Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2012

2166 - Σταλαγματιές Αγιορείτικες. Προσκυνητών Αναμνήσεις



Δείτε λεπτομέρειες:


2165 - Ήθελα να το ζήσω και το κατάφερα



Προσκύνημα στην Παναγία Άξιον Εστι στον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης... Μέτα από ένα κουραστικό αλλά πλούσιο σε ευλογία τριήμερο στον Ναό της Ελευθερώτριας λόγο τις πανήγυρης και της εθνικής επετείου, ξεκινήσαμε το πρωί στις 6:00 περίπου από τον Ιερό Ναό Κοιμήσεως Θεοτόκου με προορισμό τον Άγιο Δημήτριο Θεσσαλονίκης όπου βρίσκετε η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας Άξιον Εστι .
Φτάσαμε έξω από τον Άγιο Δημήτριο γύρω στις 11 το πρωί. Λίγα μέτρα μας έμειναν να διανύσουμε για να προσκυνήσουμε την χάρη της Παναγίας και του Αγίου. Όταν αντίκρισα τον κόσμο κατάλαβα όπως και όλοι μας ότι μας περίμεναν πολλές ώρες αναμονής στην ουρά που ήταν χιλιάδες πιστοί κι ερχόντουσαν συνέχεια όλο και περισσότεροι. Έπρεπε να προσκυνήσω αλλά και να κάνω εκείνο που ήθελα ...να καταγράψω με την φωτογραφική μου μηχανή όσο περισσότερα μπορούσα . Πήγα από την έξοδο και πέρασα μέσα ... εκεί ήταν δυο φορές περισσότερος κόσμος φωτογράφισα την Θαυματουργή εικόνα από μακρυά, έσπευσα να προσκυνήσω τα λείψανα της Αγίας Ανισιας και του Αγίου που έχω την τιμή να φέρω το όνομα του ...Του Αγίου Δημητρίου ...Δεν μπορώ να περιγράψω την συγκίνηση μου που βρέθηκα μπροστά στον Άγιο ... όμως έπρεπε να συνεχίσω ... αφού άναψα κεριά για όλους όσους μου το ζήτησαν, αλλά και ένα για όλους εσάς που είσαστε κοντά μας κάθε μέρα μέσω τις σελίδας μας, έπρεπε να πάω ξανά έξω και να μπω στην σειρά ..... Ήταν εκεί μπροστά στην ωραία πύλη και με περίμενε ....
Είχα κάνει όλα όσα ήθελα και δεν είχα πια κανένα άγχος είχα μόνο εκείνη στο μυαλό μου ..την Παναγία Άξιον Εστι.... έπρεπε να φτάσω εκεί όσες ώρες κι αν χρειαζόταν. Οι Υπόλοιποι είχαν προχωρήσει αρκετά και δεν είχα άλλο χρόνο ... Μπήκα στην σειρά και μέχρι την είσοδο χρειάστηκαν περισσότερο από 2.5 ώρες αλλά δεν με ένοιαζε .... κάποιοι έμπαιναν από τα πλάγια εγώ ήθελα να το ζήσω ...να το ζήσω και να καταγράψω καρέ καρέ .... ήθελα να δω τα πρόσωπα όλων αλλά και να δοκιμάσω τις αντοχές μου μαζί με το πλήθος. Προχωρούσα κι έφτιαχνα μέσα μου το μήνυμα που ήθελα να στείλω σε όλους καταγράφοντας ....Ναι το ολοκλήρωσα όταν έφτασα κοντά κοιτάζοντας πίσω μου και το στέλνω σε όλους σας ...σε όλους τους συμπατριώτες μου αλλά και σε όλη την Ελλάδα .... "Όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι δεν πρόκειται να κάνουν σ αυτό το λαό τίποτα ....η πίστη του δεν ξεριζώνετε ...ο λαός αυτός έχει μάθει να στέκεται όρθιος και να αγωνίζεται !!.".... Όσο πλησιάζαμε μετά από 4 ώρες αναμονής έβλεπα τα πρόσωπα τους και καταλάβαινα ....ότι η κούραση δεν τους είχε αγγίξει ... έβλεπα τα πρόσωπα τους πιο φωτεινά κι αυτό το μετέδιδε ο ένας στον άλλο.
Ήθελα να το ζήσω το σημερινό προσκύνημα και το έζησα .... φτάνοντας μπροστά στην θαυματουργή εικόνα δεν είχα πολύ χρόνο ...μα κατάφερα και είχα βγάλει την ψυχή μου και την είχα καταθέσει από το πρωί που ταξιδεύαμε ...από εκεί σιωπηλά προσευχόμουν και μπροστά της τα μάτια μου βούρκωσαν ....το Έζησα όπως ακριβώς ήθελα .. κατέγραψα όλα όσα ήθελα, δάκρυσα και κατέγραψα αυτό που ήθελε η ψυχή μου....Δεν γνωρίζω αν το διακρίνετε όλοι όμως το πρόσωπο της φάνηκε στην φωτογραφία που έβγαλα μπροστά της και αυτή η φωτογραφία είναι το εξώφυλλο του άλμπουμ.
Βγήκα έξω μετά από 4 ώρες αναμονής και μιας ώρας φωτογράφησης και αντί να είμαι κουρασμένος ένιωθα φοβερά δυνατός .. ένιωθα μια απέραντη ικανοποίηση που δεν μπορώ να περιγράψω με λόγια ....Δεν περιγράφετε ...... Ήθελα να το ζήσω και το κατάφερα....!!!!!!! Να πω ακόμα πως η εκδρομή οργανώθηκε από τον π. Κύριλλο και την ενορία της Κοιμήσεως Θεοτόκου Διδυμοτείχου στην οποία συμμετείχαν ο π. Αγαθάγγελος από την Δαδιά , ενορίτες από όλες τις ενορίες της πόλης μας, φυσικά η οικογένεια της Ελευθερώτριας ήταν εκεί, επίσης από τα Λάβαρα και από την Δαδιά την Νέα Βυσσα τους Πετράδες. Στην επιστροφή ακολούθησε προσκύνημα στον Άγιο Γρηγόριο στην Νέα Καρβαλη.
 Δημητρης Σ.

2164 - Μπροστά στην Εικόνα Της, στον Ι. Ναό του Πρωτάτου



…Σχεδόν τρέχοντας για να προλάβουμε και  φορτωμένοι, φτάσαμε στο Ναό του  Πρωτάτου από την  πολύβουη  πλατεία των Καρυών, λίγο πριν αυτός  κλείσει στο μεσημέρι της τρίτης μέρας του Οκτώβρη. Μπήκαμε μέσα συναισθανόμενοι ότι θα αντικρύσουμε την πιο ιερή εικόνα του Αγίου Όρους, αυτήν που μπροστά Της για πρώτη φορά ακούστηκε ο αγγελικός ύμνος, το Άξιον Εστί ….'Ενα νεαρό παληκάρι από ξένη χώρα  γονατιστό με δάκρυα στα μάτια Της μιλούσε. Αδιαφορούσε πλήρως για ό, τι άλλο συνέβαινε στον χώρο. Δίχως να νοιάζεται, έχοντας αποθέσει κάθε άλλη βιοτική του μέριμνα εκείνη την συγκεκριμένη στιγμή βρισκόταν μόνος του με την Μάνα κάθε ανθρώπου με την Ενδοξοτέρα των Αγγέλων Βασίλισσα του παντός. Τι άραγε να της ψέλλιζε;

Τον πόνο του, την χαρά του, την αγάπη του, τον ιερό του πόθο κάποτε να Της αφιερωθεί; Ποιός μπορούσε να ξέρει ..Τα δάκρυα που κύλαγαν απ’ τα μάτια του μπορούσαν βέβαια να σημάνουν  όλα τα παραπάνω …Γι αυτό που όλοι μας ήμασταν σίγουροι εκείνες τις άληστες στιγμές, ήταν ότι η Παναγιά τον άκουγε και είχε απλώσει τα άχραντα χεράκια Της πάνω του γεμίζοντας την ψυχή του με γαλήνη.

Γονατίσαμε και εμείς μπροστά στην εφέστια προστάτιδα του Αθωνικού Παραδείσου. Στα χείλια μας ήρθαν τα λόγια εκείνου του Μοναχού που πριν τόσους αιώνες αξιώθηκε ν ακούσει από τον Αρχάγγελο τον πιο γλυκό ύμνο της Χριστιανοσύνης: «Δεδοξασμένα ελλαλήθη περί σού η πόλις του Θεού, Δέσποινα μου Μαρία».

Ένας μικρός σχετικά σε ηλικία Μοναχός που διακονεί σιμά στο πανίερο λίκνο Της, μας πλησίασε γεμάτος αγάπη και ειλικρινές ενδιαφέρον ….Άρχισε να μας ρωτά διάφορα που οπουδήποτε αλλού θα φανέρωναν αδιακρισία  …Μα μπροστά στην Άχραντη Κυρά  ήταν μια αδελφική αγκαλιά. Σύμπονος κάθε ψυχής που προστρέχει στην Μητρική Της παρρησία. Έχετε οικογένειες; Πόσα παιδάκια; Πνευματικό έχετε; Εξομολογείστε συχνά; Εκκλησιάζεστε; Κοινωνάτε τον Χριστό μας; Κάθε ερώτησή του μια σωτήρια παραίνεση. Κάθε του ματιά, μες στα  κατάβαθα του μέσα μας ανθρώπου, του πάντα αμαρτωλού, ικανή να ελέγξει συνήθειες ολέθριες  να ξεριζώσει πάθη δυσβάσταχτα …. Μας έδωσε από ένα μικρό μπουκαλάκι με λάδι απ το ακοίμητο καντήλι που καίει μπροστά Της. Να έσβησε άραγε ποτέ από κείνο το ξημέρωμα Κυριακής της ενδέκατης μέρας του Ιούνη στα 982; …

 

2163 - Βρε, τι πάθαμε! Νιρβάνα θα κάνης;


- Γέροντα, προτιμώ να κάθωμαι στο κελλί και να λέω την ευχή παρά να πηγαίνω στην διακονία.
- Βρε, τι πάθαμε! Νιρβάνα θα κάνης; Ο Ορθόδοξος Μοναχισμός δεν είναι νιρβάνα. Κατάλαβες; Ο μοναχός δεν είναι τεμπέλης, να μη δουλεύη και να κάθεται να λέη μόνον την ευχή. Άν θέλη να κάθεται συνέχεια, θα είναι σαν αυτούς που κάνουν γιόγκα για αυτοσυγκέντρωση. Ο μοναχός και μάλιστα ο νέος, πρέπει να είναι σπίρτο, να έχη λεβεντιά, να τρέχη σε ότι του ζητάει η υπακοή.
- Και μετάνοιες, Γέροντα, δυσκολεύομαι να κάνω.
- Εντάξει τότε· μετάνοιες να μην κάνης, διακονία να μην κάνης, να κάθεσαι και να λες την ευχή! Τι προκοπή θα κάνης μετά; Ο Αββάς Ισαάκ λέει ότι η προσευχή που γίνεται χωρίς σωματικό κόπο είναι έκτρωμα· δεν είναι προσευχή*.

* Βλ. Αββά Ισαάκ του Σύρου, Οι Ασκητικοί Λόγοι, Λόγος ΟΣΤ΄, σ.261.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι ΣΤ΄, Περί Προσευχής, έκδοση Ιερόν Ησυχαστήριον Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης, 2012, σσ. 171-172.