Σάββατο, 23 Μαρτίου 2013

2875 - Video από τη σημερινή Πανήγυρη στην Ι.Μ. Ξηροποτάμου


.


2874 - Ο Μητροπολίτης Λαγκαδά κ.κ. Ιωάννης στην Πανήγυρη της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου (φωτογραφίες)



Tην Παρασκευή 22 και το Σάββατο 23 Μαρτίου ε.έ o Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης, κατόπιν προσκλήσεως της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου - Αγίου Ὀρους και του Καθηγουμένου αυτής Πανοσιολογιωτάτου Αρχιμ. π. Ιωσήφ, προέστη της Πανηγύρεως επί τῇ εορτῇ των Αγίων Τεσσαράκοντα Μεγαλομαρτύρων.
Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας, ο οποίος συνοδευόταν από ιερείς της Μητροπόλεως μας, αφίχθη την παραμονή της εορτής στην Ιερά  Μονή Ξηροποτάμου, έτυχε της καθιερωμένης υποδοχής από τον Καθηγούμενο και την Αδελφότητα αυτής και προεξήρχε στον Πανηγυρικό Εσπερινό και την ολονύκτια Αγρυπνία που ετελέσθη στο Καθολικό της Ιεράς Μονής όπου τιμώνται οι Άγιοι Τεσσαράκοντα Μεγαλομάρυτυρες.
Στην Ιερά Πανήγυριν συμμετείχαν επίσης ο Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής  Φιλοθέου Αρχίμ π. Νικόδημος, εκπρόσωποι των άλλων Ιερών Μονών του Αγίου Όρους, ενώ τα αναλόγια κόσμησαν με την παρουσία τους οι καλικέλαδοι χοροί της Αδελφότητος των Δανηιλέων και της Αδελφότητος του Μπουραζερίου .
Ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας μεταξύ των άλλων στην ομιλία του αναφέρθηκε στην σημερινή ημέρα, η οποία είναι μέρα ξεχωριστή για  την Ιερά Μονή αλλά και για τον καθέναν από εμάς. Αυτή η πανήγυρις εκφράζει αυτό που ζούσαν οι Άγιοί και οι Άγιοι Τεσσαράκοντα μάρτυρες που έδωσαν τη μαρτυρία της ζωής τους και ό,τι είχαν και δεν είχαν στη μία θυσία της αγάπης Ιησού Χριστού. Οι Άγιοι είχαν μέσα τους κάτι που πρέπει να μας προβληματίσει. Είχαν αγάπη προς τον Κύριον και μία αγάπη μεταξύ τους. Ο ένας στήριζε τον άλλον και ο ένας παρηγορούσε τον άλλον. Τίθεται λοιπόν το ερώτημα όχι το ρητορικό αλλά το ουσιαστικό. Κατά πόσο εμείς έχουμε τέτοια αγάπη προς τον Κύριον και κατά πόσο μεταξύ μας έχουμε την αγάπη της συμπορεύσεως και της συμπαραστάσεως; Κατά πόσο ο ένας στέκεται δίπλα στον άλλον για να του δώσει κουράγιο και να του πει αδελφέ κράτα, μην φοβάσαι, μην δειλιάζεις, προχώρα; Έχουμε εμείς μέσα μας τη θερμουργό πίστη προς τον ένα και Αληθινό Θεό; Αγαπούμε τον Κύριο; Πρέπει σημείωσε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας να αγαπήσουμε τον Χριστό, να πλησιάσουμε τον Κύριο με διάθεση αληθείας και ειλικρινείας, όχι σκοπιμότητας και υποκρίσεως και όχι με προϋποθέσεις, α-προϋποθέτως να πλησιάσουμε τον Κύριο. Και όπως Εκείνος μας αγάπησε και μας αγαπά και θυσιάστηκε και θυσιάζεται για εμάς χωρίς να ζητά από εμάς τίποτα, έτσι και εμείς πρέπει από Εκείνον ζητώντας το έλεος να θυσιάσουμε κάθε τι που αποτελεί βαρίδιο και μας κρατάει δεμένους στο βούρκο, στη λάσπη και που δεν μας αφήνει να ξεφύγουμε από τα δεσμά των ποικίλων ρευμάτων της αστάθειας του κόσμου τούτου.
Η κοινωνία μας έχει προβλήματα, τα ζούμε και τα βλέπουμε καθημερινά, υπογράμμισε ο Σεβασμιώτατος κ.κ. Ιωάννης. Ο πόλεμος είναι υπαρκτός. Το βλέπετε στην πνευματική σας ζωή, το βλέπετε στην κοινωνική ζωή, το βλέπετε στη ζωή της πατρίδος μας, του τόπου μας, στην ζωή των Εθνών.
Οι Άγιοι Μάρτυρες μας δίδουν κουράγιο και όπως τότε ο ένας παρηγορούσε τον άλλον, έτσι και σήμερα έρχονται να μας παρηγορήσουν και να μας πουν μη φοβάστε. Αγαπήστε τον Χριστό και μην φοβάστε τίποτα, να δείτε ο ένας τον άλλον όχι επικριτικά, όχι καταδικαστικά, όχι σχολιαστικά αλλά ο ένας τον άλλον σαν αδελφός. Προστατεύστε ο ένας τον άλλον από όλες αυτές τις παγίδες και μην αρνηθείτε τον Χριστό.
Αύριο είναι η Κυριακή της Ορθοδοξίας, και η Ορθοδοξία μας πρέπει να είναι συνδεδεμένη με την ορθοπραξία μας, σημείωσε ο Σεβασμιώτατος Ποιμενάρχης μας. Να ομολογούμε αυτή την πίστη και να ζούμε αυτή την πίστη ως ομολογία, όχι γιατί αυτή η πίστη έχει την ανάγκη της δικής μας ομολογίας αλλά διότι έχουμε ευθύνη αυτή την πίστη να την προβάλουμε ως σωτήριον αλήθεια ενώπιον των αδελφών μας, ενώπιων των ανθρώπων, ενώπιων των Εθνών για να δείξουμε το δρόμο και την οδό που οδηγεί στη χαρά και στην ευλογία του Παραδείσου.     
Κλείνοντας την αντιφώνησή  του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Λαγκαδά, Λητής και Ρεντίνης κ.κ. Ιωάννης, ευχαρίστησε τον Καθηγούμενο και την Αδελφότητα της Μονής για την πρόσκληση και την φιλοξενία που τον επεφύλαξαν
Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κατά τη διάρκεια της παραμονής του στο Περιβόλι της Παναγίας είχε την ευκαιρία να συναντηθεί στα γραφεία της Ιεράς Κοινότητος με τον Πρωτεπιστάτη Γέροντα Μάξιμο Ιβηρίτη και τα μέλη της Ιεράς Επιστασίας, όπου και του απεδόθη τιμητικό μετάλλιο επί τῇ συμπληρώσει της εκατονταετηρίδος του Αγίου Όρους καθώς και έναν πίνακα ζωγραφικής που απεικονίζει το Ναύαρχο Κουντουριώτη με φόντο τη χερσόνησο του  Άθωνα. Επίσης, είχε την ευλογημένη ευκαιρία να προσκυνήσει την εφέστια και θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας «Άξιον Εστί», να θαυμάσει τις μοναδικές αγιογραφίες του Πανσέληνου που κοσμούν τον Ιερό Ναό του Πρωτάτου, από τον οποίο πρόσφατα αφαιρέθηκαν οι σκαλωσιές και καθαρίστηκαν οι εξαιρετικές αγιογραφίες καθώς και να επεσκέφθη την Ιερά Μονή των Ιβήρων, όπου προσκύνησε τη Θαυματουργό Εικόνα της Παναγιάς της Πορταϊτίσσης και συναντήθηκε με τον Καθηγούμενο αυτής Αρχιμ. Ναθαναήλ και τον προηγούμενο π. Βασίλειο Γοντικάκη.


2873 - Ο Καθηγούμενος της Ι. Μ. Σίμωνος Πέτρας Γέροντας Ελισαίος για τον Αγιορείτη Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο



Η επανέκδοση προσφάτως δύο βιβλίων: «Ανατολικός Ορθόδοξος Μοναχισμός» τ. Α και Β από την Ιερά Μονή Παντοκράτορος Κερκύρας, και «Μάρτυρες», από την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Βυτουμά Καλαμπάκας, δίδει στους νεωτέρους την ευκαιρία να γνωρίσουν μία μεγάλη μορφή της Εκκλησίας, τον μακαριστό Μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών κυρό Διονύσιο Χαραλάμπους, πρότυπο επισκόπου και στύλο της μοναχικής αναγεννήσεως στα τέλη του 20ού αιώνος.
Ο Μακαριστός Διονύσιος Χαραλάμπους γεννήθηκε το 1907 στο Αβτζιλάρ (Κυνηγοί) Αδραμυττίου της Μικράς Ασίας(1). Οι γονείς και δύο αδελφές του κατακρεουργήθηκαν κατά την μικρασιατική καταστροφή. Στην συγκλονισμένη καρδιά του εφήβου, πού κατέφυγε στην Μυτιλήνη, η φιλανθρωπία του Θεού άναψε φλόγα μεγάλη. «Η πατρική του Κυρίου χειρ έφερε το χειμαζόμενον πλοιάριόν μου εις εύδιον λιμένα. Γηραιός, πεπειραμένος και διά πολλών αρετών κεκοσμημένος άγιος Γέρων, χειραγωγήσας με, μοί ήνοιξε την «Πύλην του Ουρανού»(2). Δέκα χρόνια εμόνασε στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας Αγίου Όρους. Στην συνέχεια σπούδασε στην Αθωνιάδα Σχολή και κατόπιν στην Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το 1934 χειροτονήθηκε εκεί διάκονος και το 1935 πρεσβύτερος.
Στα 1940-42 υπηρέτησε ως ιεροκήρυκας στην Μητρόπολη Μηθύμνης και ανέλαβε την ηγουμενία της Ιεράς Μονής Λειμώνος. Τον Αύγουστο του 1942 τον συνέλαβαν οι Γερμανοί με την κατηγορία ότι περιέθαλπε Βρετανούς στρατιώτες, τον βασάνισαν και τον κατεδίκασαν σε δεκαετή ειρκτή.
Πέρα από το γενικότερο ποιμαντικό και συγγραφικό του έργο, ο μακαριστός επίσκοπος εργάσθηκε και για την αναβίωση και οργάνωση του μοναχισμού στα Μετέωρα.
Μεταφέρθηκε στο στρατόπεδο Παύλου Μελά στην Θεσσαλονίκη. Εκεί τελούσε συχνά την θεία Λειτουργία, κήρυττε, εξομολογούσε και ενίσχυε τους κρατουμένους. Κινητοποιώντας, ακόμη, όλη την φιλάνθρωπη Θεσσαλονίκη, έσωσε από τον εκ πείνης θάνατο πολλούς(3).
Απέκρουσε την χάρη πού του δόθηκε(4). Ζητώντας να συγκακοπαθήσει με το ποίμνιο, βρέθηκε για τρία χρόνια στα γερμανικά στρατόπεδα Στόουν και Μπερνάου, όπου υπέστη φρικτά βασανιστήρια(5). Έφθασε «πλειστάκις παραπλησίον του θανάτου»(6).
Με την απελευθέρωση εργάσθηκε για την συγκέντρωση και την επιστροφή των Ελλήνων κρατουμένων στην Ελλάδα. Στην συνέχεια διακόνησε ακαταπόνητα στην Μυτιλήνη, στην Ναύπακτο και στο Καρπενήσι, και οργάνωσε στην Κύπρο την Ιερατική Σχολή «Απόστολος Βαρνάβας». Το 1951 εξελέγη Μητροπολίτης Λήμνου.
Θαυμάσια μαρτυρία για τον καθημερινό τρόπο ζωής του κατά την οκταετία της ποιμαντορίας του εκεί δίδει ο πολιός Αρχιμανδρίτης π. Ηλίας Μαστρογιαννόπουλος:
«Η προσευχή στην Λήμνο επλησίαζε το «αδιαλείπτως» και το «εν παντί» [...]
Το σπίτι εκείνο ήταν πραγματικά μια Επισκοπή με την παλαιοχριστιανική έννοια, ήταν ένα μάτι και μια καρδιά πού επισκοπούσε μέρα-νύχτα με ασταμάτητη αγάπη και εγρήγορση τους πάντας και τα πάντα. Δεν ήταν «Μητροπολιτικό μέγαρο» [...] Καλλίτερα θα μπορούσε να ονομασθή Κοινόβιο. «Μοναστήρι», σαν τόπος ασκήσεως και προσευχής, «Αδελφότης», σαν τόπος αγάπης και αδελφοσύνης, «Φροντιστήριο», σαν τόπος ποιμαντικής και ιεραποστολικής εκπαιδεύσεως. [...] Στις υψηλές θεωρίες κοινωνιολόγων και φιλοσόφων του αιώνος, η Λήμνος απαντούσε εμπράγματα με την σιωπηλή της επανάσταση, [...] ότι και στις μέρες μας μπορεί να περπατήσει ο Ιησούς ανάμεσα μας»(7).
Το 1959 μετατέθηκε στην Ιερά Μητρόπολη Τρίκκης και Σταγών, η οποία στα χρόνια του έζησε την κορύφωση της πνευματικής ανθήσεως.
Η καταδαπάνηση σωματικών και πνευματικών δυνάμεων υπήρξε γι΄ αυτόν «ηφαιστειακή». «Σε όλες τις εκδηλώσεις του ήταν μια ύπαρξη αφημένη, μετέωρη στην άβυσσο του Θεού, μια ύπαρξη εν κινδύνω»(8). Το τέλος ήλθε στις αρχές του 1970, μετά από μακρά και επώδυνη ασθένεια, κατά την οποία έδειξε πώς συμπεριφέρεται «ο πιστός στον πόνο και στον θάνατο»(9). «Εκείνη η ολίγο πονεμένη σάρκα, τυλιγμένη εις τον μοναχικόν εντάφιον σάκκον, ασήμαντος, αμελητέα»(10) έκρύβη ως κόκκος σίτου στο βάθος της γης, στην Ιερά Μονή Βυτουμά.
Πέρα από το γενικότερο ποιμαντικό και συγγραφικό του έργο,(11) ο μακαριστός επίσκοπος, σε εποχή επιφυλάξεως και άγνοιας γύρω από τον μοναχισμό, εργάσθηκε για την αναβίωση και οργάνωσή του στα Μετέωρα.(12) Στο πλαίσιο αυτής της μοναστικής αναγεννήσεως εκεί «ο μηδέποτε λησμονήσας την μοναχικήν του ιδιότητα» επέλεξε και κατέταξε τα πατερικά κείμενα πού συνθέτουν το Ανθολόγιο «Ανατολικός Όρθόδοξος Μοναχισμός» (1969).
Η προσφορά αυτή προς όσους «θεϊκώ έρωτι πτερούμενοι» εγκαταλείπουν χαίροντες τα εγκόσμια και αποσύρονται «αγαλλομένω ποδί» εις τόπους ερημικούς και ησυχίους, απηλλαγμένοι δε της δουλείας των ανθρωπίνων αναγκών, έργον και υπόθεσιν της ζωής τους κάμνουν την αδιάλειπτον του εν Τριάδι Θεού δοξολογίαν και την διά συνεχούς και πολυμόχθου ασκήσεως νέκρωσιν των παθών και την τελείαν βίωσιν εν Χριστώ Ιησού»,(13) είχε στόχο τον αναβαπτισμό του Μοναχισμού στην σκέψη των πατέρων, πού ειλικρινά τον αγάπησαν και τον έζησαν με συνέπεια.
Την επανέκδοση του ανθολογίου αυτού με προσθήκη δικής της μεταφράσεως και ευρύτατων σχολιασμών επάνω στα μοναχικά θέματα πού προκύπτουν από τα πατερικά κείμενα, επιχειρεί με τον ίδιο στόχο η Οσιολογιωτάτη Καθηγουμένη της γυναικείας Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Σωτήρος Χρίστου Γερόντισσα Ευφημία, πνευματικόν τέκνον του μακαριστού Μητροπολίτου Κερκύρας κυρού Πολυκάρπου, και η συνοδεία της, πού βρίσκεται στο χωριό Άγιος Αθανάσιος Κερκύρας.
Η μετάφραση παρατίθεται μαζί με τα αγιασμένα κείμενα, τα αξεπέραστα στο κάλλος της εκφοράς του λόγου, μόνο για να βοηθά στην ανάγνωσή τους. «Οι σχολιασμοί πού ακολουθούν στο β΄ μέρος κάθε τόμου δεν έχουν πρόθεση να μονοπωλήσουν την ερμηνεία. Συνοψίζουν ακροθιγώς την συμβολή της ακαδημαϊκής θεολογίας, κυρίως όμως δίνουν μαρτυρία των οσίων Γερόντων της εποχής μας πάνω στα ίδια θέματα και προσθέτουν στοιχεία και προβληματισμούς από την καθημερινή πείρα της οδού του μοναχισμού, περισσότερο για να καλέσουν σε συνεισφορά αυτής της πείρας και σε ουσιαστικό προχώρημα της διαμοναστηριακής επικοινωνίας Ο μακαριστός Μητροπολίτης Τρίκκης Διονύσιος θα εύχεται ασφαλώς στην άνω Μονή τώρα, σε καιρούς συμβατικών θεσμών και διολισθήσεων στην εκκοσμίκευση, να συμβάλει το ανθολόγιό του, έτσι όπως το ενέταξε η εκδότρια Μονή στην δική της σπουδή επάνω στον Μοναχισμό, «στην ζωντανή βίωση του νοήματός του, των «όρων» εκείνων πού διασώζουν την συνείδηση της αμαρτωλότητας και προύποθέτουν την ελευθερία από την ανάγκη ατομικής καταξίωσης και κύρους: της θείας αγάπης, της ασχημάτιστης αυτοπροσφοράς, της ταπείνωσης και του χαροποιού πένθους».(14)
Οφείλουμε και από την θέση αυτή να εκφράσουμε τα θερμά συγχαρητήρια στην Γερόντισσα Ευφημία για;την εγκοπή και φιλόπονη προσπάθεια, τόσο της ιδίας, όσο και της θεοφιλούς τριακονταμελούς αδελφότητός της για την αξιέπαινη ιδέα να επανεκδώσουν σε απλουστευμένη μορφή τα ανθολογούμενα από τον αοίδιμον Ιεράρχην πατερικά κείμενα. Ακόμη να συστήσουμε εγκάρδια και ανεπιφύλακτα την εν λόγω έκδοση ως «πάνυ σπουδαίαν και ωφέλιμον» και να ευχηθούμε «τοις εντευξομένοις» να βρουν ανάπαυση ψυχής από την σοφία των αγίων πατέρων της Εκκλησίας μας, πού αγάπησαν τον μοναχισμό όσο τίποτε παραπάνω στην ζωή τους.
Με τέτοιους «όρους», κατά την οδηγία των Πατέρων, προσφέρεται στην εν χάριτι θεραπεία η πεπτωκύϊα φύση μας και, πέρα από κατάλοιπα του κόσμου τούτου, χωρεί αδιάλειπτα και σεμνά στην συνάντηση με τον «Ερώντα και Ερώμενον Κύριον».(15)

ΥΠΟΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:
(1) βλ. περισσότερα βιογραφικά στοιχεία: Πρωτοπρ. Πολυκάρπου Γ. Τύμπα, Ο Μητροπολίτης Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος (Μια λαμπρά ενδεκαετία), Αθήναι 1988.
(2) βλ. Μοναχισμός και Σύγχρονος κόσμος, Αθήναι 1963, σελ.11-12.
(3) Δράση αξιοθαύμαστη για την οποία ο ίδιος τίποτε δεν αναφέρει στο βιβλίο του Μάρτυρες, βλ. σελ. 76-86, 92, 96, 112. βλ. επίσης ανάτυπο περιοδ. Ανάπλασις, Ο Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος – ένας Άγιος Ιεράρχης, Αθήναι 1971, σελ. 53.
(4) Βλ. Μάρτυρες, έκδ. Ιεράς Μονής Κοιμήσεως Θεοτόκου Βυτουμά Καλαμπάκας, σελ. 12-13 και 100.
(5) Στα τέλη του, ο ιατρός πού τον νοσήλευε είδε κατάπληκτος στο σώμα του μία τεράστια ουλή από καυτό σίδερο (βλ. ανάτυπο Ο Τρίκκης και Σταγών Διονύσιος, ό.π., σελ. 31, Κ. Κούρκουλα, Ο Τρίκκης Διονύσιος, ο γνήσιος και κρατερός αγωνιστής).
(6) Μητροπ. Τρίκκης Διονυσίου, Ιεροί Παλμοί, Αθήνα 1962, σελ. 147.
(7) Αρχιμ. Ηλία Μαστρογιαννοπούλου, «Λήμνος, ένα νησί…», στο παραπάνω ανάτυπο του περιοδ. ανάπλασις, σελ. 36-43.
(8) Βλ. Ιγν. Σακαλή, «Το χρονικό μιας συγγραφικής προσπάθειας», στο ίδιο ανάτυπο, σελ. 104.
(9) Τίτλος έργου του, βλ. σημ. 10.
(10) Ιγν. Σακαλή, ό.π., σελ. 103.
(11) Από το πλήθος των συγγραφών του ξεχωρίζουν: Η ιερωσύνη κατά τον Χρυσόστομον, 21957, Πατρικαί νουθεσίαι Α΄ Β΄ Γ΄ Δ΄, 1958-1968, Πιστοί άχρι θανάτου, 1959 (Βραβείον Ακαδημίας Αθηνών), Ο πιστός στον πόνο και στο θάνατο, 21960, Μάρτυρες, 62004, Ο πιστός οικονόμος, 31961, Πατερικόν Κυρια-κοδρόμιον, 1968, Ανατολικός Όρθόδοξος Μοναχισμός, 11969, 22003.
(12) Οι βασικότεροι συνεργάτες και υποτακτικοί του στήριξαν, επίσης, τον μοναχισμό στους τόπους της διακονίας τους και ίδρυσαν ή επάνδρωσαν αργότερα μοναστήρια στάα Μετέωρα, Άγιον Όρος, Ορμύλια και Κέρκυρα.
(13) Ανατολικός Όρθόδοξος Μοναχισμός, Πρόλογος του ανθολόγου, έκδ. Ιεράς Μονής Παντοκράτορος Κέρκυρας, τ. Α΄, 22003, σελ. 14,16.
(14) Ανατολικός Όρθόδοξος Μοναχισμός, ό.π., Εισαγωγικό σημείωμα Β΄ έκδοσης, σελ. 18-19.
(15) ό.π., σελ. 19.

2872 - Το 'Αγιον 'Ορος και η Επανάσταση του 1821