Κυριακή, 7 Απριλίου 2013

2957 - Κάτι φαίνεται ν’ αλλάζει! Όλο και περισσότερος κόσμος νηστεύει!



Έγραφα προ ημερών, για το ελπιδοφόρο μήνυμα της προσέλευσης κάθε γενιάς Ελλήνων, από τους μικρότερους μέχρι τους μεγαλύτερους, στα Ορθόδοξα Μοναστήρια. Υπάρχει όμως και κάτι ακόμα, που συμβαίνει στην εποχή μας, ίσως ακόμα πιο ελπιδοφόρο: Η τήρηση της (δύσκολης) νηστείας της Μεγάλης Τεσσαρακοστής από όλο και περισσότερο κόσμο!
Όχι, δεν υπερβάλω καθόλου! Το ζω και το βλέπω καθημερινά, όπως και πολλοί ακόμα συμπολίτες μας: Άνθρωποι κοντά, αλλά και μακριά από την Εκκλησία, προσπαθούν σκληρά και αγωνίζονται να νηστέψουν, ενώ τα προηγούμενα χρόνια ούτε που σκέφτονταν να κάνουν κάτι τέτοιο!
Για παράδειγμα: Γνωστός μου που τα κορόιδευε όλα αυτά μέχρι πέρυσι (!), αποφάσισε να νηστέψει καταρχήν το κρέας, «αν και δεν θ' αντέξω», όπως μου ομολόγησε την Καθαρά Δευτέρα.
Ε λοιπόν, όχι μόνο άντεξε, αλλά περιχαρής προχθές μου τηλεφώνησε για να μου πει ότι τηρεί κατά γράμμα τη νηστεία, καταλύοντας μόνο λάδι τις ημέρες που επιτρέπεται! Μάλιστα, αισθανόταν ιδιαίτερα χαρούμενος που πέτυχε τη μικρή αυτή νίκη εναντίον του θελήματός του και του άκρατου υλισμού που χαρακτηρίζει την εποχή μας!
Γιατί, ας μην γελιόμαστε, αυτά τα δύο παλεύουμε να νικήσουμε με τη νηστεία: Πρώτα και κύρια, το «εγώ» μας. «Εγώ θα νηστέψω, επειδή το λένε οι παπάδες; Είσαι με τα καλά σου;», ακούγεται το πρώτο (αντιδραστικό) επιχείρημα από κάποιον κοσμικό. «Να νηστέψω; Πού ζεις, στο Μεσαίωνα;», έρχεται ευθύς αμέσως και η δεύτερη δικαιολογία, με την «προοδευτική» της σάλτσα, μιας και προφανώς η θεοποίηση της ύλης είναι...μεγάλο επίτευγμα για τον σύγχρονο άνθρωπο!
Όταν λοιπόν παλέψουμε και νικήσουμε τα παραπάνω, θα κάνουμε όπως ο άλλος φίλος μου ο Κ., που τηρεί ευλαβώς όχι απλά τη νηστεία, αλλά και τα λεγόμενα τριήμερα (πλήρης αποχή από κάθε φαγητό από Κυριακή βράδυ μέχρι την Θεία Λειτουργία της Προηγιασμένης κάθε Τετάρτη)! Και όπως μου εξήγησε, δεν είναι μόνος του σε αυτή την προσπάθεια, αφού κάθε φορά η Εκκλησία είναι γεμάτη από κόσμο και ιδιαίτερα από νέους, οικογενειάρχες και ανθρώπους με υποχρεώσεις που δεν έβαλαν τίποτα στο στόμα τους ΓΙΑ ΤΡΕΙΣ ΟΛΟΚΛΗΡΕΣ ΗΜΕΡΕΣ, προκειμένου να κοινωνήσουν!!!
Υπάρχουν όμως και κάποιοι - δυστυχώς και Χριστιανοί - που υποτιμούν τη νηστεία των τροφών: Λένε πως δεν έχει σημασία αυτό, αλλά να νηστεύουμε τα πάθη μας κλπ. Πόσο λάθος κάνουν! Όταν κάποιος καταφέρει να τιθασεύσει το πάθος του φαγητού - που συνοδεύεται κι από ένα σωρό άλλα πάθη, όπως εξήγησα παραπάνω - θα περιορίσει ή και εξαφανίσει τα υπόλοιπα πάθη του! Θα έχει πάρει θάρρος από τη μικρή αυτή νίκη εναντίον της ύλης, οπότε θα αγωνιστεί με μεγαλύτερο πείσμα και για τα υπόλοιπα! Ας μην συμπεριφέρονται λοιπόν κάποιοι «ειδήμονες» όπως οι Φαρισαίοι, τους οποίους ο ίδιος ο Χριστός κατακεραύνωσε λέγοντας στον λαό όταν νηστεύει να μη γίνεται σκυνθρωπός και κατακρίνων τους πάντες «ώσπερ οι υποκριταί»!
Τα ωφέλη της νηστείας, λοιπόν, δεν είναι μόνο σωματικά, αλλά κυρίως πνευματικά! Κι αυτό το ξέρουν καλά, όσοι νηστεύουν, έστω και για πρώτη φορά φέτος!
Υ.Γ. Καθόλου τυχαία, η δημοφιλέστερη ανάρτηση του ΕΛΛΑΣ - ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ εδώ και 2 εβδομάδες είναι οι νηστίσιμες συνταγές του Αγίου Όρους! Είπαμε, ο κόσμος νηστεύει κι επιστρέφει σιγά - σιγά στην Ορθόδοξη Εκκλησία...!

2956 - Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως. Γράφει ο Μωυσής, Αγιορείτης

Βρισκόμαστε στο μέσον της Σαρακοστής και σταθμεύουμε ενώπιον του σταυρού, για να τον προσκυνήσουμε. Στεκόμαστε στη σκιά του. Τον ατενίζουμε και εμπνεόμαστε. Η στάθμευση αυτή παρακινεί σε προσωπική σταύρωση παθών αντίθετων, άγριων, που ταράζουν, στεναχωρούν και θλίβουν
Η παθοκτονία είναι συνήθως επώδυνη. Η εσωτερική καθαρότητα θα χαρίσει στον άνθρωπο ειρήνη και αληθινή χαρά. Ακόμη και οι χριστιανοί συχνά εξαντλούν την προσοχή τους στο φαίνεσθαι και όχι στο είναι. Στον καθορισμό του έξωθεν του ποτηρίου και όχι του εσωτερικού, όπως έκαναν οι υποκριτές Φαρισαίοι, τους οποίους επιτίμησε αυστηρά ο Χριστός. Λέει κανείς ότι έκλεψε και όχι ότι σκέφθηκε να κλέψει σε μία εξομολόγηση.
Δίχως κεκαθαρμένη διάνοια, ο άνθρωπος θα είναι σκοτισμένος και ταραγμένος. Ο εμπαθής άνθρωπος είναι πονεμένος. Η ψυχή είναι τριμερής. Αποτελείται από το λογιστικό, το θυμοειδές και το επιθυμητικό. Έτσι, οι σκέψεις είναι τριών κατηγοριών και όταν ο νους είναι ακάθαρτος: βλάσφημες, πονηρές και αισχρές. Η εμπάθεια γεννά λογισμούς που καταταλαιπωρούν τον άνθρωπο. Το κακό νομίζει ότι είναι μόνο εξωτερικό και όχι εσωτερικό. Έτσι, ο σύγχρονος άνθρωπος πλησιάζει την Εκκλησία με μία μαγική αντίληψη, όπως πηγαίνει σε έναν αγύρτη κι ένα πλάνο μόνο και μόνο για να απαλλαγεί από το κακό και να μην πονά. Μα έτσι μεγαλώνει ο πόνος του αντί να μειώνεται.
Οι άνθρωποι σήμερα, κυνηγώντας την άπονη ζωή, πονούν πιο πολύ. Η Δύση κραυγάζει: Κουρασθήκαμε να ’μαστε ξεκούραστοι. Η σημερινή υπερκαταναλωτική κοινωνία της ευμάρειας, τη ευδαιμονίας και της καλοπέρασης αντί να δώσει άνεση χάρισε στον κόσμο ανία μεγάλη.
Ενώπιον του σταυρού καλείται ο άνθρωπος να ξελαχανιάσει, να συγκεντρωθεί, να συμμαζέψει το νου του, τον αλήτη νου, να περάσει από τα συνεχή ετεροπαρατήρηση στην αυτοπαρατήρηση, από την εύκολη κριτική στη δύσκολη αυτοκριτική να δει κατάματα τον γυμνό, άγνωστο και δίκαια απαιτητικό εαυτό του. Η θέα του σταυρού εμπνέει τη σταύρωση των παθών. Ο πόνος αυτός θα προσφέρει μεταμόρφωση και ανάσταση. Η ταπείνωση είναι ο φύλακας της καρδιάς, να μην παρασυρθεί από την οίηση, που αποτελεί αγιάτρευτο πόνο. Ο γυμνός του σταυρού διδάσκει μέσα από τον άφατο πόνο τη χαροποιό ταπείνωση. Αυτό είναι το μυστικό του πόνου.
Η εαυτούλης, καλοπερασάκιας, καλοβολεμένος, χασομέρης και αταπείνωτος άνθρωπος επειδή έχει παρασυρθεί από την επηρμένη και την αντιασκητική νέα εποχή πονά πολύ, φοβάται τον πόνο, τρέμει το θάνατο, αγωνιά και άγχεται φοβερά και δεν θέλει κανένα σταυρό. Μη θέλοντας να αυτοσταυρωθεί διόλου επιτρέπει ο Θεός διάφορους σταυρούς - πόνους, παιδαγωγικά, για να τον συνδράμει στην αποτίναξη της νωχέλειας, της νοσηρής εμπιστοσύνης απόλυτα στην ύλη.
Στην επηρμένη και υπερφίαλη εποχή μας ο σταυρός προσπερνάται και αντιπαρέρχεται. Ο σταυρωμένος τους αγκαλιάζει όλους και αυτούς που τον σταυρώνουν. Εμείς ενώπιον του σταυρού δεν λέμε ποιήματα αλλά προσευχές, που είναι πάντοτες τα καλύτερα ποιήματα, ζυμωμένα από τα πολλά δάκρυα των πολλών πονεμένων.
ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ 30/03/2008

2955 - π. Βενέδικτος Νεοσκητιώτης: «Αὐταπάτη καὶ κατὰ φαντασίαν χριστιανὸς»



Ὁμιλία τοῦ Ἱερομονάχου π. Βενεδίκτου Νεοσκητιώτη ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος ποὺ πραγματοποιήθηκε στὸν ἱερὸ μητροπολιτικὸ ναὸ Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος Ναούσης τὸ Σάββατο 6 Ἀπριλίου μετὰ τὸν Ἑσπερινό. Προλογίζει ὁ σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Βεροίας, Ναούσης καὶ Καμπανίας κ. Παντελεήμων.


2954 - Ομιλία Μητροπολίτου Αιτωλίας Κοσμά με θέμα τον Γέροντα Παΐσιο τον Αγιορείτη



Ο Κύριος και Θεός μας Ιησούς Χριστός, όταν κάποτε τον πλησίασαν παιδιά και οι μαθηταί Του τα παρεμπόδιζαν για να μην τον ενοχλούν και τον πειράζουν, τους είπε: «Άφετε τα παιδία ελθείν προς με και μη κωλύετε αυτά». Όταν ο Θεός μας, τόσο αγαπούσε τα παι­διά, και ο άνθρωπος του Θεού που μιμείται στη ζωή του τον Χριστό δεν θα αγαπά τα παιδιά;Ο Άγιος Γέροντας π. Παΐσιος ο Αγιορεί­της ζούσε τον Χριστό, ήταν ο άνθρωπος του Θεού, αγαπούσε τον Χριστό με όλη του τη δύναμη, αγαπούσε και τον άνθρωπο, αγαπούσε τα παιδιά.Η ανταπόκριση του στην παρουσία των νέων και των παιδιών ήταν ολοπρόθυμη και αδιάκοπη. Ο π. Παΐσιος έβλεπε τον κάθε νέο και την κάθε νέα, ως εικόνα Θεού, ως ψυχοσωματι­κή οντότητα, ως μέλος του μυστικού σώμα­τος της Εκκλησίας μας, ως μέλος Χριστού. Δεχόταν, άκουγε, πρόσεχε το νέο με ι­διαιτέρα προσοχή και υπομονή. Είχε δια­γράψει θα λέγαμε τον εαυτό του, προκει­μένου να διακονήσει, να προσφέρει, να στη­ρίξει τους νέους αλλά και κάθε προσκυνη­τή βέβαια, που έφθανε μέχρι το κελί του.
Με αξίωσε ο Κύριος να τον γνωρίσω, να επισκεφτώ πολλές φορές το κελί του και στον Τίμιο Σταυρό, (πρώτο κελί) και στην Παναγούδα (δεύτερο κελί) και να ζήσω πολλά περιστατικά τα οποία ομολογούν και βε­βαιώνουν αυτή την αγία, την αγνή, την ειλικρινή, την πατερική, την θεία αγάπη του γέροντος στη νεότητα.Ανεβήκαμε μία φορά στο κελί του, στην Παναγούδα και μόλις φθάσαμε εκεί, τον είδαμε ξαπλωμένο στα κού­τσουρα που είχε εκεί, στους ξύλινους κορμούς που χρησιμοποιούσε για καθίσματα. Αυτό ήταν το υπαίθριο αρχονταρίκι του.
Γύρω του αρκετοί νέοι τον άκουγαν με πολύ σεβασμό και προσοχή, καθισμένοι κι αυτοί στα κού­τσουρα. Γιατί ήταν ξαπλωμένος; Είχε βγει έξω η κοίλη του, από την οποία υπέφερε πολύ, πονούσε αβάσταχτα και παρ' όλα αυτά δεν είπε όχι στην παρουσία των παιδιών που τον επισκέφτηκαν.
Ο π. Παΐσιος δεν μπορούσε να φανταστή νέο να μην έχει πνευματικό. «Πήγαινε» έλεγε, «να βρεις ένα καλό πνευματικό και κάνε υπακοή. Τα παιδιά πρέπει από το δημοτικό σχολείο να έχουν πνευματικό». Τόνιζε ιδιαιτέρως αυτό το «κάνε υπακοή». Όταν κά­νεις υπακοή στον πνευματικό, αληθινή, αδιάκριτη, όταν ταπεινωθείς και αφήσης τον εαυτό σου, τη νεότητα σου στο πετραχήλι, μη φοβάσαι τότε.
Πρόσεχε όμως μην κάνεις το δικό σου. Μην πιστέψης στο λογισμό σου. Ένας νέος, εάν πιστεύει στον λογισμό του έχει πολύ εγωισμό. Αν π.χ. θυμηθή μερικά περιστατικά από την παιδική του ηλικία, που δείχνουν τι δόση εγωισμού είχε από μικρός, θα το καταλάβη.
Παρατηρούσα δυό παιδιά. Το ένα πήρε ένα μαξιλάρι από αφρολέξ και το σήκωσε φυσιολογικά. Πήγε και το άλλο να το σηκώσει και έκανε σαν να σήκωνε ένα σακί τσιμέντο. Αυτό έχει εγωισμό. Όταν όμως λίγο μεγαλώσει και καταλάβει ότι εκείνη η ενέργεια του ξεκινούσε από τον εγωισμό και το πη στην εξομολόγηση, έρχεται η Χάρις του Θεού, λυτρώνεται και βοηθιέται.
Ο ταπεινός, συνέχισε ο γέροντας και θαύματα να κάνη πάλι δεν πιστεύει στο λογισμό του.Έχω καταλάβει ότι η υπακοή πολύ βοηθάει το νέο. Και λίγο μυαλό να έχει κανείς, αν κάνει υπακοή γίνεται φιλόσοφος. Είτε έξυ­πνος, είτε κουτός, είτε υγιής, είτε άρρωστος πνευματικά η σωματικά, είναι κανείς και βασανίζεται από λογισμούς, αν κάνει υπακοή ελευθερώνεται. Λύτρωσι είναι η υπα­κοή.
Ο μεγαλύτερος εγωιστής είναι αυτός που ακολουθεί τον λογισμό του και δεν ρωτάει κανέναν. Για να βρη το δρόμο του ο νέος πρέπει να ανοίξει την καρδιά του σε κάποιο πνευματικό και να ζητήσει ταπεινά την βοήθεια του.Πολύ πονούσε για την εξάπλωσι της σατανολατρείας ανάμεσα στη νεότητα. Ως αιτία έβλεπε τον εγωισμό.
Έ­λεγε σχετικά ο π. Παΐσιος «Όποιος έχει πολλή υπερη­φάνεια είναι σαστισμένος. Κάνει χοντρά σφάλματα και δεν το καταλαβαίνει. Έχει φθάσει σε τέτοια σκότωσι, που ό,τι και να του πεις για να τον βοηθήσης, δεν καταλαβαίνει. Λέει ότι τον καταπιέζεις". Καταπίεση είναι αυτή; Άντε τώρα να του βγάλεις αυτό τον λογισμό. Δεν είναι τρελός, αφού το μυαλό του δουλεύει. Πρέπει να το κα­ταλάβη ότι είναι άρνησι, είναι βλασφημία αυτό. Έτσι φθάνουν σιγά - σιγά στην σατανολατρεία.
Αν δεις οι σατανολάτρες φαίνονται ότι είναι κυριευμένοι από το διάβολο. Βλέπεις ένα δαιμονισμό πάνω τους. Όταν ο άνθρωπος, ο νέος φθάνει σ' αυτό το σημείο να λατρεύει το εγώ του, τρελλαίνεται.
Πολύ αγαπούσε και συμπαθούσε τους νέους οι οποίοι είχαν προβλήματα υγείας. Όσο κουρασμένος κι αν ήταν, όσο απασχολημένος, θα έβγαινε από το κελί του για να τους δεχθή, να τους παρηγόρηση, να τους στήριξη. Προσευχόταν ημέρες και νύχτες για την βοήθεια α­σθενών και αναπήρων αδελφών.Πήγαμε με κάποιον αδελφό που είχε σοβαρό λόγο υγείας.
Παρ' ότι πρώτη φορά τον έβλεπε, παρ' ότι δεν είχε ακούσει άλλη φορά για τον νέο αυτό, τον υποδέχτηκε με αγάπη και του είπε το όνο­μα του χωρίς να του το είχε πει κανείς. Γι' αυτό τον νέο πολλές φορές έδειξε ά­μετρο αγάπη, συμπαράστασι, προσευχήθη­κε πολύ ο γέροντας και φυσικά για τους α­ναρίθμητους αδελφούς με προβλήματα υ­γείας, οι οποίοι τον επισκέφθηκαν η του ζη­τούσαν τις προσευχές του.
Στην κεντρική έξοδο του αύλειου χώρου του κελιού του είχε ένα δοχείο με λευκά χαρτιά και μία επιγραφή. «Γράψτε και αφή­στε τα ονόματα σας, θα σας βοηθήσω πε­ρισσότερο με την προσευχή, παρά με την πολυλογία». Η αγάπη ειδικά για τους ασθενείς νέους, τον κρατούσε ημέρες και νύκτες άγρυπνο, γιατί προσεύχονταν γι' αυτούς.
Μου ανέ­φερε ένας νέος που έγινε καλά από την α­σθένεια του, ότι τον επισκέφθηκε ένας γέ­ροντας και τον καθησύχασε λέγοντας ότι θα γίνει καλά. Όταν είδε την εικόνα του πα­τρός Παϊσίου ανεγνώρισε τον γέροντα που προσεύχονταν για τη θεραπεία του.
Γνωστό και το θαύμα που έγινε με το νέο που σώθηκε από αυτοκινητιστικό ατύχημα. Η μοτοσικλέτα του νέου, σε μια στροφή συγκρούστηκε με φορτηγό και ο νέος εκσφενδονίστηκε. Δεν χτύπησε όμως καθόλου, απλώς σηκώθηκε και ξεσκονίζονταν.
Ό­ταν ρωτήθηκε πως δεν χτύπησε, είπε πως «ένας γέρο­ντας με άρπαξε και με άφησε στην άκρη του δρόμου». Ανεγνώρισε τον Γέροντα όταν είδε την εικόνα του.Αγαπούσε τους νέους ο Γέροντας, αλλά δεν τους δι­καιολογούσε. Δεν κολάκευε, δεν αμνήστευε τα σφάλμα­τα τους. Έλεγε σε νέους ο π. Παΐσιος: «Ευλογημένες ψυχές, με τη σωτηρία της ψυχής σας θα παίξω; Ο νέος κάνει πρόβες. Να νοιώθετε σιγουριά. Αν δω κάτι στρα­βό είτε από μακριά είτε από κοντά, θα σας τα πω. Εσείς έχετε εμπιστοσύνη και ειρηνεύετε. Α, δεν με έχετε κα­ταλάβει εμένα. Έτσι εύκολα θα αναπαύσω τους λογισμούς; Όταν βλέπω ότι η ψυχή είναι ευαίσθητη η συ­γκλονίζεται ολόκληρη από τη συναίσθηση του σφάλ­ματος της, τι να πω; Τότε την παρηγορώ για να μην πέσει στην απελπισία. Όταν όμως βλέπω πέτρα στην καρδιά, τότε μιλώ αυστηρά για να την ταρακουνήσω»
-«Δώστα μου» είπε, «τα χρειάζομαι».
-«Τι τα χρειάζεσαι;» είπε ο νέος.
-«Ναι, τα χρειάζομαι» απάντησε ο Γέροντας. Τα πήρε και αμέσως τα εκσφενδόνισε μέσα στο δάσος.
Ο νέος διαμαρτυρήθηκε και είπε: «Μα Γέροντα, μολύ­νετε το δάσος με όλα αυτά που πετάξατε».
Και ο Γέροντας με αγάπη, αλλά ξεκάθαρα του είπε: «Εσύ το δάσος το άψυχο σκέφτεσαι περισσότερο μη μολυνθή, η την ψυχή σου την αθάνατη και το σώμα σου, που είναι ναός του Αγίου Πνεύματος, το οποίο φθείρε­ται με το κάπνισμα;»
Πνευματικές συμβουλές και αλήθειες που μας δίδαξαν όλους και έδωσαν σωτήρια μαθήματα οικοδομής στους νέους. Πάντα όταν πήγαιναν νέοι, έκανε τα πάντα για να φιλέψη, να κεράση όλους με ότι καλύτερο είχε. Όταν του πηγαίναμε γλυκά η λουκούμια, τα μοίραζε όλα. Δεν κρατούσε τίποτα.
Μια φορά μοίρασε στους φοιτητάς, με τους οποίους τον επισκεφθήκαμε όλα τα φρούτα που είχε και μάλιστα σε μερικούς έδωσε κάστανα. Ήταν το έτος 1990. Ένας από τους φοιτητές εκείνους, που σήμερα είναι ιερεύς και πολύτεκνος πατέρας κρατά ακόμη ένα κάστα­νο από το 1990 σε αρίστη κατάστασι. Πολύ σεβόταν την ιερωσύνη και τους κληρικούς, έστω και αν ήταν νέοι στην ηλικία. Ένας πολύ νέος κληρικός όταν πήγαινε, του έπαιρνε το χέρι ο π. Παΐσιος, και το ασπαζόταν. Εκείνος από ντρο­πή τραβούσε το χέρι του. Τότε ο Γέροντας τον μάλωνε και του έλεγε: «Πάτερ μου έχεις ιερωσύνη. Άφησε το χέρι σου να το ασπαστώ για να πάρω ευλογία».
Πόσο αλήθεια μας διδάσκει αυτή του η συμπεριφορά! Σήμερα δεν ευλαβούμαστέ την ιερωσύνη, δεν ασπαζό­μαστε τα χέρια των ιερέων, δεν ζητάμε την ευχή τους, δεν διδάσκουμε τα παιδιά μας να τιμούν την ιερωσύνη.
Με την διόρασι και την πρόορασί του, ο π. Παΐσιος, έβλεπε και ιερατικές κλίσεις και με αγάπη τις ενίσχυε και συμβούλευε τους νέους. Σε μία επίσκεψη νέων είπε: «Εσείς θα γίνετε κληρικοί. Όταν γίνετε να αγαπάτε τα παιδιά, να τα οδηγείτε στον Χριστό και στην Εκκλησία».Πολύ αντιδρούσε στην εκκοσμίκευσι, ο π. Παΐσιος, και των νέων κληρικών και των μοναχών και της εν γένει εκκλησιαστικής και πνευματικής ζωής.
Κάποτε τον βρήκα πολύ στενοχωρημένο. Σχεδόν έ­κλαιγε. Τον ρώτησα με διάκρισι τι είχε, γιατί στενοχωριό­ταν τόσο. Κοντά στο κελί του ανοιγόταν ένας αμαξητός δρόμος. «Δε βλέπεις παιδί μου» μου είπε, «χάνουμε τον εαυτό μας, προχωρούμε προς την εκκοσμίκευσι. Χάνου­με την άσκησι η οποία όλους μας μας καλλιεργεί».
Και είπε χαρακτηριστικά: «Παλαιότερα μας απασχο­λούσε ποίοι είμαστε στο μοναστήρι και πως κοινωνού­σαμε. Τώρα μας απασχολεί πόσοι είμαστε και πόσες φο­ρές κοινωνούμε. Χάσαμε δηλαδή την ποιότητα. Εκκο-σμικευθήκαμε».
Αυτή η εκκοσμίκευσι έφερε την αλλοίωσι και στη νεό­τητα και χάσαμε την ποιότητα, την καλλιέργεια των νέ­ων, αλλά και των νέων μοναχών.Πολύ επρόσεχε και ενέπνεε ο π. Παΐσιος την υπακοή των νέων στους γονείς.Πήγαμε μία φορά με φοιτητάς να τον επισκεφθούμε.Ένας από τους νέους αυτούς είχε προβλήματα με τους οικείους του, με τους γονείς του. Ερχόταν να εξομολογηθή με το ποδήλατο και μου έλεγε: «να μην αργήσω πάτερ, γιατί θα έχω προβλήματα με τους γονείς μου». Όταν πήγαμε στον Γέροντα, μου είπε ο νέος: «να πω το πρόβλημα μου στον π. Παΐσιο;» Βεβαίως του είπα. Είπε στον Γέροντα όλο το πρόβλημα και ζήτησε τη γνώμη του, τι να κάνει.
Η απάντηση του π. Παϊσίου.«Ετοίμασε εσύ τον εαυτό σου και θα ετοιμάση και ο Θεός τους γονείς σου. Ζήσε κοντά στους γονείς σου εσύ με υπακοή και οι γονείς σου θα διορθωθούν».Έτσι κι έγινε.
Ο νέος έκανε υπακοή στο Γέροντα. Τώ­ρα ο νέος αυτός είναι ένας ευσεβής, πολύτεκνος οικογε­νειάρχης και Καθηγητής Πανεπιστημίου και οι γονείς του ευσεβείς και πιστοί άνθρωποι που καμαρώνουν το γιο τους.
Πολλά παιδιά βιάζονται να ακολουθήσουν τον μοναχι­σμό. Ενθουσιάζονται από μία επίσκεψη σε ένα μοναστή­ρι, από την παρουσία και τη λάμψι των μοναχών, από την αγιότητα ενός Γέροντα και τόσα άλλα. Αυτός ο ενθου­σιασμός μπορεί να αποβή επιζήμιος.Αν δεν ξεκαθαρίσει μέσα του ο νέος η η νέα σταθερά το δρόμο που θα ακολουθήσουν, η του εγγάμου, η του αγάμου βίου, δεν είναι δυνατόν να έχουν απρόσκοπτο και αληθινή αγιαστική πορεία στη συνέχεια.
Ρώτησα κάποτε τον π. Παΐσιο τι πρέπει να γίνεται σ' αυτήν την περίπτωση της επιλογής. Και ο Γέροντας με την μεγάλη του αγάπη για τα νειάτα είπε: «Να μη βιάζο­νται οι νέοι. Να κάνουν υπακοή στον πνευματικό τους, συνειδητή και πιστή, να καλλιεργούνται και να προοδεύ­ουν στην αρετή, να τελειώσουν το Λύκειο, το Πανεπιστή­μιο, να τελειώσουν τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις, τα αγόρια, και μετά να αποφασίσουν οριστικά...». Τότε θα διαλέξεις γάμο η μοναχισμό. Ο νέος τα διλήμματα που έχει μέχρι τότε να τα βάλη στο ψυγείο...».Ο Γέροντας έκανε πολλές θυσίες για να παρηγόρηση και να στήριξη, να γαληνέψη νέους με ψυχολογικά προβλήματα. Αγαπούσε πολύ τα παιδιά που αντιμετώπιζαν τέτοια προβλήματα και έκανε ότι μπορούσε για να τους ενθαρρύνη, να τους ενίσχυση, να τους τονώση και να τους παρηγόρηση.
Συνιστούσε πάντοτε καθαρή εξομολόγηση με αληθι­νή μετάνοια, μυστηριακή ζωή καιτόνωσιτης πίστεως. Οφείλω να ομολογήσω ότι ιδιαιτέρως με δίδασκε, με ενέπνεε, με ενίσχυε ο π. Παΐσιος, όταν μιλούσε για την καθαρότητα, για την αγνότητα των νέων.Είναι γεγονός ότι πάντοτε, αλλά και ιδιαιτέρως τα τε­λευταία 80 χρόνια και από θεολογικούς κύκλους έγιναν προσπάθειες αμβλύνσεως της διδασκαλίας της Αγίας Γραφής και της Εκκλησίας μας για την αγνότητα του νέου και της νέας προ του γάμου.
Διάφορες φωνές και εκ θεολογικών στομάτων και γρα­φίδων έφθασαν μέχρι Νικολαϊτισμού και επηρέασαν πολ­λούς νέους και νέες. Όταν με ομάδα νέων φοιτητών βρεθήκαμε στο υπαί­θριο αρχονταρίκι του π. Παϊσίου, ένας έκτων νέων μας με ρώτησε: «Έχω ευλογία να ρωτήσω σχετικά τον π. Παΐσιο;». Βεβαίως του είπα. Να είναι ευλογημένο. Ο νέος ζήτησε την άδεια με συστολή από το Γέροντα και ρώτησε. «Ακούμε πολλά Γέροντα. Μπορούμε τώρα στην ηλικία μας αυτή να γνωρίσουμε μία κοπέλα, να κάνουμε παρέα και να ετοιμαζόμαστε αργότερα για οι­κογένεια; Τόσοι πολλοί νέοι και νέες το κάνουν αυτό».
Ο Γέροντας εμειδίασε. Σηκώθηκε επάνω και με το δια­περαστικό, καθαρό βλέμμα του κοίταξε στα μάτια όλα τα παιδιά και τους είπε: «Παιδιά μου για πέστε μου, είσθε άγγελοι; Είσθε άγγελοι; Δείξτε μου τα φτερά σας. Έχετε φτερά;» Τα παιδιά κατέβασαν τα μάτια και το κεφάλι.«Παιδιά μου αν είσθε άγγελοι στην καθαρότητα και στην αναμαρτησία να το κάνετε αυτό. Είσθε όμως παι­διά μου άνθρωποι. Είσθε νέα παλληκάρια. Δεν είναι δυ­νατόν να έχετε δίπλα σας μια νέα, η μία νέα έναν νέο, να συναναστρέφεσθε και να διατηρείτε την καθαρότητα σας.
Μην κάνετε σαν μερικούς νέους που από το ένα χέρι κρατούν το κομποσχοίνι και από το άλλο τη νέα και πάνε στις αγρυπνίες.Αυτά τα πράγματα δεν γίνονται. Βάλτε τα αυτά στο ψυγείο. Θα έλθη η ώρα. Ετοιμάστε τους εαυτούς σας. Να εισέλθετε με αγνότητα μέσα στο γάμο, στην οικογέ­νεια και δεν θα μετανοιώσετε».Πράγματι τα παιδιά εκείνα άκουσαν. Ο νέος που ρώτησε είναι σήμερα ένας επιτυχημένος φιλόλογος εκπαιδευτικός και πολύτεκνος πατέρας και όλοι οι άλλοι επιτυχημένοι οικογενειάρχες και επιστή­μονες.
Το αν ο π. Παΐσιος αγαπούσε την νεότητα η όχι φαίνε­ται από τις αναρίθμητες στρατιές των νέων που πήγαι­ναν στο κελί του. Το ότι αγαπούσε τους νέους φαίνεται και από τους αναρίθμητους νέους που σήμερα είναι επιτυχημένοι, γιατί άκουσαν τη φωνή της αγάπης του, αλλά και σήμε­ρα τρέχουν στο χαριτόβρυτο τάφο του για να πάρουν ευλογία.Ο π. Παΐσιος με αγάπη προσεύχεται και τώρα και βοη­θάει νέους και νέες. Ας ευχηθούμε οι νέοι και οι νέες και όλοι μας να ζούμε την παρακαταθήκη της Αγάπης του.

2953 - Περί τοῦ Σταυροῦ. Ὁμιλία Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη, Ηγουμένου Ι.Μ. Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους

...
....Ὁμιλία Ἀρχιμ. Γεωργίου Καψάνη ποὺ ἔγινε στὸν Ἱερό Ναό τῆς Ἁγίας Κυριακῆς στὴν Ἀλεξανδρούπολη στὶς 31-3-1998.

Τὸ θέμα τῆς ὁμιλίας
Περί τοῦ Σταυροῦ.

2952 - Ο μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου

Ο μητροπολίτης Γλυφάδας Παύλος μιλά για την επίσκεψή του στην Μονή Βατοπαιδίου όπου τέλεσε την Παρασκευή την Ακολουθία των Γ´ Χαιρετισμών της Θεοτόκου και θα προεξάρχει στην κύρια πανήγυρη της Μονής, του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου.
visit this site
-->

2951 - Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως. Θεία Λειτουργία στο Κελλί των παπα Τύχωνα και Γερο Παΐσιου