Παρασκευή, 15 Μαρτίου 2013

2834 - Επιστολή για τη νηστεία, την εγκράτεια και τη δίαιτα (Γέρων Ιωσήφ Βατοπαιδινός)



11/9/88, Μον Βατοπαιδίου

Σεμνοπρεπεστάτη Μ., 
Χάρις το Χριστο μας μετ το πνεύματός σου.

Πρα τ γράμμα σου κα διάβασα τ περιεχόμενο μ προσοχή. ξιέπαινα εναι χι τ θέματα καθ’ αυτ πο προβάλλετε σο καλή σας θέληση κα πόφαση γι κριβεστέρα ν Χριστ ζω κα περ τούτου πάντοτε εχομαι τελείωτη προκοπή. 
Πάντοτε, ελαβεστάτη, τ θέμα τς τροφς, ς τ ναγκαιότερό μας καθκον κα στοιχεο, λους πασχολε κα ν μν π τι αχμαλωτίζει χάριν κα τς διαιτέρας χλιδς πο χαρακτηρίζει τν δική μας γενεά. Τώρα, δίως πότομα, ν περικόψουμε να π τ κυριότερα εδη φαγητν δν εναι οτε πωφελς οτε ξιέπαινο… μ τν πρόφαση τι σως μς αχμαλώτισε πέραν το δέοντος. Κα ο Πατέρες ατ δν παινον οτε συνιστον λλ κατ τν γνώμη μου μεσαία λύση εναι πι σωστή. Ποιά; Ν μετριάσω μ τν χρήση, στε γεία ν εναι σταθερ κα κανένας ντόρος ν μ γίνεται τι Μ. δθεν δν κρεοφαγε πο εναι σκοπος γώνας τύφου κα οήσεως. Τ διο κα μ τ γλυκ γιατί κα ατ στ μέτρο τς χρείας εναι παραίτητα γι τν μαλότητα κα σορροπία τς ζως.
λλωστε γκράτεια σν παραίτητος κανόνας τς ζως μόνο τσι φαρμόζεται κα γίνεται μετ φορμ τς σωφροσύνης κα τς μαλότητος στν ζωή. λόκληρος ψυχοσωματικς τρόπος κα ρος τς ζως μας π τν συμμετρία ατν τς γενικς γκρατείας τς διαίτης συνίσταται κα λη σορροπία τς κατ’ μφω γείας σώματος κα ψυχς π δ πηγάζει.
Τότε κα ταραγμένος πνος σορροπε κα ο κακς σκέψεις κα προσβολς χάνονται κα αξηση το ζήλου κα τς προθυμίας γεννται.
τσι, λοιπόν, ν κάμεις χωρς λλες περβολς κα ν κάποτε δν τ καταφέρεις ν μν πογοητευτες λλ ν ρχίσεις πάλι κα πάλι κα Χάριτι Χριστο θ κερδίσεις πωσδήποτε. 
Εσθε κοινωνικς νθρωπος κα σ δύσκολους κα νθυγιεινος καιρος κα δν μπορετε ν ζετε μ μοναστικ προγράμματα πο κα ο διοι ο μοναχο σήμερα δν μπορον ν φυλάξουν. 
Μ πολλς εχς κα στοργ ν Χριστ
Ταπεινς Γ. ωσφ μ.

2833 - Νέοι Γέροντες



Έχουμε ξαναγράψει πως αρκετοί των χριστιανών μας αναζητούν συνεχώς σύγχρονους σημειοφόρους Γέροντες. Ορισμένες φορές είναι γεγονός πως υπάρχει πραγματική ανάγκη, προς λύση σοβαρού προβλήματος. Άλλοτε υπάρχει απλή περιέργεια και αναζήτηση διακριτικών Γερόντων προς πληροφόρηση σημείων των καιρών, επικειμένων πολέμων και προφητικών αποκαλύψεων. Το ν’ αναζητά κανείς ένα σεμνό και αληθινά ταπεινό Γέροντα, με γνώσεις και αγάπη, σοφία και προσευχή, χάρη κι ευλογία είναι φρόνιμο κι ευλογημένο. Οι πιστοί έχουν ανάγκες σοβαρές, αλλά μερικές φορές κι επιπόλαιες νοσηρότητες. Γι’ αυτό χρειάζεται φόβος Θεού και μεγάλη προσοχή και από τις δύο πλευρές.
Οι άνθρωποι κουράζονται, αμελούν ή δεν θέλουν να προσευχηθούν και το έργο αυτό το αναθέτουν σε άλλους. Καλή είναι η προσευχή των εναρέτων Γερόντων, αλλά χρειάζεται απαραίτητα και η προσωπική συνεργασία. Το να περιμένεις την πνευματική σου προκοπή από τους άλλους δεν είναι φρόνιμο. Χρειάζεται επιμελής κι επίμονος αγώνας προς νήψη, κάθαρση και θείο φωτισμό. Με τον τρόπο αυτό εισακούονται οι ταπεινές δεήσεις. Μπορούν να συνδράμουν και οι άλλοι, δεν μπορούν όμως να βοηθήσουν μόνο εκείνοι. Ο κάθε πιστός υποχρεώνεται από το ιερό ευαγγέλιο να τηρεί πιστά τις εντολές, να προσεύχεται και ν’ αγωνίζεται. Μη μένουμε ελπίζοντας μόνο στη βοήθεια των άλλων. Μη επενδύουμε την πνευματική μας νωχέλεια και οκνηρία. Είναι ανάγκη ο καθένας ν’ αναζητήσει με κάθε τρόπο την οδό της σωτηρίας του. Οι Γέροντες θα πρέπει να συνδράμουν ουσιαστικά σε αυτό.
Να μη συνδέουν αρρωστημένα τους ανθρώπους που τους πλησιάζουν με τα πρόσωπά τους.  Να μη είναι υπεράγαν αυστηροί ή φιλελεύθεροι. Να μη θέτουν δυσβάστακτα φορτία στους ανθρώπους. Να μη ζητούν από τους άλλους ότι δεν πράττουν οι ίδιοι. Να μη εξουσιάζουν ψυχές, να μη δημιουργούν ενοχές. Να μη εκμεταλλεύονται με κανένα τρόπο ανθρώπους απλούς, καλοκάγαθους και φιλότιμους.
Ορισμένοι πάλι μελετούν τα μυροβόλα σύγχρονα Γεροντικά και παραμένουν σε μια εξωτερική συγκίνηση κι ένα γρήγορα παρερχόμενο θαυμασμό. Διηγούνται σταυροπόδι στα σαλόνια τους βίους τους, έχουν τις φωτογραφίες τους, τα βιβλία τους, οι διδασκαλίες τους όμως δεν αγγίζουν τις καρδιές τους. Δεν είναι καθόλου ορθό κάτι τέτοιο. Ζητούν ορισμένοι μελλοντολογίες και θαύματα από τους οσίους Γέροντες. Οι όσιοι δεν θαυματουργούν πάντοτε, μόνο όταν δουν πραγματική ανάγκη και τους φανερώσει ο Πανάγαθος Θεός. Το θαύμα έχει λόγο να πραγματοποιηθεί, κύρια για τη βοήθεια της ψυχής και τη δόξα του Θεού.
Οι μεστοί, σαφείς, χαριτωμένοι, θεοφώτιστοι, εγκάρδιοι και ψυχωφελείς λόγοι των συγχρόνων οσίων Γερόντων είναι ανάγκη μεγάλη να μελετηθούν προσεκτικά και να βιωθούν. Ο αγώνας εφαρμογής θα πρέπει να είναι συνεχής και να συνοδεύεται από εγρήγορση, για να μην υπάρχουν παρερμηνείες και πλάνες. Ότι έγραψε και είπε ένας Γέροντας δεν είναι ασφαλώς για όλους. Οι Γέροντες συνήθως ότι έλεγαν το ζούσαν οι ίδιοι πρώτα. Η καθαρότητα του βιώματός τους προθυμοποιεί τις καρδιές σε αγώνες πνευματικούς. Οι Γέροντες είναι βλαστοί της εποχής μας, είναι πλησίον μας, μας κατανοούν περισσότερο, μας νουθετούν θεσπέσια. Αξίζει και πρέπει να τους έχουμε μόνιμα φωτεινά παραδείγματα.
Είναι ιδιαίτερα μεγάλη ευλογία η παρουσία τόσων σπουδαίων εναρέτων Γερόντων στη δύσκολη εποχή μας. Την κατηγορούμε, παραπονούμεθα και γκρινιάζουμε γι’ αυτή, όμως ανέδειξε τόσες σπουδαίες ιερές μορφές. Θα πρέπει να συνεχισθούν. Να μη δημιουργούμε «αγίους», ν’ αρκούμεθα στους υπάρχοντες. Η ψευδοαγιότητα είναι πληγή ανοιχτή για το σώμα της Εκκλησίας. Ο Χριστός τα πιο αυστηρά λόγια είπε για τους υποκριτές. Τους Γέροντες θα πρέπει να πλησιάζουμε με απεριόριστο σεβασμό και να διατηρούμε τη μνήμη τους δίχως ξένες προσμήξεις ή γλυκερές προσθήκες…


Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
Περιοδικό «ΠΡΩΤΑΤΟΝ» τεύχ. 129
Δημοσίευση στο διαδίκτυο: ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ

2832 - Ομιλία του Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους σε προσκυνητές (video)



Ομιλία του Γέροντος Μαξίμου Ιβηρίτου, Πρωτεπιστάτη του Αγίου Όρους, σε προσκυνητές από την Ενορία του Ιερού Ναού Αγίου Παντελεήμονος Πεύκης, κατά την επίσκεψη των τελευταίων στo κτίριο της Ιεράς Κοινότητας (19 Φεβρουαρίου 2013).
.

2831 - Σώζονται άραγε αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι; Μία αγιορείτικη διήγηση



 Όταν κάποτε επισκέφθηκα τις σπηλιές του Αγίου Όρους, κάποια φορά συνάντησα έναν ασκητή με τον οποίο κάθησα να συζητήσω και να ρωτήσω κά­ποια πράγματα… Τον ερώτησα λοιπόν, ανάμεσα σε άλλα, αν σώζονται αυτοί που δεν είναι βαπτισμένοι… Κι εκείνος μου είπε:
«Θα σου πω, παιδί μου, τι συνέβη κάποτε, στην Μ. Ασία… Ζούσε, κάποτε, εκεί ένας Τούρκος ο οποίος αγαπούσε πολύ τους Χριστιανούς. Βοηθούσε πάρα πολύ την εκκλησία. Βοήθησε μάλιστα να γίνει κι ένα μοναστήρι… Όπου υπήρ­χε φτωχός, αυτός έτρεχε και βοηθούσε…
Αλλά, ενώ ήταν ο καλύτερος άνθρωπος -κι απ’ τους Χριστιανούς καλύτερος- δεν είχε βαπτιστεί· δεν είχε αποφασίσει να βαπτιστεί! Το άφηνε για αργότερα…
Κάποια φορά, όμως, πέθανε. Και πέθανε πριν να βαπτιστεί! Ο ηγούμενος του μοναστηριού πολύ στεναχωρέθηκε. Στεναχωρέθηκε, γιατί έφυγε ο άνθρωπος αυτός από τη ζωή, πριν προλάβει να βαπτιστεί… Αλλ’ όμως ήτανε τόσο καλός άνθρωπος ο Χασάν!!…
Έκανε λοιπόν προσευχή πολλή και κάποια μέρα έρχε­ται ένας άγγελος και του λέγει:
-Θέλεις να πάμε να δεις, που βρίσκεται ο Χασάν;
-Ναι, του είπε ο ηγούμενος…
Τον επήρε λοιπόν ο άγγελος κι ανέβηκαν, ανέβηκαν, ανέβηκαν… κι έφθασαν σ’ έναν περίλαμπρο Ναό. Άστραφταν όλα εκεί μέσα! Ψαλμωδίες ακούγονταν από παντού… Ο ηγούμενος τα ’χασε. Όταν μπήκε μέσα σ’ αυτόν τον περίλαμπρο Ναό, ξέχασε και τον Χασάν…, τα ξέχασε όλα! Δεν ήθελε να φύγει μέσα από κει!… Αλλά κάποια στιγμή ο άγγε­λος πήγε κοντά του και του είπε:
-Πάμε, λοιπόν, να φύγουμε…
Καθώς έφευγαν, τον ρωτάει ο άγγε­λος:
-Είδες τον Χασάν;
Τότε θυμήθηκε ο ηγούμενος και εί­πε:
-Όχι, δεν τον είδα!
-Δεν τον είδες;
-Όχι, δεν τον είδα!
-Πάμε, λοιπόν, πίσω για να τον δεις…
Μόλις επέστρεψαν, έξω από το Ναό, εκεί πάνω στις σκάλες του, απέναντι στο φως, υπήρχε ένα σκυλί τυφλό, το οποίο καθόταν σαν να λιαζότανε στο φως. Είπε τότε στον ηγούμενο ο άγγελος:
-Αυτή είναι η ψυχή του Χασάν. Δεν καταλαβαίνει που βρίσκεται, δεν βλέπει τίποτα, δεν ακούει τίποτα,… αλλά δεν είναι στο πυρ της Κολάσεως!…
Το ίδιο -μου είπε καταλήγοντας ο Γέροντας- συμβαίνει και με τις ψυχές των αιρετικών. Αν είναι καλοί άνθρωποι, ούτε στη γέενα της Κολάσεως πηγαίνουν, αλλά ούτε και στην τρυφή του Παραδείσου…».
Από κήρυγμα που απηύθυνε ο Καθηγούμενος του Ιερού Κοινοβίου Οσίου Νικοδήμου αρχιμανδρίτης π. Χρυσόστομος προς το εκκλησίασμα που συμμετείχε στην ευχαριστιακή Σύναξη της Κυριακής 28 Μαΐου 2006 (Κυριακή του Τυφλού).
ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΙΜΗΝΙΑΙΑ ΕΚΔΟΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ «ΦΙΛΟΙ ΙΕΡΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ» ΕΤΟΣ 7ο – ΤΕΥΧΟΣ 38 – ΙΟΥΝΙΟΣ 2006 - ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ: ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟ ΕΓΚΟΛΠΙΟ
Αντιγραφή: http://vatopaidi.wordpress.com