Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2012

2351 - Οι πατέρες του Αγίου Όρους και η αγάπη (video)

2350 - Θέματα του Αγίου Όρους θα συζητηθούν αύριο στο Υπουργείο Εξωτερικών



Αύριο, Τρίτη 11 Δεκεμβρίου και ώρα 11.00, ο Υφυπουργός Εξωτερικών Κωνσταντίνος Τσιάρας, θα προεδρεύσει στη συνεδρίαση της «Επιτροπής για τη Μελέτη και Προώθηση της Προστασίας του Αγίου Όρους και λοιπών ζητημάτων Αθωνικής Πολιτείας», που θα πραγματοποιηθεί στο Υπουργείο Εξωτερικών.

2349 - Μια μαρτυρία για τη διαφωνία των Γερόντων Πορφυρίου και Παϊσίου σχετικά με την αναφορά του δευτέρου στο 666 (video)

2348 - Γιατί ο Γέροντας Πορφύριος δεν μίλησε ποτέ για τα επερχόμενα;



Διαβάστε το ενδιαφέρον άρθρο
του ιερομονάχου π. Γεωργίου Καυσοκαλυβίτη 
εδώ.

2347 - Τότε αλλού και σήμερα εδώ



Γράφει ο μοναχός Μωϋσής, Αγιορείτης
Τα Χριστούγεννα του 1991 κατέβηκε για πάντα η κόκκινη σημαία με το σφυροδρέπανο από το Κρεμλίνο της Μόσχας και ανέβηκε η γνωστή, τρίχρωμη, ρωσική. Στα 74 έτη του σοβιετικού καθεστώτος είχαμε ανθηρό κομμουνιστικό παράδεισο με εκατομμύρια θύματα αντιφρονούντων.
Ο ορθόδοξος κλήρος θεωρήθηκε “αντιπαραγωγικό κοινωνικό στοιχείο” και καταδιώχθηκε βάναυσα. Χιλιάδες κληρικοί για την πίστη τους βρήκαν πρόωρο, αφύσικο και βίαιο θάνατο.
Ο Τρότσκι ίδρυσε την “Ένωση Μαχητικών Αθέων”, η οποία εργάστηκε σκληρά για την επικράτηση των ιδεών της. Ο Στάλιν δημιούργησε τα φοβερά και απάνθρωπα κολαστήρια των γκουλάγκ στη Σιβηρία, όπου εξορίστηκαν 2,5 εκατομμύρια συνάνθρωποί του, πολλοί από τους οποίους δεν επέστρεψαν ποτέ στα σπίτια τους. Τα περιγράφει καταπληκτικά ο νομπελίστας Αλεξάντρ Σολζενίτσιν. Μεταπολεμικά το σταλινικό καθεστώς έκανε μεγάλες εκκαθαρίσεις μειονοτήτων, που χαρακτηρίστηκαν “συνεργάτες” των Γερμανών. Εξορίστηκαν μειονότητες, μεταξύ των οποίων και Έλληνες, στο Καζακστάν και το Ουζμπεκιστάν.
Το άθεο καθεστώς θανάτωσε πιστούς, έκλεισε και γκρέμισε εκκλησίες, κατέστρεψε ιερά κειμήλια της χριστιανικής τέχνης. Τελικά, όπως ορθά γράφτηκε, αν “ο κομμουνισμός γνώριζε πόσο θα δόξαζε την εκκλησία διώκοντάς την, ίσως δεν θα αποτολμούσε αυτόν τον φοβερό διωγμό!”. Ο σπουδαίος σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι είπε: “Ήταν μεγάλο λάθος να ξεριζώσουν το δέντρο που μας έδινε ελπίδα επί εκατοντάδες χρόνια. Αυτό μας πόνεσε, μας αποπροσανατόλισε…”.
Για να είμαστε όμως ακριβοδίκαιοι, θα πρέπει να πούμε πως από την εποχή του Μεγάλου Πέτρου οι πιστοί της Ρωσίας δεινοπάθησαν. Από τότε η εκκλησία υποτάχτηκε πλήρως στο κράτος, έφθασαν να απαγορεύσουν στους μοναχούς να έχουν χαρτί και μελάνι, για να μη γράφουν. Από την περίοδο του Μεγάλου Πέτρου άρχισε μια περίοδος δυτικοποιήσεως της Ρωσίας. Υπήρξε μια στροφή κατά της βυζαντινής παραδόσεως στη θεία λατρεία. Κάτι παρόμοιο συνέβη και στην πατρίδα μας, κατά την περίοδο της βαυαροκρατίας. Βυζαντινές εκκλησίες κατεδαφίστηκαν και μοναστήρια έκλεισαν, καθώς ο Όθωνας ήθελε να εξευρωπαΐσει την Ελλάδα. Τα περιγράφει ωραία με δάκρυα ο αγέρωχος στρατηγός Μακρυγιάννης.
Το δέσιμο του πιστού ρωσικού λαού με την Εκκλησία ήταν πάντοτε βαθύ και μεγάλο. Το ίδιο και του ελληνικού με την πηγαία και αφτιασίδωτη ευσέβεια. Αλλά και οι ρίζες του ευρωπαϊκού πολιτισμού είναι χριστιανικές, παρά τη σημερινή αμφισβήτηση. Ο Γ. Μαρίνος γράφει πως “οι ιδρυτές της Ευρωπαϊκής Ένωσης διακήρυσσαν ότι το όραμά τους για την ενωμένη Ευρώπη στηρίζεται στις αξίες της χριστιανικής πίστεως”. Τον μηδενισμό των διανοουμένων, την απουσία του Θεού και τον θάνατό του σύμφωνα με τους φιλοσόφους ο πολύς Ντοστογιέφσκι τα θεωρεί φαινόμενα δαιμονικά.
Είναι γεγονός, όπως λέγει ο πολύσοφος ιερός Χρυσόστομος, ότι η “Εκκλησία διωκομένη λαμπροτέρα καθίσταται”. Όσοι επιχειρούν να κόψουν τις εθνικές ρίζες θα μείνουν ανέστιοι. Μια τέτοια επιχείρηση σύντομα ή αργά θα έχει το αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Θα στραφεί εναντίον αυτών που νόμιζαν ότι θα ωφεληθούν από αυτή την πολεμική. Στην Ελλάδα αρχίζει πάλι, υπόγεια, σταθερά και ύπουλα να τίθεται η Εκκλησία στο στόχαστρο. Τα παιδιά αμφισβητούν τη μητέρα τους. Δυσφημείται τεχνηέντως το έργο και η προσφορά της Εκκλησίας και με τρόπο εισέρχεται στις καρδιές των ανθρώπων η αμφισβήτηση και η καχυποψία. Η Εκκλησία σήμερα στην Ελλάδα έχει περί τα 800 ιδρύματα αγάπης για ορφανά, γέρους, φτωχούς, ασθενείς και πεινασμένους. Αλλού τα ιδρύματα αυτά όχι μόνο δεν φορολογούνται αλλά και επιδοτούνται.
Μένουμε ξανά να απορούμε στοχαστικά. Γιατί άραγε τόσο πολύ και μεγάλο μίσος για την τροφό του γένους Εκκλησία;

2346 - Γέροντας Πορφύριος: Η καρδιά σας να είναι απλή, όχι διπλή και ανειλικρινής, αγαθή κι όχι πονηρή και ιδιοτελής.


Πορφύριος ιερομόναχος
Καυσοκαλυβίτης
1906-1991
Απλά, απαλά θα κάνετε το καθετί. Δεν θα κάνετε τίποτε με σκοπιμότητα. Να μη λέτε, “θα το κάνω έτσι, για να έλθει αυτό το αποτέλεσμα”, αλλά θα το κάνετε έτσι απαλά, χωρίς να το ξέρετε. Δηλαδή Προσεύχεσθε απλά και δεν σκέφτεσθε τι θα χαρίσει ο Θεός μές στην ψυχή σας. Δεν κάνετε υπολογισμούς. Ξέρετε, βέβαια, τι χαρίζει ο Θεός στην επαφή μαζί Του, αλλά είναι σαν να μην ξέρετε. Να μην το συζητάτε ούτε με τον εαυτό σας. Έτσι, όταν λέτε την ευχή “Κύριε, Ιησού Χριστέ, ελέησόν με”, να τη λέτε απαλά, απλά και να μη σκέφτεσθε τίποτε άλλο παρά μόνο την ευχή. Αυτά είναι πολύ λεπτά πράγματα και χρειάζεται να επενεργήσει η χάρις του Θεού.

Η καρδιά σας να είναι απλή, όχι διπλή και ανειλικρινής, αγαθή κι όχι πονηρή και ιδιοτελής. Την απλή και αγαθή ψυχή όλο την επιζητούν, αναπαύονται σ΄ εκείνη, την πλησιάζουν χωρίς φόβο, χωρίς υποψία. Και η ίδια ζει με εσωτερική ειρήνη, έχει αγαθή σχέση μ΄ όλους τους ανθρώπους και μ΄ όλη την κτίση. Ο αγαθός, ο καλοκάγαθος, αυτός που δεν έχει πονηρούς λογισμούς, ελκύει την χάρι του Θεού. Κυρίως η αγαθότητα και η απλότητα ελκύουν την χάρι του Θεού, είναι οι προϋποθέσεις, για να έλθει ο θεός και “μονήν ευρήσει”. Αλλά πρέπει να γνωρίζει ο αγαθός και τις πονηρίες του διαβόλου και των ανθρώπων, διότι πολύ θα ταλαιπωρείται, αλλιώς θα έπρεπε να ζει σε κοινωνία αγγέλων
ΓΕΡΟΝΤΑΣ  ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ 

2345 - Γέροντας Παΐσιος, «Οἱ Χριστιανοί ζητᾶνε μόνον δύο πράγματα ἀπό τόν κληρικό. Νά μήν τρώη πολύ καί νά μήν εἶναι φιλάργυρος»


Γέροντας Παΐσιος

Ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος: "Βλέπω σήμερα μία φιλοπρωτία. Πολλοί βιάζονται νά γίνουν πρῶτοι, κληρικοί κλπ. Ἀλλά βασίζονται στίς ἀνθρώπινες δυνάμεις τους καί δέν τά βγάζουν πέρα. Ἄν ὁ Θεός καλέσῃ κάποιον σέ ἕνα ἀξίωμα, τότε ὁ Θεός «εἶναι ὑποχρεωμένος» νά τον βοηθήσῃ νά φέρῃ σέ τέλος τήν ἀποστολή του.  Οἱ βιαστικοί ταλαιπωροῦνται μέ τά διάφορα προβλήματα καί τήν συνείδησή τους καί τώρα καί στήν ἄλλη ζωή.
Οἱ Χριστιανοί δέν ζητᾶνε πολλά ἀπό τόν κληρικό. Μόνον δύο πράγματα. Νά μήν τρώη πολύ καί νά μήν εἶναι φιλάργυρος.
Ρωτοῦσε ἕνας πού ἤθελε νά γίνη σύντομα ἐπίσκοπος ἄν θά ἔπρεπε νά ὑπηρετήσῃ στήν Ριζάρειο Σχολή ὡς καθηγητής στήν Ἱερά Σύνοδο ὡς Γραμματέας...καί Φαρισαῖος λιβανίζοντας τούς ἄλλους.
Αὐτός, καί ἄν γίνῃ ἐπίσκοπος, δέν θά ἔχῃ ἐσωτερική ἡσυχία, ἀλλά ἕνα μαρτύριο. Αὐτοί δέν ἔχουν δοκιμάσει τήν γλυκύτητα τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Γι΄ αὐτό οἱ ἀσκητές ἀπόφευγαν τήν ἱερωσύνη καί ἔκλειναν τά κελλιά τους, ὁπότε οἱ ἄλλοι ἄνοιγαν τήν σκεπή τῶν κελλιῶν γιά νά τούς χειροτονήσουν. Ἕνας ὑποψήφιος παρακαλοῦσε ἕναν συνοδικό ἀρχιερέα μόνο γιά μία ψῆφο. Στό τέλος πῆρε ὅλους τούς ψήφους καί ἐκλέχτηκε παμψηφεί. Καί εἶπε: Τώρα τί εἶναι τό ἅγιον Πνεῦμα, περιστέρι γιά νά τό φυσήξῃς καί νά φύγῃ; Ἔτσι νομίζουν πολλοί ὅτι καί οἱ προεργασίες γιά τήν ἐκλογή ἑνός ἐπισκόπου γίνονται μέ τήν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος".