γίνεται δίχως στάσεις. Δεν φαίνεται καθόλου να επηρεάζεται από τις φωνές, τις ιαχές, τις ζητωκραυγές και τις επευφημίες. Δεν προκάλεσε τότε αλαλαγμούς, συλλαλητήρια, διαδηλώσεις και συγχαρητήριες εκδηλώσεις. Δεν μιλά, δεν χαιρετά, δεν χαμογελά ικανοποιημένα. Δεν έχει κάτι άλλο να πει. Τους τα είπε με σαφήνεια κι ευκρίνεια όλα. Δεν έχει τίποτε άλλο να προσθέσει. Δεν συμφωνεί με τις θορυβώδεις εκδηλώσεις του πλήθους. Ποτέ δεν θέλησε να δημιουργήσει φανατικούς οπαδούς, φωνασκούντες, χειροκροτητές, αλαλάζοντα όχλο. Δεν σταθμεύει στο προσωρινό πανηγύρι, στον επιπόλαιο δοξασμό, στο δυνατό χειροκρότημα.
Δεν αντιλαμβάνονται οι φωνασκούντες τη διδαχή της τωρινής σιωπής του, τη θέση του πάνω σʼ ένα ονάριο, τη μη ανταπόκρισή του στις ιαχές των “ωσαννά”.
Γνωρίζει καλά ότι ο δρόμος αυτός θα καταλήξει στην κορυφή του Γολγοθά. Μόνο σε τέσσερις ημέρες τα δυνατά “ωσαννά” θα γίνουν δυνατότερα “σταυρωθήτω”. Δεν κατάλαβαν το ήθος και το ύφος του, το βάθος της ταπεινώσεώς του, την ωραιότητα της σεμνότητός του. Εκείνοι δεν τον κατενόησαν. Εκείνος όμως τους κατανόησε βαθύτατα. Τους μίλησε με αγάπη, κατανόηση, συμπάθεια και σεβασμό, αλλά δεν τους φέρθηκε, ούτε για μια στιγμή, επιφυλακτικά, καχύποπτα, διπλωματικά, προκλητικά, δεσμευτικά, ανελεύθερα και αναληθή. Δεν χάιδεψε κανενός τʼ αυτιά και μάλιστα των εξουσιαστών γραμματέων και φαρισαίων. Δεν πήγε με τα νερά τους, δεν τους έκανε τον καλό, τον κακόμοιρο, τον συγκαταβατικό, τον ψεύτικο φίλο, τον καιροσκόπο, τον διπρόσωπο, τον φιλόδωρο, τον φοβισμένο, τον δειλό, τον ανέτοιμο, τον υποσχόμενο λαγούς και πετραχήλια.
Γνωρίζει πολύ καλά πού πορεύεται. Δεν κάνει καμία κίνηση επιστροφής ή αποφυγής. Πηγαίνει νʼ αγκαλιάσει τον σταυρό, να υψωθεί πάνω σε αυτόν, να μαρτυρήσει. Κατά ένα τροπάριο της ωραιότατης υμνολογίας μας. Ο Χριστός “γενόμενος άνθρωπος πάσχει ως θνητός και διά πάθους το θνητόν αφθαρσίας ενδύει ευπρέπειαν”. Βλέπει πάνω από το γαϊδουράκι τόση οχλοβοή και συλλογίζεται, πώς αυτά τα ίδια χείλη σε λίγο θα πουν τα φοβερά “σταυρωθήτω”; Πόσο ευόλισθος, ευκολοπαρασυρόμενος, αχάριστος, αγνώμων, αμνήμων, ασεβής και κακός γίνεται ο άνθρωπος από τη μία ώρα στην άλλη;
Ο Χριστός παραμένει καταπληκτικά νηφάλιος, ειρηνικός, γαλήνιος και ατάραχος και στα “ωσαννά” και στα “σταυρωθήτω”.  Όπως έλεγε ένας αρχαίος αββάς: Νʼ ακούς με το ίδιο αυτό και τον έπαινο και την κατηγορία… Ο Χριστός χαρίζει στους αληθινούς εραστές του την υπέρ πάνω νου ειρήνη. Στην παραζάλη των καιρών γίνεται προσπάθεια να ξεγυμνωθεί η Εκκλησία του Χριστού. Η Εκκλησία μπορεί να ζήσει γυμνή. Ο Χριστός γυμνός ήταν στον σταυρό και στη ζωή του μονοχίτων. Ο κόσμος δεν μπορεί να ζήσει γυμνός. Το να θέλει βίαια να ξεγυμνώσει την Εκκλησία, φανερώνει την εσωτερική του γύμνια. Ο Χριστός δεν θέλει ούτε “ωσαννά” ούτε “σταυρωθήτω” αλλά ειλικρινή σεμνότητα και σοβαρότητα.
 (Πηγή: "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" Απρ 28, 2010)


Σχετικά: 

3053 - Μετά βαΐων και κλάδων... (Μοναχός Μωϋσής, Αγιορείτης)

Οι τελευταίες ημέρες της επίγειας διαβάσεως του Θεανθρώπου πλησιάζουν. Με σταθερό βηματισμό πορεύεται στο πάθος, στο σταυρό και στην ανάσταση. Ο λαός, ενθουσιασμένος από το θαύμα της αναστάσεως του Λαζάρου, μόλις άκουσε ότι ο Ιησούς πλησιάζει στα Ιεροσόλυμα βγήκε να τον προϋπαντήσει με ζητωκραυγές κι επευφημίες.
Παιδιά, νέοι και γέροι, μετά βαΐων και κλάδων στα χέρια και στρώνοντας υφαντά οι γυναίκες, για να περάσει, τον υποδέχονται. Ο Χριστός δεν καμαρώνει, ξέρει πολύ καλά ότι μέσα από τα δυνατά “ωσαννά” σε λίγο θα γεννηθούν τα “σταυρωθήτω”. Ήρεμος, λοιπόν, πράος, ταπεινός, πάνω στο ήσυχο ζώο, διασχίζει τα πλήθη, δίχως να εντυπωσιάζεται ιδιαίτερα από το πάθος της λαμπρής όντως αυτής υποδοχής. Τον ακολουθούν οι μαθητές του, που ακόμη και τώρα δεν γνωρίζουν επακριβώς ποιος είναι ο διδάσκαλός τους.
Οι γνωστοί Ιουδαίοι, Γραμματείς, Φαρισαίοι και Σαδδουκαίοι, ξαφνικά συναντήθηκαν και συνενώθηκαν, για να εξοντώσουν τον κοινό τους εχθρό, τον Χριστό. Οι άνθρωποι αυτοί της εξουσίας ήταν κακεντρεχείς, ανασφαλείς, φοβισμένοι και υποκριτές. Ως ανειλικρινείς ήταν δόλιοι κι επικίνδυνοι. Το εσωτερικό τους κενό το ενοχλούσε η παρουσία του Χριστού, που δεν φοβήθηκε να τους ξεσκεπάσει και ξεμασκαρέψει. Η αρετή και σιωπώσα ελέγχει τους φαύλους. Οι κύριοι αυτοί ήταν εκμεταλλευτές, μεθοδευτές κακών, ατομιστές κι εγωιστές. Ο ευαγγελιστής Μάρκος σημειώνει ότι όλοι αυτοί ζητούσαν να εξαφανίσουν τον Χριστό, φοβόντουσαν όμως τον λαό, γιατί τον είχε σε μεγάλη εκτίμηση.
Δεν ανέχονται οι Φαρισαίοι το ξεσκέπασμα. Το σκοτεινό παρασκήνιο συνωμοτεί για την εξαφάνισή του. Δεν αντέχει το ξεγύμνωμα και την αποκάλυψη της υποκριτικής ζωής του. Αντιδρά στο φανέρωμα της αλήθειας. Η δόλια εξουσία δολοπλοκεί για να διατηρείται στο θρόνο της και να απολαμβάνει το μεγαλείο της, το τελικά ψεύτικο. Αν η πολιτική εξουσία έχει τέτοια στοιχεία για να επιβιώνει είναι εντελώς ανεπίτρεπτο κάθε πνευματική εξουσία να χρησιμοποιεί επαίσχυντους τρόπους για να παραμένει στο βάθρο της. Ο Χριστός υπέδειξε τρόπο στάσεως ζωής την ταπεινότητα, τη σεμνότητα, την ειλικρίνεια.
Οι μέρες που πέρασαν ήταν προετοιμασίας για την υποδοχή των Παθών του Κυρίου. Κι αν δεν νηστέψαμε και προσευχηθήκαμε, τουλάχιστον τώρα ας μετανοήσουμε και ας ταπεινωθούμε. Ας συγκινηθούμε που ένας απαθής παθαίνει για μας τους εμπαθείς. Όπως η έλλειψη του φωτός δίνει το σκοτάδι και η στέρηση της ζωής το θάνατο, έτσι και το πάθος είναι η παρουσία του αγαθού. Μέσα στο πάθος δεν μπορεί να υπάρχει αρετή. Ο Θεός που είναι η αυτοαγαθότητα αδυνατεί να συναντηθεί με την κακία, την ακαθαρσία, την εμπάθεια. Δεν αποστρέφεται τον αμαρτωλό, τον κατανοεί, τον συνδράμει, του δίνει πολλές ευκαιρίες να μετανοήσει ειλικρινά.
Ο άνθρωπος είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Σήμερα βροντοφωνάζει “ωσαννά” και μετά από λίγο “σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν”. Τραγικό πρόσωπο ο άνθρωπος. Προτιμά το ψέμα από την αλήθεια, σαρκάζει τον δημιουργό του, αγνωμονεί, υποδουλώνεται στα πάθη του. Ο άνθρωπος πνιγμένος στα προβλήματα, τις δραστηριότητες και τις πολλές σκέψεις δεν συγκινείται ούτε ενώπιον του σταυρού. Στη θέση του Θεού έχει τοποθετήσει την ηδονή, την επικράτηση, την κυριαρχία. Είναι τέλεια ελεύθερος ο άνθρωπος να δεχθεί ή να απορρίψει ό,τι θέλει.
Για μια ακόμη φορά εισερχόμεθα στη Μεγάλη Εβδομάδα. Ας μην εξαντλήσουμε τα “θρησκευτικά μας καθήκοντα” ανάβοντας ένα κερί ή περνώντας από μια εκκλησία. Ας σταθούμε λίγο στη σκιά του σταυρού. Μη σαν τους Ιουδαίους σκανδαλισθούμε από τον Σταυρωμένο ή μη κι εμείς, σαν τους ειδωλολάτρες, τον θεωρήσουμε μωρία. Πρέπει να περάσουμε οπωσδήποτε από τη Μεγάλη Παρασκευή, για να πάμε στη λαμπροφόρα Κυριακή του Πάσχα. Δεν υπάρχει ποτέ ανάσταση, αν δεν προηγηθεί σταυρός. Δεν μπορούμε να πάμε κατευθείαν στο Πάσχα. Και μη λησμονάμε ότι σύμβολο του χριστιανισμού είναι ο σταυρός. Ενώπιόν του ας γίνουμε όλοι πιο σώφρονες, συνετοί, σοβαροί, σεμνοί και ταπεινοί. Ο σταυρός μειώνει την ένταση των φωνών. Διδάσκει την αγία υπομονή και την οσία σιωπή.
(Πηγή: "ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" Απρ 12, 2009)