Πέμπτη, 9 Αυγούστου 2012

1681 - Από θαύμα σώθηκε το Ιερό Κελλί της Θηβαΐδας



Η ρωσική ιστοσελίδα http://www.isihazm.ru δημοσίευσε πριν λίγο πληροφορίες και φωτογραφίες από το Ιερό Κελλί (παλιά Σκήτη) της Θηβαΐδος. Το κελλί χθες το βράδυ κυκλώθηκε από τη φωτιά, η οποία αποτέφρωσε ότι υπήρχε γύρω του.  Αμπέλια, ελαιώνες, θάμνοι και δένδρα έγιναν στάχτη.
αριστερά φωτογραφία αρχείου,
δεξιά από την ίδια περίπου οπτική γωνία, χθες το βράδυ
Δύο ιερομόναχοι οι πατέρες Ιγνάτιος και Σεραφείμ που με αλυσοπρίονα και νερό προσπάθησαν μόνοι τους να σώσουν το κελλί, αποδίδουν τη σωτηρία στον Μεγαλομάρτυρα Άγιο Παντελεήμονα που γιόρταζε σήμερα και στη Θεοτόκο. Να σημειωθεί πως την ώρα που οι μοναχοί αγωνιζόταν με τη φωτιά, στο κοντινό μοναστήρι του Αγίου Παντελεήμονα τελούνταν η Αγρυπνία προς τιμή του Αγίου (27.7/9.8).



Θηβαΐδα ή Γουρουνοσκήτη


Ένα από τα πλέον εντυπωσιακά κτιριακά συγκροτήματα που αντικρίζει ο επισκέπτης του Αγίου Όρους κατά τη διαδρομή Δάφνη - Ουρανούπολη, είναι η Θηβαΐδα, γνωστή και σαν Γουρουνοσκήτη.
Το όνομα Θηβαΐς το πήρε από γνωστό μοναστικό κέντρο στην Αίγυπτο. Ονομάζεται και Γουρουνοσκήτη εξαιτίας ενός βράχου που είχε το σχήμα του ομώνυμου τετράποδου και τον οποίο συνέτριψαν οι Ρώσοι.
Στο τέλος του 19ου αιώνα και στις αρχές του 20ου αποτελούσε μια συνοικία κομψών και πλουσίων κτισμάτων (82 καλύβες συνολικά) που σήμερα κείνται ερείπια στις απότομες κατωφέρειες της περιοχής των Καμμένων, μεταξύ Μονοξυλήτη και Ουρανούπολης. Ανήκε στην Κυρίαρχο Μονή του Ρωσικού και απέχει από τον αρσανά της 15΄.
Σε ένα κλίμα που είναι κατάλληλο για σανατόριο, Ρώσοι πάμπλουτοι, κατά κόσμο, έχτισαν τα καλιά τους, ακολουθώντας στην ασκητική τους ζωή τους ελαφρότερους μοναστικούς κανόνες.
Πελώριοι λιθόκτιστοι τοίχοι του Κυριακού της Θηβαΐδος, που φιλοδοξούσαν να στεγασθούν υπό τους θόλους του μεγαλύτερου ναού των Βαλκανίων, σήμερα μένουν έρημοι και βουβοί. Η άσπρη πελεκετή πέτρα του ναού δεν ανήκει στο in situ οικοδομικό υλικό, αλλά μεταφερόταν με εναέρια βαγόνια από απόσταση 2 χιλιομέτρων.
Το παλιό Κυριακό, με ευρύχωρο ιερό Βήμα, ήταν αφιερωμένο στη μνήμη Πάντων των εν Αγίω Όρει εκλαμψάντων Οσίων Θεοφόρων Πατέρων και καθιερώθηκε στις 18 Αυγούστου 1883. Στο νάρθηκα αυτού του ναού υπάρχει, στο αριστερό προσκυνητάριο, εικόνα της καλουμένης Αειπαρθένου της «Ευσπλάγχνου», η οποία φέρει καλύπτρα με πολλά μαργαριτάρια, που καταπίπτει στους ώμους και το στήθος της, με τα μάτια να νεύουν προς τα κάτω, τα χέρια σταυρωμένα, χωρίς το Αγιο Βρέφος. Αυτή την εικόνα ζωγράφισε κάποια κόρη στη Ρωσία και είναι αντίτυπο της εικόνας εκείνης ενώπιον της οποίας απεβίωσε το 1833 στη Μονή Σαρόμπσκοϊ ο Ιερομόναχος Όσιος Σεραφείμ. Είναι εικόνα με ωραία τέχνη και προκαλεί την περιέργεια του προσκυνητή και λόγω της πρωτότυπης στάσης της Αειπαρθένου.
Το συγκρότημα της Θηβαΐδος αποτελούνταν από τρεις πτέρυγες την βορεινή, τη δυτική και τη νότια. Στην πρώτη υπήρχαν τα δωμάτια των Πατέρων, το αρχονταρίκι και δύο Ναοί, ο μεγαλύτερος στο όνομα της Αγίας Τριάδος (περατώθηκε το 1889). Στη δεύτερη πτέρυγα το θυρωρείο και δωμάτια των Πατέρων, ενώ στην Τρίτη η Τράπεζα, το Νοσοκομείο και παρεκκλήσιο που τιμούσε τη μνήμη των Αγίων Παντελεήμονος και Αρτεμίου.
Στην τοποθεσία αυτή μέχρι το 1880 δεν υπήρχε τίποτε. Τότε εκλήθη ο μοναχός Ιγνάτιος, ο οποίος μόναζε από 19ετίας στην Κερασιά της Ι.Μ. Μεγίστης Λαύρας, από τον Ρώσο Πνευματικό Ιερώνυμο της Ι.Μ. Αγίου Παντελεήμονος και ανέλαβε την ίδρυση σκήτης με χρήματα της Μονής και Ρώσων ευεργετών. Στη θέση αυτή εγκαταβίωσε το 1881 και σ΄ αυτόν οφείλεται η ίδρυση της πτέρυγας του νοσοκομείου, μέσα στο οποίο υπήρχε γηροκομείο, ιδιαίτερο διαμέρισμα κλινών για τους ιερομονάχους και ιδιαίτερο για τους μοναχούς με 40 κλίνες, εξαίρετο φαρμακείο και γενικά κάθε νοσοκομειακό υλικό της εποχής.
Αλλος Ιερομόναχος, ο Αντώνιος, που ήλθε από τη Σκήτη του Αγίου Ανδρέα, ανήγειρε την προς βορράν του Κυριακού πτέρυγα του ναού της Αγίας Τριάδος.
Οι 82 καλύβες της σκήτης με τους 110 Πατέρες παρέχονταν από την Ι.Μ. Ρωσικού στους μοναχούς δωρεάν, χωρίς κάποιο έγγραφο, με υποχρέωση να τις καλλωπίζουν και να καλλιεργούν την γύρω περιοχή. Οι περισσότεροι από αυτούς τους μοναχούς διατρέφονταν από την Κυρίαρχο Μονή ή πηγαίναν στην κοινοβιακή σκήτη. Το σύνολο των μοναχών στην κοινοβιακή σκήτη και στις καλύβες, στις αρχές του 20ου αιώνα, έφτανε τους 300. 
Το σύνολο των Ναών στη σκήτη ήταν 7 και δεν επιτρεπόταν η ίδρυση ναϊδίων στις καλύβες. Δίπλα στο Κυριακό, δεξιά της εισόδου, ιδρύθηκε κωδωνοστάσιο με 11 καμπάνες.
Στη Θηβαΐδα, όπως και στη Χρουμίτσα, ήταν απαγορευμένα όλα τα οινοπνευματώδη ποτά, εκτός από το κρασί στην Τράπεζα την ώρα του φαγητού, λόγω των μεγάλων καταχρήσεων που έκαναν οι μοναχοί. Αξιον λόγου είναι ότι στην περιοχή της Θηβαΐδος δεν υπήρχε κανένας αμπελώνας ή ελαιώνας.
Στους Ρωσικούς οδηγούς για το Αγιο Όρος η Θηβαΐδα αναφέρεται σαν σκήτη, όμως αυτή ουδέποτε αναγνωρίστηκε από την Ιερά Κοινότητα και το Πατριαρχείο, διότι ιδρύθηκε αυτοβούλως και αυθαιρέτως από την Κυρίαρχο Μονή του Ρωσικού, εντός ιδιόκτητου χώρου.  

Τον Οκτώβριο 2008 δημοσιεύτηκε στο τύπο η παρακάτω είδηση:

20 εκατ.ευρώ από την Ρωσία στο ρωσικό μοναστήρι του Αγ.Όρους
Ο δήμαρχος Μόσχας Γιουρι Λούσκωφ δήλωσε ότι 20 εκατομμύρια ευρώ θα εκταμιευθούν από το Ρωσικό Συμβούλιο για την συντήρηση των ρωσικών οικημάτων του Αγίου Όρους.
Τα περισσότερα από αυτά θα δοθούν για την επισκευή της Σκήτης του Παλιού Ρωσικού
«Ήδη έχουν αρχίσει διαδικασίες για την μεταφορά του απαιτούμενου τεχνικού εξοπλισμού» είπε
Θα δοθεί επίσης ιδιαίτερη σημασία στην συντήρηση και αποκατάσταση των 1000 χειρογράφων και των 25000 τόμων βιβλίων καθώς και των ρωσικών σκητών του Ξυλουργού και της Νέας Θηβαϊδος.
«Οι εργασίες θα πρέπει να έχουν ολοκληρώθεί πριν το 2016 οπότε και θα εορταστούν τα 1000 έτη της ρωσικής παρουσίας στο Περιβόλι της Παναγίας»
 

1680 - Προσκύνημα στο Άγιον Όρος





Τόπος διαλεκτός, τό Περιβόλι τς Παναγίας, θαυμαστός μάρτυς καί συνεχιστής το λαμπρο βυζαντινο πολιτισμο. θως εναι τό πανάκριβο θησαυροφυλάκιο τς ρθοδοξίας, δύναμις, δόξα καί τό καύχημά της.
Μετά τούς γίους Τόπους, θως εναι τό γιώτατον ρος, «ρος στό ποον θέλησε Θεός νά κατοικήση», τό ποο, μαζί μέ τό Θαβώρ καί τό Σιν ποτελον τήν Τριάδα ρέων τς θεϊκς ποκαλύψεως.
ν στό Σιν, στό μέσον τς ρήμου Θεός Πατήρ φανερώθηκε μέ βροντές καί στραπές γιά νά δώση στόν κλεκτό λαό τόν Νόμο τς Παλαις Διαθήκης, ν στό Θαβώρ, νάμεσα στά καταπράσινα λειβάδια τς Γαλιλαίας, Υός το Θεο φανερώθηκε μέ λη τήν δόξα Του, πειτα στόν θω, ρος ν μέσ θαλάσσης, εκόνα τς κκλησίας, πάντοτε χειμαζομένης πό τν «κυμάτων» καί οδέποτε καταποντιζομένης, τό γιον Πνεμα, μυστικά καί ταπεινά μέ τίς γιάζουσες νέργειές του μεταβιβάζει καί φωτίζει τίς νθρώπινες πάρξεις καί ποκαλύπτεται στίς ραες καί πνευματικοποιημένες ψεις τν μοναχν.
Τριάδα ρέων γιασμένων: Τό Σιν-Παλαιά Νομοθεσία, τό Θαβώρ, - Νέα Νομοθεσία καί θως- ρραβώνας το μέλλοντος αἰῶνος. Δέν ρίσθηκε περιπτωσιακά στόν θω τελευταία δογματική διδασκαλία τς ρθοδόξου κκλησίας, διδασκαλία τν κτίστων νεργειν καί δέν ναπτύχθηκε τυχαα δ φιλοκαλία τς διαλείπτου προσευχς.
Εναι φυσικό πομένως λοι ο χριστιανοί καί διαίτερα ο μοναχοί νά πιθυμον νά δον τό γιον ρος, τό ρος τν Μοναχικν πιθυμιν. «Νά δς τήν Νεάπολι καί μετά νά πεθάνης», λεγαν ο ταλοί. «Νά μή πεθάνω προτο νά δ τόν θωνα», εχονται ο ρθόδοξοι μοναχοί, πως κι γώ τό εχήθηκα καί Θεός μέ ξίωσε ατς τς ελογίας.
Παλαιότερα, διάβαζα μέ σφιγμένη τήν καρδά μερικά δυτικά περιοδικά γιά τήν παρακμή καί κρίσι πού περν ρθόδοξος Μοναχισμός καί κυρίως θωνικός. ρχομαι τώρα νά διαπιστώσω προσωπικά πς χουν τά πράγματα καί νά καταλάβω τι θως διέρχεται μία βαθειά λλαγή.
Ο εδικές συνθκες τίς ποες πολαμβάνει τό γιον ρος χουν πιτρέψει τήν αξησι καί συνύπαρξι δ λων τν τύπων τς μοναχικς ζως: κοινοβιακς, διορρύθμου καί συχαστικς, χοντας  τήν δυνατότητα καθένας νά σωθ μέ τόν πιό ταιριαστό τρόπο στήν σωτερική του ναζήτησι.
προσκυνητής πού περν σήμερα στά μονοπάτια το θωνος, δέν μπορε νά μή παρατηρήση κάτι τό ξεχωριστό. Ο διόρρυθμες μονές ποφέρουν πό λειψανδρία, πργμα τό ποον καθιστ δύσκολη τήν λη ζωή τς μονς. «Δέν ρχονται νέοι στό μοναστήρι» σο λέγουν στενοχωρημένοι ο γέροντες Πατέρες π᾿ ατές τίς μονές, ρωτώντας σε προτρεπτικά μήπως θέλεις νά μείνης σ᾿ ατούς.
ντίθετα ο κοινοβιακές μονές ερίσκονται σέ πλήρη νθησι. Χρόνο μέ τόν χρόνο αξάνεται ριθμός τν διαβιούντων. Μερικές δη διόρρυθμες μονές ρχισαν νά μετασχηματίζονται σέ κοινόβια. Κατ᾿ ατό τόν τρόπο πολλές λλαγές λαβαν χώρα τά τελευταα χρόνια καί σως γίνουν περισσότερες μέχρις του ο μονές, «ορανός πί τς γς», ποκτήσουν τήν παλαιά δόξα καί αγλη τους.
Ο νέοι, πού κυρίως ρχονται, εναι πό χωριά καί πόλεις. Εδα πολλούς στήν θωνιάδα σχολή. «Μία καλή λπίδα γιά τό μέλλον το θω», μο λεγαν, λλά νας νεαρός μοναχός συμπλήρωσε: «ναί, εναι καί θωνιάδα μία λπίδα, μως κανός ριθμός μαθητν, λόγ τς λικίας καί τν δοκιμασιν, δέν παραμένουν». μεγαλύτερη λπίδα το θω, στηρίζεται στούς νέους πού ρχονται μέ τελεία προετοιμασία, πόφοιτοι νωτέρων καί νωτάτων σχολν, γιατί τό μέλλον τς κκλησίας νήκει στούς μορφωμένους νθρώπους, νθρώπους πλέον ρίμους καί ποφασισμένους, ο ποοι γνωρίζουν τί κριβς θέλουν καί ποιός εναι σκοπός τς ζως των».
Ρωτώντας να μοναχό γιατί ο νέοι πού ρχονται ποφεύγουν τίς διόρρυθμες μονές, μο πήντησε πλ: « τρόπος ζως των δέν μς τραβ, γιατί δέν πάρχει κάτι μέ τό ποον  μπορομε νά κορέσουμε τήν δίψα μας». Ατή πάντησι μο φάνηκε πολύ πλή καί οσιαστική. προτίμησι γιά τήν κοινοβιακή ζωή φανερώνει τι ατός τρόπος ζως δέν εναι μόνο νας τρόπος ζως νάμεσα στούς λλους.
 Ο νθρωποι νακαλύπτουν μόνοι τους τίς ρετές τς κοινοβιακς ζως. Μεγάλοι δρυτές καί θεμελιωτές τς κοινοβιακς ζως, πως: σιος Παχώμιος, Μέγας Βασίλειος, σιος Θεόδωρος Στουδίτης κ. ., λοι δειξαν πόσο δυνατά θεμέλια θεϊκά καί νθρώπινα χει κοινοβιακή μοναχική ζωή. Εναι ζωντανή εκόνα τς κκλησιαστικς κοινωνίας, τόπος δανικός τς χριστιανικς τελειώσεως, δός εκολη καί σίγουρη πρός σωτηρίαν, τόπος ενοϊκός γιά τήν αξησι τν μεγάλων χριστιανικν ρετν: τς ταπεινώσεως καί τς γάπης, μίμησις τς γγελικς πολιτείας, πρόγευσις τς ζως το μέλλοντος αἰῶνος.
μαδική ζωή στό κοινόβιο εναι περισσότερο τελεία, γιατί χει ξασφαλισμένη τήν παρουσία το Θεο στό μέσον της. Εναι περισσότερο βέβαιη καί περισσότερο εκολη, γιατί κατάπαυστα χει τό παράδειγμα καί τήν βοήθεια το διπλανο δελφο καί τόν συμβουλευτικό λόγο το Γέροντος. πομένως σωτηρία κερδίζεται μέ πολλή νουθεσία, ν ο «χωρίς νουθεσία πέφτουν σάν τά φύλλα». δ νομίζω πώς χει τό νόημά της προτίμησις τν νέων πού ρχονται στίς μονές γιά τήν κοινοβιακή ζωή.
νθρωπότητα καί χριστιανικός κόσμος χει κάνει πολλά πατηλά πειράματα καί δέν θέλει πλέον νά παίζη μέ τήν παρξί του. π᾿ δ εναι νάγκη νά γκυροβολήσουμε οσιαστικά σέ πραγματικότητες θεμελιακές καί σίγουρες.
  κοινοβιακή ζωή εναι μία τέτοια πραγματικότητα.
παρουσία τς κκλησίας (ναο) στό μέσον το ποιουδήποτε μοναχικο περιβάλλοντος μς λέει ξεκάθαρα τι τό κέντρο βάρους της εναι λειτουργική ζωή τν μοναχν, πού βιώνεται νύκτα καί μέρα, παρόμοια μ᾿ ατή τν γγέλων το ορανο, π᾿ που πρε καί τό νομά της «γγελική ζωή».
λειτουργκή ζωή εναι γιά τόν μοναχό δύναμι καί πέτρα δοκιμασίας, καθρέπτης το μοναχο, καθώς λέγει γιος ωάννης τς Κλίμακος, πού, πομένως, σ᾿ ατή μοναχός βλέπει τόν σωτερικό του κόσμο καί μ᾿ ατή νυψώνεται στήν γγελική κατάστασι.
κολουθία τς Λειτουργίας πρέπει νά γίνεται, πως μς προτρέπει δια κκλησία, κατά τήν ρα τς προσεγγίσεως στά για Μυστήρια: «Μετά φόβου Θεο, πίστεως καί γάπης». Μέ βαθειά συντριβή μπροστά στόν χώρητο Θεό, μέ λη τήν βεβαιότητα τι λαμβάνεις μέρος στό πιό νοερό καί περιχώρητο μυστήριο, μέ ελάβεια καί γάπη βαθειά μπροστά στόν Θεό, ναγνωρίζοντας τά σα μς χει δώσει.
Στό
θωνιτικό μου προσκύνημα λαβα μέρος κανονικά στίς γιες κολουθίες καί διαίτερα στά Κοινόβια. Γιά μιά π᾿ ατές τίς μονές νας δελφός προσκυνητής σάν καί μένα μέ ρωτοσε: «Πγες στό τάδε μοναστήρι; Ο πατέρες πό κε, μο λεγε συγκινημένος, λειτουργον καί ψάλλουν σάν γγελοι».
 Μο μεινε βαθειά τυπωμένη στήν ψυχή μου τμόσφαιρα τς περισυλλογς καί σωτερικότητος, τς μεγάλης σιότητος καί ελαβείας μερικν μοναχν πό να τέτοιο κοινόβιο. Δέν μπορ νά ξεχάσω τήν γεμάτη πό ελάβεια εκόνα νός μοναχο, ποος μέ τό κεφάλι σκυφτό καί τά χέρια στό στθος, λεγε πό στήθους τούς Οκους τν Χαιρετισμν μποστά στήν εκόνα τς Θεομήτορος.
ταν μιά νσάρκωσι τς θωνικς λειτουργικς προσευχς νώπιον κείνης, πού πάντοτε προσεύχεται γιά λο τό νθρώπινο γένος. Ασθανόμαστε τι ατή προσευχή φθάνει μπροστά στόν Κύριο «ς θυμίαμα», πως λέγει Ψαλμωδός Δαβίδ.
πό τίς μορφες φωνές, τά δεξιότεχνα ψαλσίματα, πό τίς ρμονικές κινήσεις κπέμπεται μιά μεγάλη δύναμις, τό πνεμα τς προσευχς. Προσευχόντουσαν ο νθρωποι, προσευχόταν τό γιο Πνεμα στίς καρδιές τους, δέν μποροσες νά μή προσευχηθς. Μονομις ασθάνθηκα νά μεταφέρομαι σ᾿ λλη πραγματικότητα, καθώς μολογομε στήν κολουθία το ρθρου, «ν τ να σττες τς δόξης σου, ν οραν στναι νομίζομεν...».
Ατό εναι τό μεγάλο μυστήριο καί μεγάλη μεταμορφωτική δύναμις τς λειτουργικς ζως. Εναι μεγάλη δύναμις καί δρόμος νανεώσεως τν θωνικν κοινοβίων. Λειτουργική ζωή, πού βιοται λοκληρωτικά στόν καιρό τς Λατρείας καί συνεχίζεται ξω πό τόν ναό, ποβαίνει νας τρόπος ζως λοκλήρου το κοινοβίου, γίνεται μία διάκοπη Λειτουργία. νθρωπος κουρδίζεται, πως να μουσικό ργανο σέ μιά ρχήστρα, στήν μεγάλη λειτουργία το κόσμου, -γιά τήν ποία θεολογε γιος Μάξιμος μολογητής,-που λόκληρη δημιουργία λειτουργε τήν μυστική λειτουργία τς πάρξεώς της.
Σάν φυσική συνέπεια το κτεταμένου λειτουργικο βιώματος συνάντησα σέ μερικές θωνικές μονές να λλο γεγονός πάλι πολύ ντονο: διακαής πόθος πολλν νέων μοναχν στό νά πλησιάζουν, σο τό δυνατόν συχνότερα τά για Μυστήρια. Ο γεροντότεροι πατέρες δέν βλέπουν πάντα μέ καλό μάτι ατό τό πργμα. Συνέβησαν καί στό παρελθόν παρόμοιες τέτοιες στάσεις στόν θω, ο ποες δήγησαν σέ διαμάχες.
θέσις τν γερόντων δέν εναι στήρικτη. ρθόδοξη κκλησιαστική Παράδοσις εναι ξεκαθαρισμένη καί γιος ωάννης Χρυσόστομος τό λέγει ποφασιστικά: «Οτε συχνή, οτε ραιή θεία Κοινωνία εναι φέλιμη, λλά ξία συμμετοχή». λλά  ξία σημαίνει ψηλή γιότης, πως καί δία κκλησία μς τό λέγει: «Πρόσχωμεν τά για τος γίοις». κρίβεια πάντοτε τς κανονικς καί πρακτικς Παραδόσεως τς ρθοδοξίας, ποία γνωρίζει πόσο κλίνει νθρώπινη φύσις πρός τά κάτω καί μέ πόσο μεγάλη καί δύσκολη προσπάθεια μπορε νά σηκωθ γιά τά ψηλά, κρατε μέ σταθερότητα τήν χρυσ δό. «Προτίμα τήν ταπείνωσι το Τελώνου πού νυψώνει, παρά τήν δικαιοσύνη το Φαρισαίου πού ταπεινώνει».
πό συζητήσεις πού καμα μέ μερικούς νεαρούς στόν θω, κατάλαβα τι ατοί δέν βλέπουν τήν θεία Κοινωνία σάν μιά μαγική πρξι, ξωτερική, καί τι τολμον νά πλησιάσουν, χι χωρίς τήν ρμόζουσα καθαρότητα διά τς ξομολογήσεως, οτε χωρίς τήν πραγματοποίησι το κανόνος καί προετοιμασίας, λλά πό μιά βαθειά ψυχική νάγκη καί πό μεγάλη σωτερική πεποίθησι.
Ασθάνονται τι προσφορά των, σο κι ν εναι πλήρης καί ζλος των, σο τεταμένος κι ν εναι, εναι νενέργητος χωρίς τήν νεργητική παρουσία Ατο, ποος «τά σθεν θεραπεύει καί τά λλείποντα ναπληρο».
Θυμομαι πό προσωπική μου μπειρία τίς μέρες πού λόκληρο τό κοινόβιο συγκεντρωνόμασταν μπροστά στήν ραία Πύλη γιά τήν Θεία Εχαριστία.
Μο μειναν γιά πάντα ς μέρες μεγάλης ορτς καί ορανίου χαρς καί βαθείας ψυχικς νανεώσεως. μουνα βαθειά συγκλονισμένος κατά τό τέλος κάθε θείας Λειτουργίας στό θωνικό κοινόβιο, βλέποντας μιά μεγάλη τάξι νέων μοναχν νά πλησιάζη, μέ τά πρόσωπα χρά καί μέ ντονα ζωγραφισμένο τόν φόβο το Θεο, τό γιο Ποτήριο. , τί οράνια γαλίασις! Χριστός εναι παρών, ζ νάμεσά μας, χαίρεται μέ μς, χαίρεται, γιατί χει τόσους προσκεκλημένους στήν μυστική Του τράπεζα. « τράπεζα γέμει, τρυφήσατε πάντες, οδείας μή μείνη πεινν».
λλά τό πλέον ξιοσημείωτο γεγονός πού συναντται στόν θωνα καί τό ποο μπορε νά δηγήση σέ μιά ριζική λλαγή, εναι παρουσία νός κανο ριθμο κλεκτν Πατέρων, ο ποοι μέ τήν προσωπική ζωή καί μαρτυρία τους θά προσφέρουν μέ τήν σειρά τους στήν κκλησία τέκνα πνευματικά ξια τς ποστολς των. Εμαι βέβαιος πώς καμμιά φορά δέν λειψαν πό τόν θωνα τέτοια πνευματικά ναστήματα. ριθμός τν πτά ρημιτν, γνωστν μόνο στόν Θεό καί στά ρημικά φαράγγια το θωνος, πιστεύω τι δέν λιγόστευσε. μως ατή τήν φορά τό πργμα μο φαίνεται διαφορετικώτερο.
διάβασα τίς ντυπώσεις κάποιων προσκυνητν στόν θωνα, ο ποοι βλέποντας να μεγάλο πνευματικό γέροντα, νόμισαν τι συναντήθηκαν μέ τόν γιο σαάκ τόν Σρο. χι πολλά χρόνια ργότερα να θωνικό μοναστήρι ταν στά πρόθυρα τς ρημώσεώς του, μως μέ τόν ρχομό δ νός ελογημένου πατέρα μέ μερικούς ποτακτικούς, τό μοναστήρι μέσα σέ μικρό χρονικό διάστημα, νθισε τόσο, στε παρουσίασε καρπούς καί πέβη να πό τά πιό φημισμένα θωνικά κοινόβια.
κουσα πό ξακουστούς πνευματικούς πατέρες, πού σαν καλεσμένοι σέ διάφορα μέρη γιά τήν πνευματική καθοδήγησι, νά μο διηγονται μέ πόνο τήν ξαθλίωσι τς νθρώπινης προσωπικότητος-εκόνος Θεο-ξ ατίας το μεγάλου τουριστικο ρεύματος, τό ποο χει πιδράσει ποικιλότροπα στίς μονές πού ερίσκονται στόν κόσμο.
μως  εναι παρήγορο, μο επαν, τό γεγονός τι ρκετοί πό τούς μοναχούς πατέρας πού ερίσκονται στόν κόσμο, ξοικειώθηκαν, λλά μαζί μέ τά πνευματικά τους τέκνα, γκατέλειψαν τήν κοσμική χαλαρότητα καί φυγαν ναζητώντας στήν ρημιά το θωνος μιά αθεντική καί ληθινή ζωή.
Παρετήρησα βιβλία καί περιοδικά ψηλο θεολογικο καί πνευματικο πιπέδου, πού σκοπό χουν νά μεταδώσουν στά πέρατα το κόσμου τό καθαρό φς τς ρθοδόξου θεολογίας. Ατό τό γεγονός χει μεγάλη σημασία. Γίνεται γνωστόν τι ρθόδοξος Μοναχισμός νθίζει φθίνει ναλόγως μέ τό ν χη το λείπουν πνευματικοί δηγοί. να νθισμένο κοινόβιο προϋποθέτει τήν παρξι νός γιασμένου Γέροντος, πως κριβς νας καλοκαλλιεργημένος γρός προϋποθέτει τήν παρξι νός καλο γεωργο. παρουσία του στό κοινόβιο εναι μία ληθινή γγύησι, κατά τήν ποία ο δελφοί κατάπαυστα διαμορφώνουν τήν προσωπικότητά τους.
Ατό εναι τό ποφασιστικό γεγονός, μεγαλύτερη λπίδα το θωνος, παρουσία πολλν πνευματικν πατέρων, ο ποοι νά εναι σέ θέσι νά σώζωνται καί νά καθοδηγον τούς λλους στήν σωτηρία. Ο νέοι πού πιθυμον μία νέα ζωή, συγκεντρώνονται σάν γύρω πό να μαγνήτη, ντασσόμενοι μέ λο τόν ζλο στήν πηρεσία το Θεο. Εναι φυσικό τι ζλος τν ρχαρίων εναι κπως διστακτικός καί φώτιστος. πάρχει μως γγύησις μεγάλων πνευματικν πατέρων, ο ποοι θά τούς δηγήσουν κίνδυνα πό τίς παγίδες κ δεξιν καί ξ ριστερν, στήν στενή, λλά καί σίγουρη δό τς ρθοδόξου παραδόσεως.
Βασική ναγκαιότητα το ζωντανο παραδείγματος γιά τήν πνευματική ζωή εναι πραγματοποίησις μις νωμένης κοινότητος, σέ σχέσι μέ τήν γάπη καί τόν διακα πόθο, τήν πενα, τήν δίψα, γιά τόν ρτο τς ζως καί τό ποτήριον τς σωτηρίας καί γιά τό λειτουργικό βίωμα. δού μερικά πό τά μεγάλα βιώματα τς ρθοδόξου χριστιανικς ζως. Βιούμενα λομελς στά πνευματικά κοινόβια το θω δικαιώνουν τήν λπίδα μέ τήν ποία χριστιανικός κόσμος περιμένει πάντησι πό τό ρος στά οσιαστικά καί σύγχρονα προβλήματα πού τήν βασανίζουν.
λλά παράλληλα μ᾿ατή τήν παγκόσμια ξία γιά τήν Χριστιανωσύνη, θως χει μία διαίτερη ξία ξεχωριστή γιά τήν ρθοδοξία.
ρθόδοξος κόσμος διεσπαρμένος στά πέρατα τς οκουμένης, κατά φυσκό τρόπο, παρουσιάζεται σάν μιά νότητα στήν ποικιλία. Δέν χει τήν ξωτερική νότητα το Καθολικισμο. Ο πολλοί ρθόδοξοι λαοί εναι συνδεδεμένοι μεταξύ τους μέ πολλαπλές ψυχικές σχέσεις. συμμετοχή το ρθοδόξου μοναχισμο καί διαίτερα το θωνικο σ᾿ ατή τήν ποψι εναι πολύ μεγάλη.
θως ταν καί εναι τόπος συναντήσεως λων τν ρθοδόξων λαν, τόπος που πό αἰῶνες ζον μαζί λληνες, Ρουμνοι, Βούλγαροι, Ρσσοι καί Σλαοι σέ μιά στενή πνευματική νότητα, πού ξεπερν τά θνικά σύνορα. ν Χριστ δέν πάρχει λληνας καί ουδαος. Διά τν ντιπροσώπων τν μοναχν, ο ρθόδοξοι λαοί συναντήθηκαν στόν θωνα μέσα σέ μιά βιωματική νωσι πίστεως καί λπίδος, μαρτυροντες τσι τήν βαθειά καί ργανική τους νωσι. πό δ κτινοβόλησε πίσης κατάπαυστα πρός λους τούς ρθοδόξους λαούς τό φς τς νοποιήσεως το κπολιτισμο καί τς σωτηριώδους πενεργείας το γίου Πνεύματος.
π᾿ ατή τήν ποψι προορισμός το θω εναι μιά μεγάλη καί παρήγορη λπίδα γιά τήν ρθοδοξία. ν μερικές φορές, σέ ρισμένες ρθόδοξες χρες χριστιανική καί πνευματική ζωή δέν μπόρεσε νά ναπτυχθ πνευματικά, ξ ατίας τν κάστοτε δυσμενν συνθηκν, θως το τό καταφύγιο π᾿ που ματαδιδόταν σβεστη φλόγα τς πνευματικότητος, μέχρις του καλλίτεροι καιροί θελαν πιτρέψει τήν ξ λοκλήρου παναφορά τς ρθοδόξου Κοινότητος. Πόσο ξιοσημείωτη γιά τήν ζωή τς ρθοδοξίας εναι ατή προσφορά το θω, δέν εναι νάγκη νά ναπτύξουμε περισσότερο.
Στήν
στορία μις χιλιετηρίδος καί πλέον θως μαστίζετο χι μόνον πό γριες καιρικές συνθκες, λλά καί πό οράτους πολέμους ναντίον το  μοναχισμο. Ατοί ο όρατοι πόλεμοι εναι περισσότερον φοβεροί πό τούς συγχρόνους τομικούς πολέμους. Θεμελιωμένος μως πάνω στήν κλόνητη πέτρα,-τόν Χριστόν- θως κατώρθωσε νά διασώση τήν μορφιά καί τήν παρθενικότητά του.
προστασία τς Θεοτόκου δέν το λειψε καμμιά φορά καί δέν παυσε νά εναι γιά τήν Χριστιανωσύνη φάρος πνευματικός, στεφανωμένος μέ τό θαβώρειο φς. ν καί πάρχη πολλή δουλειά κόμη στό θαυμάσιο ατό Περιβόλι τς Παναγίας, σημεα νανεώσεως πού συνάντησα στό ταπεινό μου θωνικό προσκύνημα καί γιά τά ποα ναφέρθηκα πάρα πολύ σύντομα, μς γεμίζουν τίς καρδιές πό μπιστοσύνη καί λπίδα, τι μέ τήν βοήθεια το Σωτρος Χριστο, τς πανακηράτου Μητρός Του, Μεγάλης το ρους γουμένης καί μέ τίς εχές τν ναριθμήτων σίων θωνιτν Πατέρων, θως θά μείνη παντοτεινά πιό καθαρή κφρασις τς ρθοδοξίας καί θά κπληρώνη τόν μεγάλο προορισμό του, σάν φάρος φωτεινός πάνω στήν χειμαζόμενη θάλασσα τς ζως σάν διάψευστος μεσίτης πρός τόν Θεό γιά τήν σωτηρία το κόσμου.
***
Μετάφρασις πό μοναχό Δαμασκηνό Γρηγοριάτη.
Τό κείμενο προέρχεται πό τά ρχεα το πατρός Δαμασκηνο Γρηγοριάτου, πό τήν εραποστολή το Κογκό, τόν ποον καί εχαριστομε θερμά γιά τήν παραχώρηση τν ρχείων, πως πίσης εχαριστομε καί τόν γέροντα τς Μονς σίου Γρηγορίου πατέρα Γεώργιο Καψάνη γιά τήν ελογία καί τήν δεια δημοσίευσης.
πιμέλεια κειμένου   Ἀναβάσεις

1679 - Η Ουρανούπολη σώθηκε. Το Άγιο Όρος;



Διαβάζουμε στην τελευταία ανάρτηση της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ (14.28):
Ανεξέλεγκτη είναι η κατάσταση με τη φωτιά στο Άγιο Όρος, όπου επιχειρούν από αέρος 4 αεροσκάφη 2 ελικόπτερα 30 οχήματα 72 πυροσβέστες 40 πεζοπόροι, 3 υδροφόρες της τοπικής αυτοδιοίκησης και 7 υδροφόρες από τις μονές.

1678 - Το στόμα μου πιο πολύ μίλησε για Ελλάδα παρά για Χριστό


Αρχιμανδρίτης Γαβριήλ (1886-1983),
Ηγούμενος της μονής Διονυσίου
(Φωτογραφία: Douglas Lyttle, 1977)



«Aγαπώ πολύ την Eλλάδα. Το στόμα μου πιό πολύ μίλησε για Eλλάδα παρά για Χριστό. Αλλά και όποιος αγαπά την Ελλάδα, αγαπά τον Χριστό».

1677 - Το μέτωπο της φωτιάς μέσα στο Άγιο Όρος τώρα (14.15’)


Ενώ τα ειδησεογραφικά πρακτορεία μεταδίδουν για ύφεση της φωτιάς στην Ουρανούπολη, βλέπουμε στη φωτογραφία να καίγεται το Άγιο Όρος από τη Θηβαΐδα έως και πριν την Ιερά Μονή Δοχειαρίου(!!!) και τη φωτιά να κατεβαίνει απειλητικά προς την παραλία. 


1676 - Ο Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Χιλιανδαρίου στο μέτωπο της φωτιάς


Η μεγάλη φωτιά που ξέσπασε χθες το απόγευμα στην περιοχή του Μονοξυλίτη μέσα σε λίγες ώρες πλησίασε την Ιερά Μονή Χιλιανδαρίου η οποία προς στιγμή διέτρεξε κίνδυνο. Μοναχοί, μέλη της ομάδας πυρόσβεσης της Μονής με επικεφαλής τον Ηγούμενο Αρχιμανδρίτη Μεθόδιο και κλιμάκιο της πυροσβεστικής υπηρεσίας πλησίασαν το μέτωπο της φωτιάς για να εκτιμήσουν τις ζημιές και τη σοβαρότητα του κινδύνου για το μοναστήρι.
Να σημειωθεί πως το Χιλιανδάρι, μετά την τρομακτική καταστροφή που υπέστη τον Μάρτιο του 2004, έχει εξοπλισθεί πλήρως σε υλικά πυρόσβεσης και έχει κατασκευάσει στην περιοχή του τεχνητή λίμνη συλλογής νερού ενώ βρίσκεται σε εξέλιξη κατασκευή μεγάλης δεξαμενής νερού. 

Η υπό κατασκευή δεξαμενή
Από το 2009 υπάρχει ομάδα μοναχών πλήρως εκπαιδευμένη στην αντιμετώπιση πυρκαγιών.

Από την εκπαίδευση των Χιλιανδαρινών Μοναχών

Περισσότερα:  http://www.hilandar.org



1675 - Δραματικές εξελίξεις στην πυρκαγιά του Αγίου Όρους. Εκκενώνεται η Ουρανούπολη

(κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση)

Διαταγή να εκκενωθούν ξενοδοχεία και οικισμοί στην Ουρανούπολη Χαλκιδικής έδωσε η πυροσβεστική υπηρεσία λόγω της φωτιάς που ξέσπασε στο Άγιον Όρος.
Στην περιοχή έχει γίνει εκκένωση των οικισμών, καθώς λόγω των ανέμων η φωτιά έφτασε στις παρυφές του χωριού, με την πυροσβεστική να δίνει την εντολή για εκκένωση προκειμένου να μην υπάρξει πρόβλημα με πολίτες και ειδικότερα στις ευπαθείς ομάδες.
Όπως δήλωσε στο Ράδιο Θεσσαλονίκη ο πρώην κοινοτάρχης της Ουρανούπολης Ιωάννης Μίτιτζης η κατάσταση είναι υπό έλεγχο, ωστόσο έχει γίνει μεγάλη ζημιά στη δασώδη περιοχή.
Για την κατάσβεση επιχειρούν 30 πυροσβέστες με 15 οχήματα 40 άτομα πεζοπόρα, 5 αεροσκάφη και ένα ελικόπτερο.
......Ανακοίνωση – έκκληση προς τους πολίτες σχετικά με την πυρκαγιά που μαίνεται στο Άγιον Όρος και εξαπλώνεται προς την Ουρανούπολη εξέδωσε η Γενική Αστυνομική Διεύθυνσης της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Στην ανακοίνωση αναφέρεται:
«Εξαιτίας πυρκαγιάς που έχει εκδηλωθεί σε δασική περιοχή του Αγίου Όρους και κινείται με κατεύθυνση προς Ουρανούπολη Χαλκιδικής, προληπτικά  παρακαλούνται οι πολίτες να μην κινούνται προς Ουρανούπολη και να μην ακινητοποιούν τα οχήματά τους παραπλεύρως της οδού, προκειμένου να μην παρακωλύεται η κίνηση και το έργο των οχημάτων της Πυροσβεστικής».
Στην Ουρανούπολη μεταβαίνει και ο υπουργός Μακεδονίας-Θράκης Θεόδωρος Καράογλου, προκειμένου να διαπιστώσει ιδίοις όμμασι την κατάσταση.

1674 - Αγιορειτικός μοναχισμός. Ομιλητής ο Γέρων Παύλος Λαυριώτης (video)