Κυριακή, 8 Ιουλίου 2012

1521 - Άγιον Όρος. Ένας αληθινός επιταχυντής του σωματιδίου Του Θεού!


Ακούσαμε πολλές  ζητωκραυγές από  ειδικούς και μη, τούτες τις μέρες. Βρέθηκε, λένε, το σωματίδιο που δημιούργησε τον  κόσμο ολάκερο. Δεκάδες χρόνια ερευνητικών προγραμμάτων και εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων. Για να βρούνε οι τρανοί της επιστήμης την αιτία της Γέννησης. Όχι δεν είναι ο Θεός, αλλά το μποζόνιο του Χιγκς.  Είμαστε άψυχα όντα που λαμβάνουμε ύλη, σάρκα και οστά από αυτό, και αφού πρώτα γενίκημε πίθηκοι, φτάσαμε σήμερα να είμαστε..γαϊδούρια (να με συγχωρήσουν τα συμπαθή τετράποδα την ασέβεια μου προς αυτά) που αφήνουμε, στο όνομα της επιστήμης, εκατομμύρια παιδιά στην Αφρική, την  Ασία, τη Νότια Αμερική να πεθαίνουν από την πείνα και την έλλειψη εμβολίων. Ας κάνουν όλοι αυτοί οι απίστευτοι λάτρεις του πειράματος μια βόλτα στο Άγιον Όρος. Θα βρουν στα ασκηταριά του γεροντάκια αγράμματα, χτυπημένα από καιρούς και ασθένειες. Δάμασαν την σάρκα τους, με τη Χάρη Εκείνου. Βλέποντας όχι μόνο το μποζόνιο του Χιγκς, αλλά όλη την πλάση.  Ανοικτός ασύρματος η ψυχή τους, προσεύχεται καθημερινά για τους ασθενείς, τους πονεμένους, τους καταφρονεμένους, τους πλανεμένους. Πετώντας από ένα απίστευτο μικρόκοσμο, σε ένα μεγαλειώδη μεγάκοσμο.  Περνώντας πνευματικά από το άτομο σε ολόκληρο το Σύμπαν. Αυτό το Μεγαλείο της Δημιουργίας  που βιώνουν καθημερινά δίπλα στον Τριαδικό Θεό, ανεβαίνοντας στον Επουράνιο Θρόνο του Βασιλέα της Δόξης, γευόμενοι ρήματα άρρητα, ψαλμωδίες υπέρκοσμα γλυκιές. Σε αυτούς προστρέχουν πολλάκις, μεγαλογιατροί, δικηγόροι, τρανοί επιστήμονες. Για να μάθουν, να διδαχθούν. Νήπια ακακίας, νικάνε με τον Σταυροειδή βίο τους, τους τρανούς του κόσμου τούτου. Νικάνε τον θάνατο. Βλέποντας καθημερινά και  σε συνθήκες εργαστηρίου πίστης  τον Θεό. Αντικρίζοντας με την άσκηση, την προσευχή, την νηστεία, την αγρυπνία, την αρρώστια, την  Δημιουργία Του. Μαζί  τους αντικρίζουν τον πραγματικό κόσμο πολλοί άλλοι μοναχοί, κληρικοί και λαϊκοί του Ορθόδοξου κόσμου. Γευόμενοι το σωματίδιο της μετάνοιας, της συγχώρεσης, της ταπεινότητας. Εκτοξευόμενοι με έναν ασύγκριτα τρανύτερο επιταχυντή, αυτόν της προσευχής, σιμά στις Επουράνιες Δυνάμεις, άδοντας το  Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης ο ουρανός και η γη της Δόξης σου».  
Θόδωρος Ελευθεριάδης

1520 - Ιερό Χιλιανδαρινό Κελλί Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Πατερίτσα)


Εν αποστάσει 20΄ από των Καρυών παρά την δημοσίαν οδόν υπάρχει το κελλίον της Πατερίτσας, όπερ ανήκει τη Μονή Χιλιανδαρίου. Εν τω ναϊδίω τούτου φυλάττεται η εξ εβένου ποιμαντική ράβδος (πατερίτσα) του αγίου Σάββα του Ηγιασμένου (τελευτήσαντος τω 523), κεκοσμημένη δια δακτυλίων εξ ελεφαντόδοντος, ην ο όσιος Σάββας ο Χιλιανδαρινός εκόμισε μεθ’ εαυτού εκ Παλαιστίνης. Εν τω ειρημένω κελλίω συνήρχοντο πάντες οι Γέροντες των πέριξ κελλίων και εβουλεύοντο υπό την προεδρίαν του οσίου Σάββα περί των ιδίων αυτών ζητημάτων. Είχε δε παραχωρηθή τούτο τω αγίω Σάββα υπό του Πρώτου, κληθέν ούτω ένεκα της εν αυτώ υπαρχούσης Πατερίτσας.
Την ειρημένην ράβδον προ του 1877 είχε παραλάβη η Κυρίαρχος Μονή ένεκα καταχρήσεων του πρώην Γέροντος του κελλίου Νικηφόρου, όστις ατυχώς απέκοπτεν αυτήν κάτωθεν και εδώρει ή επώλει εις διαφόρους ευλαβείς προσκυνητάς Ρώσσους. Τη 10η Ιουλίου 1877, ότε ο Μοναχός Αναστάσιος ηγόρασε το κελλίον τούτο αντί 3.000 γροσίων, εδόθη αυτώ και η ράβδος αύτη, αναγραφομένη μεταξύ των σκευών (προικός) αυτού ως εξής: «Η από αμπανόζι Πατερίτσα του αγίου Σάββα του Ηγιασμένου αφιερωμένη υπό του κτήτορος αγίου Σάββα εις την Μεταμόρφωσιν». Είναι δε υπογεγραμμένος εν τω κελλιωτικώ τούτω πωλητηρίω ομολόγω ο Ηγούμενος Άνθιμος, διότι τότε η Μονή ήτο Κοινόβιον.
Η ρηθείσα ράβδος εύρηται ήδη εντός ερμαρίου παρά το βόρειον κλίτος του εν τω ρηθέντι κελλίω ναϊδίου της Μεταμορφώσεως, όπερ εστί κεχωσμένον εντός του εδάφους κατά την δυτικήν πτέρυγα αυτού και έχει επαυξηθή προς το βόρειον μέρος δια του εν έτει 1745 οικοδομηθέντος νάρθηκος, εν τω οποίω κατέρχεταί τις εκ του κελλίου δια βαθμίδων τινών. Το μήκος της ράβδου, ήτις έχει σχήμα καλαύροπος μετά λαβής αμφικύρτου, είναι 1μ.347, το δε μήκος της λαβής 0μ.21. φέρει δε η ειρημένη ράβδος κάτω πτέρναν αργυράν, ην κατασκεύασεν η Κυρίαρχος Μονή προς αποφυγήν της περαιτέρω αποκοπής αυτής. Το βάρος της ράβδου είναι ημισείας οκάδος, ενώ, εάν ήτο εκ γνησίου εβένου, όστις είναι σκληρότατος, εύθραυστος οπωσούν και χρώματος ισχυρώς μέλανος, θα είχε βάρος πολύ περισσότερον. Ενιαχού δε είναι αποκεχρωσμένη, το δε ωτίον της λαβής, όπερ ήτο εξ ελεφαντόδοντος, έχει αντικατασταθή δια ξύλου.
Το εικονοστάσιον του ναϊδίου κατεσκευάσθη το 1760. Εν τούτω υπάρχουσι τέσσαρες εικόνες αξιοσημείωτοι: Αον) η του Χριστού, μήκους 0μ.75:0μ.47 πλάτος, μετά πολυπτύχου βυσσίνου χιτώνος χρώματος ζωηροτάτου, κάλλιστα επεξειργασμένου. Επειδή δε ο χιτών είναι διεσχισμένος έμπροσθεν, πέντε των πλευρών του Χριστού είναι οραταί, κάτωθεν δε της δευτέρας τούτων υπάρχει η Σταυρική διά λόγχης πληγή, εξ ης εκχείται κάτω εντός αγίου Ποτηρίου, κατά το ήμισυ κεκαλλυμμένου διά καλύμματος, το Ζωοπάροχον Τίμιον Αίμα του Κυρίου, όστις δια μεν της δεξιάς ευλογεί γαληνιαίως, δια δε της αριστεράς κρατεί Ευαγγέλιον. Εις το κάτω μέρος της εικόνος υπάρχουσι γράμματα, άτινα ίσως δηλούσι το όνομα του ζωγράφου. Βον) η της Θεοτόκου, 0μ.74. Γον) η της Βαπτίσεως του Κυρίου, και Δον) η της Γεννήσεως του Σωτήρος κάτωθεν αυτής. Υπήρχε δε και Πέμπτη εικών, η των Αγίων Πάντων, του ιδίου ζωγράφου, αλλ’ αύτη υπεξηρέθη τω έτει 1854 υπό των υπό τον Τσάμην επαναστατών.
Αι εν αγίω Όρει πρωτότυποι αύται εικόνες και ιδία η του Χριστού φαίνονται σύγχρονοι προς τας του εν Λαύρα παρεκκλησίου του αγίου Αθανασίου. Άλλοθι δ’ ουδαμού εύρηται εικών ομοία κατά την διάταξιν προς την ανωτέρω του Ιησού Χριστού. 



Κείμενο: Γεράσιμος Σμυρνάκης, ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ (1903)
Φωτογραφίες:  
 
Σήμερα στο Κέλλι ζουν οι: Ιερομόναχος Δοσίθεος, ιερομόναχος Πέτρος, μοναχός Δομέτιος και μοναχός Σάββας.

1519 - Η Αγία Ευφημία, ο Γέροντας Παΐσιος και οι φόροι


α) Κάθε χρόνο το βράδυ της 11ης του μηνός Ιουλίου τελείται πάνδημη αγρυπνία στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου Θεολόγου στη Σουρωτή.

Χιλιάδες άνθρωποι κάθε ηλικίας από τη Θεσσαλονίκη, διάφορα μέρη της Ελλάδος και του εξωτερικού επισκέπτονται το μοναστήρι για να προσκυνήσουν τον τάφο του Γέροντα Παϊσίου του Αγιορείτη, που κοιμήθηκε στις 12 Ιουλίου πριν από δεκαοχτώ χρόνια. Η ιδιαίτερη πνευματική σχέση που είχε ο μακάριος Γέροντας με την Αγία Ευφημία φαίνεται ότι επιβεβαιώνεται από την ημερομηνία της κοιμήσεώς του.

β) Η Αγία Ευφημία, που εορτάζεται στις 11 Ιουλίου, σύμφωνα με τον Συναξαριστή, "εκατάγετο από την Xαλκηδόνα... Aύτη λοιπόν διαβαλθείσα, πως ωμολόγει τον Xριστόν, ετιμωρήθη με τροχούς και με φωτίαν, ομοίως και με μηχανάς και τρόπους άλλων βασάνων. Ύστερον δε εδόθη εις τα θηρία διά να την φάγουν, έμεινεν όμως από αυτά αβλαβής. Eίτα δαγκαθείσα ολίγον από μίαν αρκούδαν, και προσευχηθείσα, παρέδωκε την ψυχήν της εις χείρας Θεού μέσα εις το θέατρον".

γ) Ο Γέροντας Παΐσιος είχε την ευλογία να τον επισκεφθεί η Αγία Ευφημία στο κελί του. Κι όπως μαρτυρεί ο ίδιος, έπειτα απ' αυτό το γεγονός για τρεις μέρες ήταν εκστατικός. Σκιρτούσε και συνεχώς δόξαζε τον Θεό, απέχοντας ακόμη και από την τροφή. Σε επιστολή του αναφέρει: "Σ' όλη μου τη ζωή δεν θα μπορέσω να εξοφλήσω την μεγάλη μου υποχρέωση στην Αγία Ευφημία, η οποία ενώ ήταν άγνωστή μου και χωρίς να έχει καμιά υποχρέωση, μου έκανε αυτήν τη μεγάλη τιμή…". Εντύπωση προξένησε στον Γέροντα "πώς αυτή η μικροκαμωμένη και αδύνατη άντεξε τόσα μαρτύρια; Να πεις ήταν καμία... Μια σταλιά ήταν", έλεγε χαρακτηριστικά.

δ) Διαβάζοντας τα παραπάνω καθώς και άλλες ρήσεις του για τους έσχατους χρόνους αλλά και την προφητική περιγραφή της κοινωνίας που έντονα προβάλλονται στις μέρες μας, δημιουργείται η εντύπωση ότι ο όσιος Γέροντας δεν ασχολούνταν με καθημερινά πράγματα, αλλά μόνο με οράματα και θείες αποκαλύψεις. Και πράγματι ο Γέροντας Παΐσιος είχε το χάρισμα της διακρίσεως, συνομιλούσε με αγίους, ήταν υπόδειγμα άσκησης, ταπείνωσης και υπομονής.

ε) Ενώ όμως ο χαρισματικός Γέροντας ήταν προσανατολισμένος προς τη μέλλουσα βασιλεία και δόξα, ζούσε ταυτόχρονα χριστιανοπρεπώς το παρόν. Πολιτευόταν στον ουρανό, αλλά διέτριβε στη γη. Δεν απέφευγε την πραγματικότητα και δεν αναζητούσε ένα φαντασιακό τεχνητό παράδεισο, αλλά με συνέπεια και ευθύνη ενδιαφερόταν για τη διαμόρφωση ενός δίκαιου παρόντος. Θα αναφερθεί μόνο ένα παράδειγμα σχετικό με τους φόρους προς το κράτος.

στ) Ρωτήθηκε κάποτε: "Γέροντα, όταν αγοράζουμε κάτι για το μοναστήρι, μερικοί δεν δέχονται να μας κόψουν τιμολόγιο. Τι να κάνουμε;". Και απάντησε: "Τιμολόγια να σας κόβουν πάντοτε και εσείς να κόψετε τις απαιτήσεις σας. Να περιορίσετε τις ανάγκες σας και να φτιάχνετε μόνον ό,τι είναι απαραίτητο. Εγώ έτσι θα έκανα. Θα τα στείλη ο Θεός. Αν εμείς οι μοναχοί ζητάμε να μη μας κόβουν τιμολόγια, κάνουμε και τους άλλους να αμαρτάνουν. Λένε: 'Αφού έτσι κάνουν τα μοναστήρια…'. Αν εμείς που θέλουμε να τηρήσουμε τις εντολές, κινούμαστε έτσι, ξέρετε πόσο σκανδαλίζουμε; 'Τω τον φόρον τον φόρον', λέει η Γραφή. Εγώ, όταν στέλνω γράμμα όχι με το ταχυδρομείο αλλά με άνθρωπο, πάλι βάζω τα γραμματόσημα. Οι κοσμικοί δικαιολογούν τον εαυτό τους, αλλά και τα μοναστήρια, αν κινούνται έτσι, δεν έχουν ειλικρίνεια και πάει το Ευαγγέλιο στην άκρη... Όταν για κάποιο λόγο δεν σας κόβουν τιμολόγια, να το θεωρήτε ζημιά πνευματική".

ζ) Άλλη φορά ρωτήθηκε: "Κάποιος μάστορας, Γέροντα, ζήτησε να τον απολύσουμε από την δουλειά, να μπη στο Ταμείο Ανεργίας και να συνεχίση να δουλεύη σ' εμάς". Και απάντησε: "Όχι, βρε παιδί, δεν είναι σωστό! Λίγη συνείδηση να έχη κανείς, δεν το κάνει αυτό! Δεν ταιριάζει σε μοναστήρι να κάνη τέτοιο πράγμα! Προτιμότερο είναι, και ανάγκη να έχη το μοναστήρι, να τον πληρώση διπλό μισθό, για να μην το κάνη. Τόσο βαρύ είναι! Η ευλογία φέρνει ευλογία και η αδικία φέρνει την καταστροφή".
Αν όλοι είχαν έντονο το αίσθημα της κοινωνικής ευθύνης, όπως ο σοφός Γέροντας, η οικονομική κρίση θα ήταν ίσως ηπιότερη και τα φτωχότερα κοινωνικά στρώματα δεν θα υπέφεραν.

π. Βασίλειος Ι. Καλλιακμάνης
8/7/2012

1518 - Δανιήλ Κατουνακιώτης (5)




Προηγούμενα  (1), (2), (3), (4)


Ο κόκκος του σινάπεως εβλάστανε ημέρα με την ημέρα, χρόνο με το χρόνο και «ηύξησε και εγένετο εις δένδρον μέγα». Ψυχές που λαχταρούσαν μια ζωή ανώτερη, έφευγαν την κοσμική σύγχυση. «Επιποθούσαν τον Θεόν τον ζώντα». Κι έτρεχαν στην έρημο. Πήγαιναν να σκύψουν πρόθυμα τον αυχένα τους στην υπακοή του γερο-Δανιήλ.
Στους δύο πρώτους υποτακτικούς προστέθηκαν οι Μικρασιάτες  π.Δανιήλ και π.Στέφανος, ο Ηπειρώτης π.Μελέτιος, ο Βορειοηπειρώτης π.Δαμασκηνός, ο π.Κωνσταντίνος από τη Μυτιλήνη, ο π.Γεράσιμος από την Αθήνα, ο π.Γερόντιος και ο π.Νήφων. όσο κι αν η ζωή στα Κατουνάκια είχε σκληρές απαιτήσεις, αυτοί δεν τις υπελόγισαν. Τους είλκυε η αρετή και ο αγώνας και η διάκρισις ενός ανθρώπου του Θεού…
Ένας άνθρωπος του Θεού, ένας άνθρωπος, που απαρνήθηκε τον εαυτό του και σήκωσε το σταυρό του για ν’ ακολουθήσει τον Εσταυρωμένο, είναι ένα κεφάλαιο, μία μεγάλη αξία. Ένας μόνο άνθρωπος, μία σταυρωμένη για τον Ιησού ψυχή, είναι αυτός ο ίδιος ο Χριστός, που διαιωνίζεται μέσα στους αγίους Του. «Χριστώ συνεσταύρωμαι˙ ζω δε ουκέτι εγώ, ζη δε εν εμοί Χριστός» διακηρύσσει ο Απ. Παύλος.
Γύρω λοιπόν από ένα τέτοιο άνθρωπο, σαν το γερο-Δανιήλ, συσπειρώθηκαν όλες οι ψυχικές και σωματικές δυνάμεις των αδελφών.
Μεγάλωσαν την Καλύβη τους, κουβαλώντας νερό από τη Σκήτη της Αγ. Άννης, φύτεψαν ελιές και καλλιέργησαν ένα μικρό κήπο, για τα καλοκαιρινά κυρίως. Στην ανέγερση του Ναού, που αποπερατώθηκε το 1905, τους ενίσχυσε πολύ ο ξακουστός για την οσιότητά του Ιερομόναχος Κοδράτος της μονής Καρακάλλου, άλλη μεγάλη σύγχρονη αγιορείτικη μορφή, στην οποία, ως γνωστόν, έχουμε αφιερώσει το όγδοο τεύχος των «Σύγχρονων Αγιορείτικων Μορφών». Και την πρωτοχρονιά του 1906 έπειτα από αγρυπνία, όπου είχαν συρρεύσει πολλοί μοναχοί, έγιναν τα εγκαίνια του Ναού από τον Μητροπολίτη Κάσου και Καρπάθου Νείλο.
Ο ιδρώτας και οι κόποι των αδελφών ευοδώθηκαν. «Αναπαυτικότατη καλύβη διώροφος ηγέρθη με κελλία, αίθουσαν υποδοχής και αίθουσαν ζωγραφικής, με στοάν θεαματικότατην προς το ευρύ πέλαγος και με ένα πάγκαλλον ναόν εις το άνω πάτωμα, εις μνήμην των οσίων Πατέρων των εν Άθω λαμψάντων, χάρμα και στόλισμα του πετρώδους εκείνου και άγονου βουνού, ωσάν ένα πάλλευκον ούτως ειπείν κρίνον, όπου από την ξηράν πέτραν ανεφύη ευωδιάζον αγιότητα και γαλήνην» (Μωραϊτίδης).
Πρέπει να σημειωθεί ότι καθ’ όλην τη διάρκεια των οικοδομικών εργασιών, παρουσιάζονταν τα πιο απίθανα εμπόδια και σκάνδαλα. Ο εχθρός δεν τις ήθελε αυτές τις οικοδομές. Μεταξύ των άλλων κατηγορήθηκε ο γερο-Δανιήλ στην Μ.Λαύρα, την κυρίαρχο Μονή, ότι τα οικήματα αυτά πρόκειται να εξυπηρετήσουν τα προπαγανδιστικά σχέδια των Ρώσων!
Κάποτε, τόσο πολύ κορυφώθηκαν οι πειρασμοί, ώστε η συνοδεία ετοιμαζόταν να εγκαταλείψει τα Κατουνάκια. « Πικρία και στενοχωρία μας περιεκύκλωσε – όπως σημειώνει κάπου ο πρώτος υποτακτικός του γερο-Δανιήλ – και δεν ηξεύρομεν πού να καταφύγωμεν και εις ποίον να στηριχθώμεν. Τα πάντα σκοτεινά, τα πάντα απελπιστικά». Στο τέλος όμως ο πειραστής καταισχύνθηκε. Και πολλά από τα εμπόδια κατά θαυμαστό τρόπο απέβησαν πολύ ευεργετικά, όπως θα ιδούμε στη συνέχεια.
Το 1904 απεφασίσθη να χτισθεί μεγάλη οικοδομή. Και ο αρχιτεχνίτης Μαστρογεώργης, Αλβανός στην καταγωγή, άρχισε να βάζει τα θεμέλια. Τότε εξ αιτίας κατηγοριών και συκοφαντιών η Λαύρα απέσυρε την άδεια και η εργασία διεκόπη επί έξι μήνες. Όταν εδόθη πάλι η άδεια, ο Μαστρογεώργης ήταν απασχολημένος αλλού, και ανέλαβε την εργασία ο Μαστροβασίλειος, Αλβανός και αυτός, που εργαζόταν στο Ρωσικό Σεράγι στις Καρυές.
Επρόκειτο για εκλεκτό άνθρωπο και άριστο τεχνίτη. Αυτός μελέτησε προσεκτικά το έδαφος, όπου ο προηγούμενος τεχνίτης είχε τοποθετήσει τα θεμέλια, και το βρήκε ακατάλληλο. Κατεδάφισε ό,τι είχε χτισθεί και έσκαψε δυόμιση μέτρα πιο βαθειά μέχρις ότου βρήκε στερεά πέτρα. Έτσι η μεγάλη οικοδομή θεμελιώθηκε με κάθε ασφάλεια και στερεότητα.
Και επί πλέον δημιουργήθηκε ένα αρκετά ευρύχωρο υπόγειο, απαραίτητο για αποθήκη. Πρόκειται για θαύματα της θείας Πρόνοιας. Από τα ενάντια να προκύπτουν τα ενάντια! Ανεξιχνίαστα τα κρίματα του Κυρίου!
Ανάμεσα στις δοκιμασίες που εγνώρισε ο γερο-Δανιήλ στα Κατουνάκια ήταν και ο παρ’ ολίγον θάνατος του υποτακτικού του Αθανασίου. Τι είχε συμβεί;
Είχαν περάσει τέσσερα έτη από τότε που ο π. Αθανάσιος κατετάγη στην υπακοή του Γέροντος. Κάποια ημέρα ένας φίλος μοναχός τους έφερε δύο τσιπούρες – φαγητό άγνωστο στη σκληρή ασκητική ζωή της ερήμου. Μία ευφρόσυνη παρένθεσις μέσα στο πενιχρό διαιτολόγιο! Ο π. Αθανάσιος κάθησε στο τραπέζι υπερβολικά κουρασμένος και πεινασμένος. Θέλετε από απροσεξία, θέλετε από συνεργία του εχθρού, με τη δεύτερη μπουκιά ένα μεγάλο κόκκαλο από τη ράχη του ψαριού καρφώνεται οριζόντια μέσα στο φάρυγγά του! Πόνος, σφύξιμο στο λαιμό, δυσκολία στην αναπνοή, ασφυξία!
Ανήσυχος ο Γέροντας παίρνει ένα κερί για να σπρώξει το κόκκαλο. Αλλά τίποτα δε γινόταν. Δίνει στον πάσχοντα κόρα ψωμιού να τη φάγει, μήπως και το παρασύρει. Τίποτε! Καμία λύσις δεν παρουσιαζόταν. Ο θάνατος φαινόταν πλέον βέβαιος. Ο Γέροντας αναλύεται σε δάκρυα. Αλλά παρ’ όλο το φοβερό πρήξιμο, τον εξογκωμένο λαιμό και τα φουσκωμένα μάτια, το απευκταίο αργούσε. Ήρθε το βράδυ, πέρασε η νύχτα, ξημέρωσε η καινούρια μέρα.
Ο γερο-Δανιήλ μέσα σ’ αυτή την τρικυμία έστρεψε την σκέψη του στον Άγιο Παύλο, Πατριάρχη Κων/λεως. Μια ακτίνα ελπίδος έλαμψε στο πρόσωπό του.
- Αθανάσιε, ας κάνουμε μία Λειτουργία στον Άγιο Παύλο τον ομολογητή. Ο Άγιος αυτός έχει χάρη να θεραπεύει όσους πάσχουν στο λαιμό, διότι οι Αρειανοί επειδή παραδεχόταν το ομοούσιον του Υιού προς τον Πατέρα, τύλιξαν και έσφιξαν το ωμόφορό του στο λαιμό και τον έπνιξαν.
Ο π. Αθανάσιος μη μπορώντας να ομιλήσει συγκατάνευσε και άρχισε να ζητεί με πόνο ψυχής τη βοήθεια του Αγίου Πατριάρχου, οπότε του περνάει από το νου μια ιδέα: Να βάλει το δάχτυλό του στο βάθος του φάρυγγος και να τραβήξει προς τα επάνω το κόκκαλο. Τι άραγε θα προέκυπτε με μια τέτοια ενέργεια; Αλλά χωρίς δισταγμό τη θέτει σε εφαρμογή και σώζεται! Το κόκκαλο, δυόμιση πόντους μεγάλο, το κρατάει τώρα στο χέρι του! «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις Αγίοις αυτού»! Δεν πρόλαβαν να ζητήσουν τη βοήθεια του Αγίου, και η απάντησις ήρθε αυτοστιγμεί.
Λυτρωμένος από βέβαιο θάνατο ο π. Αθανάσιος θα μπορεί τώρα, μεταξύ των άλλων, να κάνει και περιοδείες, ζητώντας από διάφορα πρόσωπα συνδρομές για τις ανάγκες του Μονυδρίου. Θα μπορεί να κανονίζει την αποστολή και την πώληση των εικόνων. Οι οικοδομές τους είχαν φέρει τόσα χρέη… Και αργότερα στο ημερολόγιό του θα μπορεί να σημειώνει τα αποτελέσματα των προσπαθειών του:
«Συνεισφοραί υπέρ της οικοδομής οίκου και Ναού. Προσέφεραν: Ιωαννίκιος ζωγράφος, γρόσια 22. Παχώμιος Κρής, γρόσια 22, 20. Σπυρίδων ιατρός, γρόσια 120. Παΐσιος Κυδωνιεύς, γρόσια 67, 20. Σκήτη Βατοπεδίου, Ηρωδίων μοναχός, γρόσια 22, 20. Μονή Βατοπεδίου παπα- Αζαρίας, γρόσια 22, 20. Ο Πνευματικός μου πατήρ Ματθαίος Καρακαλληνός, ο δούς μοι τη συμμαρτυρίαν της Ιερωσύνης προσέφερε 50 Ναπολεόνια χρυσά (γρόσια 5.000)… Η πρώτη μου περιοδεία εις το Άγιον Όρος, από την 13 Οκτωβρίου 1904 μέχρι την 30 Οκτωβρίου, συνήγαγε το ποσόν των 7.722 γροσίων».
Μόνο με τέτοιους μόχθους και τρεξίματα μπορεί να μεταβληθεί σε κατοικήσιμη η σκληρή και αφιλόξενη περιοχή των Κατουνακίων.
Το 1928, όταν ο γερο-Δανιήλ βρισκόταν στο ηλιοβασίλεμα πια της ζωής του, οι αδελφοί έφεραν με σωλήνες και από πολύ μακριά πηγαίο νερό στην Καλύβη. Τώρα η Καλύβη του γερο-Δανιήλ έγινε όασις πραγματική για τους οδοιπόρους που έρχονται κουρασμένοι από τον Άγ. Βασίλειο, την Κερασιά, τα Καυσοκαλύβια ή από την Αγ. Άννα. Και ακόμα για τους ασκητές που παίρνουν στη φιλόξενη στέγη της μιαν ανάσα και συνεχίζουν μετά, στην απόλυτη ησυχία της ερήμου, τον τιτάνιο αγώνα τους με το διάβολο.
Περνώντας σήμερα από τα Κατουνάκια βλέπεις μια θαυμαστή δημιουργία. Την άρχισε ο γερο-Δανιήλ πρώτος και τώρα την προχωρούν οι διάδοχοί του, στους οποίους, πιστεύουμε, ότι μαζί με το όνομα άφησε και τη χάρη του. Πράγματι, στην Καλύβη των Δανιηλαίων βρίσκεις μιαν ήσυχη γωνιά της ερήμου, όπου βασιλεύει σιωπηλή ζωή και εργασία αληθινής μυρμηγκοφωλιάς. Και αυθόρμητα ανακράζεις με τον προφήτη Ησαΐα: «Ευφράνθητι έρημος διψώσα, αγαλλιάσθω έρημος και ανθήτω ως κρίνον… Ότι πολλά τα τέκνα της ερήμου μάλλον η της εχούσης τον άνδρα».


1517 - Άγιος Θεόφιλος ο Μυροβλύτης (†1548)


Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 8 Ιουλίου
Καταγόταν από τη Ζίχνη της Μακεδονίας (1460). Είχε ευσεβείς γονείς και η μόρφωση που έλαβε ήταν πολύ καλή. Ως ιερομόναχος «περιεπάτει εις διαφόρους τόπους διδάσκων και ωφελών τους Χριστιανούς διά του λόγου και του παραδείγματος της ζωής του». Έγινε φίλος και συγκάτοικος του επισκόπου Ρεντίνης Ακακίου, γνωστού για την ευλάβεια και αρετή του, και του πατριάρχη Νήφωνος, γνωστού για την αγιότητά του. Από τον άγιο Νήφωνα στάλθηκε στην Αλεξάνδρεια, για να εξακριβώσει τα θαύματα που εκεί γίνονταν από τον πατριάρχη Ιωακείμ, ο οποίος μετακίνησε βουνό και ήπιε δηλητήριο χωρίς να βλαφτεί, αφού εξαναγκάσθηκε σε αυτό από Εβραίους και μουσουλμάνους. Ο θειος Θεόφιλος επιβεβαίωσε την αλήθεια των θαυμάτων, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και διορίσθηκε νοτάριος της Μεγάλης Εκκλησίας. Πριν είχε περάσει ως προσκυνητής από το Σινά, την Αντιόχεια και τα Ιεροσόλυμα.                 
Στο Άγιον Όρος, όπου ήλθε (1510) καταφρονώντας τις τιμές του πατριαρχείου, ασκήθηκε στις μονές Βατοπαιδίου και Ιβήρων επί πολύ και, τέλος, «έχων πόθον πολύν δι' ακριβεστέραν ησυχίαν» ησύχασε στο Παντοκρατορινό Κελλί της Καψάλας του Αγίου Βασιλείου, κοντά στις Καρυές και «εδόθη εις περισσοτέρους αγώνας της ασκήσεως ... ώστε έγινε όλος μετάρσιος». Όταν του προτάθηκε ο αρχιεπισκοπικός θρόνος της Θεσσαλονίκης ο άγιος αυτός άνθρωπος αρνήθηκε, «λάμπων δε πανταχόθεν διά του φωτός των αρετών και της ένθεου πολιτείας, έγινε περίφημος και ονομαστός».
Προγνώρισε το τέλος του και ζήτησε από τον υποτακτικό του Ισαάκ ο ταπεινόφρων: «Όταν αποθάνω, μη ομολογήσεις τούτο εις ουδένα, άλλ' ουδέ τα έθιμα της ταφής εκτέλεσεις, μόνον δέσε σχοινίον εις τούς πόδας μου, και σύρε με και ρίψε με εις το δάσος εις μέρος κρυφιον, ίνα με φάγωσι τα θηρία· πλην λειτουργίας και μνημόσυνα ποίησον όσα δυνηθείς». Με δέος ο μαθητής έτσι και έκαμε. Ο προνοητής όμως Θεός φανέρωσε το τίμιο λείψανο και, όταν μεταφέρθηκε στο Κελλί του, «ήρχισε να αναβρύει μύρον ευωδέστατον, εις ένδειξιν της θεαρέστου αυτού πολιτείας», γι' αυτό και ονομάστηκε Μυροβλύτης.
Αξίζει να σημειωθεί πως ο όσιος αναδείχθηκε καλλιγράφος άριστος και βιβλιογράφος εμπειρότατος. Τα περισσότερα έργα του είναι λειτουργικού περιεχομένου και βρίσκονται στη μονή Ιβήρων, περίπου τριάντα. Ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης έγραψε το ωραίο συναξάρι και την ακολουθία του μυροβλύτη Θεοφίλου. Νεώτερη ακολουθία συνέθεσε ο μητροπολίτης Ζιχνών Νικόδημος Βαλληνδρας. Το δεξί χέρι του αγίου σώζεται στη μονή Παντοκράτορος. Από το βίο του αγίου Νικόδημου παίρνουν στοιχεία και οι νεώτεροι συναξαριογράφοι.

Πηγή:  ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ, Μοναχού Μωυσέως, Αγιορείτου