Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2012

1877 - Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης για την αληθινή ελευθερία



Συνωμίλησε ποτε ο Γέρων Σιλουανός μετά τινος φοιτητού, όστις επεσκέφθη τον Άθωνα και έλεγε πολλά περί ελευθερίας. Όπως πάντοτε, ο Γέρων παρηκολούθησε τας σκέψεις και τα συναισθήματα του συμπαθούς αλλά αφελούς συνομιλητού αυτού μετά πολλής προσοχής. Βεβαίως, αι ιδέαι του φοιτητού περί ελευθερίας συνεκεντρούντο αφ’ ενός μεν εις την αναζήτησιν πλειόνων πολιτικών ελευθεριών, αφ’ ετέρου δε εις την δυνατότητα να ενεργή τις γενικώς κατά τα κίνητρα και τας εαυτού επιθυμίας.
Ο Γέρων εις απάντησιν εξέθεσε τας ιδίας αυτού απόψεις.
«Ποίος δεν θέλει ελευθερίαν; Πάντες θέλουν αυτήν, αλλά πρέπει να γνωρίζης εις τί συνίσταται και πώς αποκτάται. Ο εφιέμενος ελευθερίας δεσμεύει εαυτόν. Καθ’ ό μέτρον δεσμεύεις σεαυτόν, το πνεύμα σου θα απολαύη ελευθερίας…
Πρέπει να δεσμεύης τα πάθη εντός σου, ίνα μη κατακυριεύσουν του πνεύματος σου· πρέπει να δεσμεύης σεαυτόν, ίνα μη αδικήσης τον πλησίον σου … Συνήθως οι άνθρωποι ζητούν την ελευθερίαν ίνα πράττουν «ό,τι θέλουν». Τούτο όμως δεν είναι ελευθερία, αλλ’ η εξουσία της αμαρτίας επί σε. Η ελευθερία να αμαρτάνης –να γαστριμαργής, να μεθύσκησαι, να μνησικακής, να εκβιάζης, να φονεύης, ή να πράττης τι παρόμοιον– ουδόλως είναι ελευθερία, αλλά δουλεία, ως ο Κύριος είπεν: “Πας ο ποιών την αμαρτίαν δούλος εστι της αμαρτίας” (Ιωάν. η’ 34). Είναι αναγκαίον να προσεύχησαι πολύ, όπως ελευθερωθής της φοβεράς αυτής δουλείας
»Ημείς φρονούμεν ότι η αληθινή ελευθερία έγκειται εις το να μη αμαρτάνης, εις το να αγαπάς τον Κύριον και τον πλησίον μεθ’ όλης της καρδίας σου και όλης της ισχύος σου.
»Η αληθής ελευθερία είναι η διαρκής διαμονή εν τω Θεώ» .
Αν και ο λόγος του Γέροντος κατά το βάθος αυτού υπερέβαινε το όριον της αντιλήψεως του νεαρού φοιτητού, απήλθεν ούτος βαθέως επηρεασμένος.

Αρχιμανδρίτου Σωφρονίου,
Ο Άγιος Σιλουανός ο Αθωνίτης,
Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Τιμίου Προδρόμου,
Έσσεξ Αγγλίας 1999

1876 - Ιερόν Ιβηριτικόν Κελλίον της Αγίας Άννης στις Καρυές


Τὸ Ἱερὸν Ἰβηριτικὸν Κελλίον τῆς Ἁγίας Ἄννης κτίστηκε νοτιοδυτικῶς τῶν Καρυῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους τὸ 1640 περίπου ἀπὸ κάποιον Μοναχὸ Δανιήλ.
Τὸ 1790 ἐπεκτάθηκε, ἐνῶ κτίσθηκε καὶ μεγαλύτερος ναός, ἀλλὰ ἀργότερα φαίνεται ὅτι ἐρημώθηκε γιὰ μικρὸ διάστημα.
.......Τὸ 1870 ἐγκαταστάθηκε σὲ αὐτὸ ὁ Μοναχὸς Πολύκαρπος, ὁ ὁποῖος μὲ τοὺς δύο κατὰ σάρκα ἀδελφούς του Ἱερομόναχο Λάζαρο καὶ Ἀνδρέα, τὸ ἐμπλούτισαν μὲ βιβλία, ἄμφια καὶ εἰκόνες.
.......Ἀργότερα, χρέη γέροντα τοῦ Κελλίου ἀνέλαβε ὁ ἐκ Πατρῶν Μοναχὸς Θεοδόσιος (Μαζαράκης), μὲ ὑποτακτικοὺς τοὺς Μοναχοὺς Γεώργιο καὶ Θεοδόσιο ἱεροδιάκονο, ποὺ προσῆλθαν στὸ Ὄρος στὴν δεκαετία 1930, καὶ ἐν συνεχείᾳ, αὐτὸς ὁ Μοναχὸς Γεώργιος (Ζήτως), ἕως τὴν κοίμησή του, στὰ 1996.
.......Στὸ ναὸ τοῦ Κελλίου ποὺ τιμᾶται στὴν Σύλληψιν τῆς γίας ννης (9 Δεκεμβρίου), ὑπάρχει ἡ θαυματουργὸς εἰκόνα τοῦ γίου Μην, ποὺ τιμᾶται ἰδιαιτέρως στὸ Κελλίον.
.......Σήμερα στὸ Κελλίον ἐγκαταβιοῦν ἕξι Μοναχοί, μὲ Γέροντα τὸν π. Ἀντίπα ἱερομόναχο μετά την πρόσφατη κοίμηση του σιωτάτου Θεοδοσίου εροδιακόνου καὶ γίνεται μεγάλη προσπάθεια γιὰ τὴν διατήρηση, διάσωση καὶ ἀνακαίνιση αὐτοῦ.

1875 - Συνέντευξη του ιερομονάχου π. Αντίπα, Γέροντος του Ιερού Ιβηριτικού Κελλίου Αγίας Άννης στις Καρυές



1874 - Μητροπολίτης Καστορίας: Όσους εμπαίζουν τον Γέροντα Παΐσιο τους αφήνουμε στα χέρια και στη δικαιοσύνη του Θεού




Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Καστορίας κ.κ. Σεραφείμ στο Άγιο Όρος

Δεν είναι υπερβολή να γράψει κανείς και να πει ότι αυτό που αναφέρεται στις μεγάλες ασκητικές μορφές της Εκκλησίας μας, ότι «την οικουμένην εστήριξαν ταις ευχαίς αυτών», συμβαίνει και για τη μορφή του Γέροντος Παϊσίου.
Α) Στήριξε την οικουμένη με τις ευχές του αφού έφτασε στο σημείο της θεώσεως και η αγάπη του προς Θεό μετατράπηκε συγχρόνως και αγάπη προς το συνάνθρωπο.
Β) Στήριξε την οικουμένη με τις ευχές του αφού η προσευχή του για κάθε άνθρωπο γινόταν στήλη πυρός που έφτανε στο θρόνο του Θεού.
Πρόκειται για έναν μεγάλο Άγιο της Εκκλησίας μας..
και αυτό φαίνεται από τις χιλιάδες λαού που συρρέουν καθημερινά στην Ιερά Μονή του Προδρόμου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, για να προσκυνήσουν τον τάφο του.
Προσωπικά καταθέτω και τη δική μου μαρτυρία περί της Αγιότητός του και όταν ζούσε αλλά και μετά την οσιακή κοίμησή του, απολαμβάνοντας ζωντανή την παρουσία του πολλές φορές στη ζωή μου.
Γι’ αυτούς οι οποίοι φτάνουν στο σημείο του εμπαιγμού του προσώπου του, στη συγκεκριμένη περίπτωση σε σελίδα του facebook: τους αφήνουμε στα χέρια και στη δικαιοσύνη του Θεού.
Αν ζούσε ο Γέροντας Παΐσιος, θα τους θεωρούσε ως τους μεγαλύτερους ευεργέτες του.
Είναι σύνηθες το φαινόμενο στην εποχή μας να εμπαίζονται οι Άγιοι αλλά και να βλαστημάται το όνομα του Χριστού, της Παναγίας μας και του σώματος του Χριστού, που είναι η Αγία μας Εκκλησία.
Το μόνο που έχω να πω είναι, ΝΑ ΜΑΣ ΕΛΕΗΣΕΙ Ο ΘΕΟΣ.