Πέμπτη, 7 Μαρτίου 2013

2801 - Προσκύνημα στην Ι. Μ. Παντοκράτορος Αγίου Όρους μαθητών της Αθωνιάδας



Την Τρίτη 5 Μαρτίου είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε την Ιερά Μονή Παντοκράτορος Αγίου Όρους στα πλαίσια σχολικής εκδρομής για το μήνα Μάρτιο. Μαθητές και Καθηγητές ξεκινήσαμε το πρωί από τη Σχολή, και με μικρά λεωφορειάκια μεταφερθήκαμε στη Μονή.
Όταν φτάσαμε μας υποδέχτηκε με ζεστασιά ο αρχοντάρης όπου μας πρόσφερε κουλουράκια, καφέ νερό και πολλή αγάπη. Στη συνέχεια ο π. Κασσιανός μας ξενάγησε στο Καθολικό της Μονής το οποίο είναι αφιερωμένο στη Μεταμόρφωση του Κυρίου και πανηγυρίζει στις 6/19 Αυγούστου.  Εκεί είχαμε την ευλογία να προσκυνήσουμε τη θαυματουργή εικόνα της Παναγίας της Γερόντισσας, η οποία έχει το μοναδικό χαρακτηριστικό ότι απεικονίζεται ολόσωμη. Μας διηγήθηκε την ιστορία της Μονής, μας είπε αρκετά λόγια για τους κτίτορες αλλά και γενικά για το Μοναστήρι.
Έλαβε δε την ονομασία αυτή από ένα θαύμα κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας του θανάτου ενός γέροντος ορθοδόξου ηγουμένου. Η Ιστορία έχει ως εξής. Σε έναν ασθενή ευσεβέστατο ηγούμενο ο Θεός απεκάλυψε την ημέρα του θανάτου του. Αυτός ηθέλησε πριν πεθάνει να κοινωνήσει τα Άχραντα μυστήρια. Ζήτησε λοιπόν από τον εφημέριο ιερομόναχο να βιαστεί για να προλάβει να τον κοινωνήσει. Εκείνος, όμως, καθυστερούσε και ο Γέροντας εκινδύνευε ν’ αποθάνει χωρίς να κοινωνήσει. Τότε από την εικόνα της Θεοτόκου ηκούσθη μια οργισμένη φωνή να ερωτά τον ιερομόναχο γιατί αργούσε και δεν συμμορφωνόταν με την παράκληση του Γέροντα. Όπως ήταν φυσικό ο ιερομόναχος συμμορφώθηκε και τρέμοντας σύγκορμος έκανε το λειτούργημά του. Έκτοτε η εικόνα αυτή ονομάσθηκε «Παναγία η Γερόντισσα», επειδή υπεστήριξε την παράκληση του Γέροντος.
Το μοναστήρι μας έκανε την τιμή και παρέθεσε Τράπεζα στους μαθητές και τους καθηγητές της Σχολής. Ακόμη είχαμε την ευκαιρία να ξεναγηθούμε στον Πύργο της Μονής όπου φυλάσσονται σπάνιας πνευματικής και ιστορικής αξίας κειμήλια.

2800 - Γέροντας Μάξιμος Ιβηρίτης: Το Άγιον Όρος παράγων ενότητος δια το Γένος και τους Ορθοδόξους λαούς



Τό γιον ρος-θως, τό καθαίρετον θρησκευτικόν χυρόν, μοναδική ατη ερά κιβωτός τς κατά νατολάς κκλησίας το Σωτρος Χριστο, δέν εναι τόπος συνήθης. Οτε γεωγραφική του θέσις, οτε τό σχμά του καί ασθητική του μορφή εναι τυχαία. Ες τό θαυμαστόν τοτο ρος «ὁ παντεχνήμων Λόγος» δαψιλς ντικατώπτρισε τάς ορα-νίους καλλονάς, πρός αωνίαν δόξαν Ατο καί σωτηρίαν ναριθμήτων ψυχν.
Τά εκοσιν θωνικά Μοναστήρια, μο μέ τά ξαρτήματά ατν: Σκήτας, Κελλία καί συχαστήρια, δρυμένα ν μέσ πλουσίας φύσεως, ποτελον τεράστιον βυζαντινόν ταμιεον μέ ξιολόγους φορητάς Εκό-νας, πολλάς ξ ατν θαυματουργάς, για Λείψανα, βαρύτιμα κειμήλια, χειρογράφους κώδικας, βιβλιοθήκας κ.λπ. Πάντα δέ τατα ποτελον χα-ρακτηριστικόν σύνολον, ες τό ποον διακρίνονται κατάγραφοι βυζαν-τινοί Ναοί καί κτίσματα μέ ερυχώρους αλάς καί περί ατάς μοναχικά Κελλία, ζωντανά δείγματα βυζαντινν οκιν μέ τούς ξώστας των, τάς παλλήλους στοάς, τούς πορθήτους Πυλνας καί τούς Πύργους των διά τήν κατά τν χθρν μυναν.
Τό γιον ρος εναι ντως τό ταμιεον τν θρησκευτικν καί θνι-κν παραδόσεων το Γένους μας καί σφαλς λοκλήρου τς ρθοδο-ξίας, καθότι νταθα βιοται π’ αώνων τό μοναχικόν ατς δεδες. Βεβαίως, λη φιλομόναχος λλάς καί ρθόδοξος νατολή εναι διά-σπαρτοι κ Μοναστηρίων. λλ’ θως, μέ τό νά εναι ζσα ναπαρά-στασις τς λης ξελίξεως το Μοναχικο βίου πό τς μφανίσεως ατο ως τν μερν μας, εναι κατά κυριολεξίαν «πόλις ἐπάνω ὄρους κειμένη».
Εναι θνικοθρησκευτική κρόπολις τς πονεμένης ωμηοσύνης, τις δι-αυγάζει νά τά ρθόδοξα θνη τό θεαυγές φς τς ρχαίας καί δια-κόπου μοναστικς παραδόσεως.
θως, φ’ του διά τν Μοναχν του νεδύδη τό σχμα τς με-τανοίας πό τς πρώτης δη μετά Χριστόν κατονταετηρίδος, κυρίως μως πό τς ποχς το σίου θανασίου το θωνίτου τόν 10ον α., μετε-μορφώθη διος καί κατέστη νοποιόν σημεον τν φιλοχρίστων λαν τς γς καί φάρος τηλαυγής τν ν τ βί ναυτιλλομένων.
Συντεταγμένοι πλέον, λλά καί νέκαθεν πνευματικς λεύθεροι ο γιορεται, τς ωμηοσύνης πόγονοι, μόρφωσαν διαχρονικς ες τόν θωνα μίαν ξιοθαύμαστον Μοναστικήν Πολιτείαν, νταποκρινομένην ες τόν διότυπον Μεσογειακόν χαρακτρα ατν μέ λληνορθόδοξον ατοσυνειδησίαν, καί ταυτοχρόνως περεθνικήν παγκοσμιότητα. μόρ-φωσαν ν τόπ καί ν χρόν μίαν πανορθόδοξον Μοναχικήν Πολιτείαν πί φιλοξένου λληνικο δάφους. Μίαν Μοναχικήν Πολιτείαν οκου-μενικο χαρακτρος, λλ’ οχί οκουμενιστικο φρονήματος.
προσέλευσις ες τόν θωνα Μοναχν διαφόρων θνικοτήτων, λλά καί εραποστολική δρσις τν γιορειτν ες διαφόρους λαούς, εναι κενα τά ποα δωσαν ες τόν ερόν Τόπον τόν γνήσιον οκουμε-νικόν χαρακτρα τς ρθοδοξίας. βηρες, ρμένιοι, ταλοί, Ῥῶσοι, Σέρ-βοι, Βούλγαροι, ουμνοι, Σύριοι κ.., μαγνητίσθησαν πό το φιλοξένου θωνος καί τόν τίμησαν διά τς ναρέτου βιοτς των. Ο βόρειοι λαοί δέχθησαν περισσότερον τάς εεργεσίας το γίου ρους, διά τοτο καί τόν νάγουν ες θρησκευτικήν αθεντίαν, δεχόμενοι τό μήνυμά του μετά πάθους ψυχς. Τοτο συνετέλεσεν ες τήν νδυνάμωσιν τς ρθοδόξου ταυτότητός των, τήν φύπνισιν το θνικο των φρονήματος καί τήν δια-τήρησιν τς ποστάσεως ατν. ν λίγοις, α θωνικαί Μοναί τν λ-λοεθνν νεδείχθησαν διά τούς λαούς των παιδαγωγικά κέντρα, ληθ πανεπιστήμια.
θως, λυμπος οτος τς ρθοδοξίας, πέκτησε διεθν κτι-νοβολίαν. κ το κέντρου ατο ξεπήγασαν λα σχεδόν τά κινήματα τς οκουμενικς Βυζαντινς ατοκρατορίας. Ες λην τήν περχιλιόχρονον στορικήν διαδρομήν της, ατοκρατορία ατη δημιούργησε διά το σκητισμο μέγαν πολιτισμόν μέ νθεοχάρακτον σφραγδα, τς ποίας λοζώντανον ποτύπωμα μεινεν θως. Τό γιον ρος πέμεινε Βυ-ζάντιον μετά τό Βυζάντιον, ξακολουθον  ως σήμερον νά κατέχ τό Βυ-ζαντινόν τοτο σκπτρον. Εναι πίσης γνωστόν, τι μετά τήν πτσιν τς Βασιλευούσης, κκλησία μέ πρωτοπόρον τό γιώνυμον ρος το θω-νος νέλαβον τήν κηδεμονίαν νός λαο προστατεύτου, στις λαός συνε-χίζει, δυστυχς, νά ταλαιπωρται καί μετά τήν πελευθέρωσιν ατο κ το τουρκικο ζυγο, λόγ βελτηρίας τν κάστοτε πολιτικν  παραγόν-των τς Χώρας μας.
Μοναχικός θεσμός καί κατ’ ξοχήν το γίου ρους, δέν εναι μία στερα καί κτός τόπου καί χρόνου ρνησις τν γκοσμίων καί μία γωϊστική προσπάθεια φυγς πρό τν θικν καί λικν κινδύνων. γιορειτική Μοναχική Πολιτεία, μοναδικόν παράδειγμα ες τήν στορίαν το Χριστιανισμο, οδέποτε παρέμεινεν παθής πρό τν περιπετειν τς κκλησίας καί το Γένους.
Εναι παγκοίνως γνωστόν, τι τό γιον ρος εχεν νέκαθεν μίαν ενομον πολιτικήν καί φοσίωσιν ες τά δανικά τς ωμηοσύνης· διεκρί-θη δέ ες λους τούς πνευματικούς γνας τς κκλησίας ναντι τν αρέ-σεων καί εχε πάντοτε γκυρον γνώμην πί πάντων τν κκλησιαστικν ζητημάτων, μετέχον καί ες τάς Συνόδους. Κατά τατα, τό γιον ρος κατεστάθη πίσης σεβάσμιον πρός παινον το Γένους μν καί παρά τος θωμανος, διότι κατά τό ητόν «οδε καί πολέμιος τήν ρετήν θαυμά-ζειν». Τό γιον ρος εχεν νεργόν δρσιν καί ες λους τούς θνικούς γνας: κυρίως τόν ερόν γνα το 1821 καί τόν νέον πίσης γνα, τόν Μακεδονικόν, κατά τήν κυριωτέραν φάσιν ατο 1903-1908.
οκουμενική φύσις τς θωνικς χερσονήσου, ποία λειτουργε ς ρθόδοξος κοινοπολιτεία, πεκίνησε πολλάκις ες τό πρόσφατον πα-ρελθόν τάς πεκτατικάς βλέψεις καί τήν θνικιστικήν πολιτικήν τν κρατν. Μετά τήν πελευθέρωσιν το γίου ρους κ το τουρκικο ζυ-γο (2 Νοεμβρίου 1912), κατόπιν πεντακοσίων περίπου τν θωμανικς κυριαρχίας, ο γιορεται πέκρουσαν ντόνως ς λεθρίαν διά τήν πε-ραιτέρω ξέλιξιν το Μοναχικο βίου ν γί ρει τήν δέαν τς διεθνο-ποιήσεως, οδετεροποιήσεως, συγκυριαρχίας, συμπροστασίας, πως λλως θελέ τις νομάσει τήν τάσιν τς πολιτικς κμεταλλεύσεως το ε-ρο Τόπου, θεωροντες τό ερόν δαφος το γίου ρους ναποσπάστως νωμένον μετά το λου δάφους τς λλάδος, συμφώνως μέ τό π’ ριθ. Ε΄ ρθρον το ερο Ψηφίσματος το γίου ρους τό 1913.
κ παραλλήλου, μέ γνώμονα τι γών το Βυζαντινο λληνι-σμο πέβλεπεν νέκαθεν ες τήν συντήρησιν τς θρησκευτικς νότητος, κατώρθωσε τό γιον ρος καί διετήρησε ταύτην τήν νότητα οχί μόνον μεταξύ τν μοδόξων λλοεθνν, λλά καί μεταξύ τν μετέρων κ το Γένους μας, ς φάνη καί κατά τήν ν λλάδι κατάστασιν μετά τήν λλα-γήν το μερολογίου τό 1924.
θως, λοιπόν, διά πρεσβειν τς περαγίας Θεοτόκου, ες τήν ποίαν εναι φιερωμένος, πως καί Βασιλεύουσα,  ποτελε σημαντικόν παράγοντα νότητος διά τό Γένος μας καί τούς ρθοδόξους λαούς. Εναι δέ μέγα τό πίτευγμα τοτο το γίου ρους, καί μόνον ς θαμα δύ-ναται νά ξηγηθ, δεδομένου τι λόγ πολιτικν συγκυριν α πλεσται μόδοξοι κκλησίαι χουν σχεδόν θνοποιηθ πό πολλν τν. Παρά τατα θως παραμένει πνευματικς μετακίνητος, λίαν στοργικός καί φιλόξενος τος πσι.
Ες ,τι φορ τήν σημερινήν γκαταβίωσιν τν μοδόξων λλο-εθνν ν γί ρει, ατη συνεχίζεται μέ τήν δίαν γάπην καί βεβαίως τό νάλογον μέτρον, να μή λλοιωθ πατροπαράδοτος χαρακτήρ το θωνος, στις κρίνεται ναγκαος διά τήν περαιτέρω πορείαν του καί α-τήν τήν παρξίν του. Ατό τό γνωρίζουν πολύ καλς ο ντόπιοι γιο-ρεται, διό καί νεργον πάντοτε μέ σύνεσιν καί συνεργασίαν μετά το Οκουμενικο Πατριαρχείου, ες τό ποον πάγονται πνευματικς.
θωνική Πολιτεία ποτελε ζωντανόν μνημεον καί δι’ λό-κληρον τόν παγκόσμιον πολιτισμόν· ποτελε συνεχ καί διάκοπον πνευ-ματικήν μαρτυρίαν τς Χριστιανοσύνης, θνικήν παρακαταθήκην καί πνευματικήν πένδυσιν διά τόν οκουμενικόν λληνισμόν. Τό πολυσήμαν-τον τς παρουσίας το γίου ρους ες τόν κόσμον, δί ες τούς σχά-τους χρόνους τς ποστασίας, ναγνωρίζεται πό πάντων. Εχόμεθα πό ψυχς νά διαφυλαχθ ταυτότης το θωνος ως σχάτων, διά τό καλόν το Γένους μας, τν ρθοδόξων λαν τς γς καί λης τς νθρωπότητος. Εμεθα βέβαιοι τι μέ τήν χάριν τς Κυρίας Θεοτόκου σιδηρος θως θά συνεχίσ νά μεγαλουργ. βοήθεια τς Προστάτιδος το γίου ρους εναι δεδομένη. ρκε νά κρατήσουν ο Μοναχοί τήν καθαρότητα το σι-δήρου, στε δύναμις το μαγνήτου νά εναι νεργός ες τό διηνεκές !

Αγουστος 2010
 ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ‘ρ’ , Δ΄ ΤΕΥΧΟΣ, ΟΚΤ.-ΔΕΚ. 2010


2799 - Άρρωστος μια εβδομάδα με διακονητές αγγέλους και αγίους



Ο Γέροντας Παΐσιος διηγήθηκε σε πνευματικό του τέκνο το ακόλουθο θαυμαστό γεγονός, το οποίο συνέβη στον ίδιο.
Κάποτε, όταν ήμουν στον Τίμιο Σταυρό, αρρώστησα βαριά. Ήταν χειμώνας βαρύς, είχε πέσει τόσο χιόνι που κανένα δέντρο δεν έμοιαζε για δέντρο. Όλα ήταν πνιγμένα στο λευκά, τα μονοπάτια είχαν χαθεί, τα πουλιά είχαν λουφάξει, τα σύννεφα και η ομίχλη σκέπαζαν τον Άθωνα. Δεν είχαν καμμία επικοινωνία με το μοναστήρι του Σταυρονικήτα, μου ήταν αδύνατο να ζήσω περισσότερο από λίγες μέρες, γιατί η αρρώστια με είχε παραλύσει τελείως. Περίμενα τον Κύριο να μου πάρει την ψυχή και να την οδηγήσει στο έλεος της ευσπλαγχνίας Του. Ούτε ένα τσάι δεν μπορούσα να φτιάξω, ούτε τη σόμπα να ανάψω, ούτε νερό να πιώ είχα. Η ζωή μου ήταν αφημένη στο έλεος τού Θεού. Έλεγα «Ιδού Κύριε, εις το έλεος Σου ελπίζω μη με εγκαταλέίψεις!»
Ύστερα από λίγη προσευχή που με πολύ κόπο ψέλλισα, είδα να εμφανίζονται στο κελλί μου μέσα άγγελοι και άγιοι, απεσταλμένοι τού Θεού. Ταχύ με προκατάλαβε η Χάρη τού Θεού. Ευχαριστούσα και δοξολογούσα τον Σωτήρα μου. Δάκρυσα. Ένας από τους αγγέλους φρόντιζε για τη σόμπα, άλλος ετοίμαζε φαγητό ζεστό, φέρνανε και ευωδιαστά ψωμιά. Βρέθηκα στον Παράδεισο. Τι άλλο ήθελα.
Οι άγιοι άρχισαν να με στηρίζουν με λόγους παρηγορίας και με παρακλήσεις. Και μόνο η θέα τους με ξεκούραζε, με ενίσχυε και μου έδινε ελπίδα. Καθίσανε μαζί μου ώσπου έγινα καλά και μπορούσα να οικονομήσω τον εαυτό μου. Μετά φύγανε. Μία βδομάδα καθίσανε. Όταν μετά από καιρό σηκώθηκα βγήκα από το κελί και κοίταξα γύρω τη φύση με διαφορετικό βλέμμα. Όλα έλαμπαν μέσα στο άκτιστο φώς της χάρης τού Αγίου Πνεύματος. Δεν ήμουν άξιος αλλά η άπειρη αγαθότητα τού Θεού και η αγάπη Του εκδηλώθηκαν με αυτό τον τρόπο.
Πάντως ένοιωθα τόση χάρη να με πληρώνει εσωτερικά που έλεγα  «Φτάνει Θεέ μου, δεν αντέχω άλλο. Θα σκάσω. Ή πάρε με κοντά Σου ή λιγόστεψε τη χάρη που μού έδωσες. Αν τόση χάρη μου δίνεις τώρα, φαντάζομαι στον Παράδεισο τι θα γίνεται.»
(η φωτογραφία από το κελλί του Τιμίου Σταυρού όπου διέμειναν ο παπα Τύχωνας και ο γ. Παΐσιος)


Σχετικά: