Δευτέρα, 25 Ιουνίου 2012

1466 - «Ευχαριστώ τους Αγιορείτες που προσεύχονται για τον κόσμο» είπε ο Jonathan Jackson κατά την απονομή των βραβείων Emmy


Είχαμε γράψει παλιότερα για την μεταστροφή στην ορθόδοξη πίστη του γνωστού ηθοποιού  Jonathan Jackson ΕΔΩ

Στο παρακάτω βίντεο -κατά την απονομή των βραβείων Έμμυ-θα τον δείτε να κάνει τον σταυρό του,να μιλάει για την πίστη του και μεταξύ άλλων να ευχαριστεί τους μοναχούς του Αγίου Όρους που προσευχονται για τον κόσμο
.
.

1465 - Δανιήλ Κατουνακιώτης (3)



Προηγούμενα  (1), (2)

Στο Βατοπαίδι
Επιστρέφοντας στο Άγιον Όρος αφού πρώτα παρέλαβε τις αποσκευές του από τη Μονή του Αγίου Παντελεήμονος, σκέφθηκε να κατευθυνθεί στην αρχαία μονή του Βατοπεδίου. Δεν πρόλαβε καλά-καλά να φθάσει και έπαθε οξεία προσβολή της νεφρίτιδος. Ο «σκόλοψ τῇ σαρκί» τον εκέντησε αυτή τη φορά πολύ οδυνηρά και τον καθήλωσε για εβδομάδες στο κρεβάτι.
Οι Προϊστάμενοι της μονής τον ενοσήλευσαν με περισσή αγάπη. Περισσότερη στοργή όμως του έδειξε ο μεγάλος γιατρός του Όρους, η Θεοτόκος.
Στο Βατοπέδι τιμάται ιδιαίτερα η Παναγία. Το Καθολικό του είναι επ’ ονόματι του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, οι δε θαυματουργές εικόνες της (Βηματάρισσα, Εσφαγμένη, Ελεοβρώτις, Αντιφωνήτρια, Παραμυθία…) φορτωμένες με θαυμαστές ευλαβικές διηγήσεις. Εκεί φυλάσσεται και η θαυματουργός Αγία Ζώνη της Θεοτόκου, που υπήρχε άλλοτε στην Κωνσταντινούπολη, «εν τῷ σεβασμίῳ Αυτής οίκῳ, τῷ όντι εν τοις Χαλκοπρατείοις», στις Βλαχέρνες.
Ο π. Δανιήλ έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια στην Κυρία Θεοτόκο. Την ίδια ευλάβεια και την ίδια εμπιστοσύνη και την ίδια τιμή, που έχουν απέναντί της όλοι οι άγιοι. Την ικέτευσε, λοιπόν, να τον επισκεφθεί στην οδύνη του.
Την ικέτευσε με δάκρυα και θέρμη και ήταν βέβαιος για την απάντηση. Ήξερε τις υποσχέσεις της. Ήταν δυνατόν να μην τις εκπληρώσει; Και πράγματι. Την ημέρα που το μοναστήρι γιόρταζε την εορτή της Αγίας Ζώνης (31 Αυγούστου), ο ασθενής γιατρεύτηκε ξαφνικά και η θεραπεία του ήταν οριστική! Ποτέ πια δεν τον ενόχλησε η φοβερή αυτή αρρώστια, που τον ταλαιπώρησε δέκα ολόκληρα χρόνια. Πώς να ευχαριστήσει την Πανάμωμη Μητέρα των μοναχών, πώς να την υμνήσει;
«Μεταβολή των θλιβομένων, απαλλαγή των ασθενούντων υπάρχουσα Θεοτόκε Παρθένε, σώζε πόλιν και λαόν, των πολεμουμένων η ειρήνη, των χειμαζομένων η γαλήνη, η μόνη προστασία των πιστών».
Τέτοιοι ύμνοι δοξολογίας και δεήσεως θα γέμιζαν την ψυχή του, θα ξεχείλιζαν από το στόμα του.
Μετά τη θεραπεία του σχεδίαζε να φύγει από το Βατοπέδι. Ήταν ιδιόρρυθμο μοναστήρι και η παραμονή του σ’ ένα τέτοιο κλίμα τον εκούραζε πολύ. Όχι. Ο γερο-Δανιήλ δεν αγαπούσε τις ιδιορρυθμίες , που είναι ξένες και άγνωστες στην αληθινή μοναχική ζωή. Μέσα στο πνεύμα του σωστού μοναχισμού είναι το Κοινόβιο, στο οποίο, όπως λέει ο Μ. Βασίλειος, «δεν υπάρχει το δικό μου και το δικό σου, το θέλημά μου και το θέλημά σου».
Ήθελε, λοιπόν, να φύγει, μα οι πατέρες στο Βατοπέδι τον λάτρευαν. Που να ξαναβρούν τέτοιον άνθρωπο, τέτοιον καλλιεργημένο μοναχό; Δεν τον άφηναν με κανένα τρόπο.
Αναγκάστηκε τότε να πάει στον ονομαστό Πνευματικό παπα-Νήφωνα, που ασκήτευε στη Βατοπεδινή Σκήτη και να ζητήσει τη συμβουλή του. Κι έτσι έμεινε στο μοναστήρι για την υπακοή, όσο κι αν αυτό του φαινόταν σκληρό, όσο κι αν επιθυμούσε άλλη τακτοποίηση… Η παραμονή του εκεί ήταν μία πράξις θυσίας και δεν μπορούσε παρά να την ευλογήσει ο Κύριος.
Οι Επίτροποι της μονής του ανέθεσαν το αρχονταρίκι. Πολύ συνετά, γιατί οι επισκέπτες θα είχαν πολλά να ωφεληθούν από έναν τέτοιο αρχοντάρη. Το πολυσύχναστο αρχονταρίκι του Βατοπεδίου γνώρισε τότε ιστορικές ημέρες.
Εκτός από την καθαριότητα και την τάξη, η ανάγνωσις στην Τράπεζα, η κοινή προσευχή, οι πνευματικές συζητήσεις έδωσαν άλλο τόνο. Σιγά-σιγά ο ξενώνας του ιδιόρυθμου μοναστηριού πήρε χρώμα Κοινοβίου. Και ο γερο-Δανιήλ, με τη γλυκειά και συγχρόνως σοβαρή μορφή του, εκπροσωπούσε άριστα τον αγιορείτικο μοναχισμό στα μάτια των ξένων. Πολλοί προσκυνητές τον θεωρούσαν μάλιστα ηγούμενο!
Τον τελευταίο καιρό της παραμονής στο Βατοπέδι ταξίδεψε μέχρι την πατρίδα του τη Σμύρνη για κάποια ειδική αποστολή της μονής. Χρειάσθηκε να μείνει εκεί εννέα μήνες. Οι συμπατριώτες του καμάρωναν γιατί έβγαλαν ένα τέτοιο πνευματικό ανάστημα. Και πόσες ψυχές δε βρήκαν κοντά του κατανόηση, φως, προσανατολισμό…
Ο Μητροπολίτης Μελέτιος είχε βέβαια ακούσει από μακρυά πολλά για το γερο-Δανιήλ. Τώρα όμως που η προσωπική γνωριμία του βεβαίωσε «του λόγου το ασφαλές», ήταν ενθουσιασμένος και του πρότεινε να κρατήσει κοντά του, να τον κάνει βοηθό Επίσκοπο. Εκείνος ευχαρίστησε, αλλά δε δέχτηκε την πρόταση.
-Δεν θεωρώ τον εαυτό μου άξιο για Ιερωσύνη, Σεβασμιώτατε, του είπε. Ούτε πάλι μπορώ να αποχωρησθώ το περιβόλι της Παναγίας. Έχω δώσει υποσχέσεις…
Αλλά κι αν δεχόταν να μείνει στον κόσμο τι θα κέρδιζε αλήθεια; Φήμη, τιμές, αξιώματα; Είναι τόσο ψεύτικα όλ’ αυτά, τόσο φευγαλέα και τόσο επικίνδυνα όταν δεν υπάρχει το υπόβαθρο του θείου θελήματος.
Αλλ’ αν γινόταν Επίσκοπος, δε θα εργαζόταν για το Χριστό; Ασφαλώς. Δεν είχε όμως τέτοια πληροφορία, δεν είχε φανερή επέμβαση του Θεού για να τον πείσει ότι πρέπει να επωμισθεί τέτοιο αξίωμα.
Το θέλημα του Κυρίου πίστευε ότι ήταν να ζήσει στην αφάνεια και την ταπείνωση ενός απλού καλόγερου. «»Εκαστος εφ’ ω ετάχθη». «την αγαθήν μερίδα εξελέξατο» και απέφευγε τις πολλές μέριμνες, που όταν απορροφήσουν τον εργάτη, τον κάνουν να αμελήσει την ψυχή του – πράγμα θλιβερό και για τον εαυτό του και για τους άλλους.
Ο γερο-Δανιήλ διψούσε, διψούσε φλογερά για ένα μόνο μεγαλείο. Γι’ αυτό προτίμησε το σκαμνάκι του στα Κατουνάκια και όχι θρόνους, την τελευταία θέση του μοναχού και όχι πρωτοκαθεδρίες. Διψούσε για το μεγαλείο, που το προσδιόρισε έτσι ο Κύριος: «Όστις θέλει εν υμίν μείζων είναι έστω πάντων διάκονος».
Μετά από πολλά χρόνια, δεδομένης αφορμής, έγραφε ο γερο-Δανιήλ σ’ ένα έμπιστο πνευματικό του τέκνο: «…Δια να σέβωμαι τους πάντας και να εκκόπτω το οικείον θέλημα και φρόνημα, ουδέποτε με άφηκεν η Κυρία Θεοτόκος να αγαπήσω τας του κόσμου διατριβάς, και να αγαπώ τας μάταιας δόξας και φαντασίας, καίτοι μοι παρουσιάσθησαν αφορμαί Ιερωσύνης και Ηγουμενικαί προτιμήσεις, και δι’ αυτό εμάκρυνα φυγαδεύων και ηυλίσθην εν τη ερήμω, όπου ήδη το 45ο έτος έχω, μη θέλων να ιδώ τας του κόσμου διατριβάς» (22-9-1926, Προς Νικόλαον Ρέγκον).

Το σαρανταλείτουργο
Αναφέραμε προηγουμένως ότι για κάποια υπόθεση της Μονής του Βατοπεδίου ο γερο-Δανιήλ υποχρεώθηκε να ταξιδεύσει στην πατρίδα του, όπου και παρέμεινε εννέα μήνες.
«Άμα τῇ εκείσε αφίξει μου – σημειώνει στα κατάλοιπά του – καθήκον απαράβατον εθεώρησα όπως εν πρώτοις επισκεφθώ τον υιόν του αείμνηστου εκείνου ανδρός Δημητρίου Γεώργιον». (Ο Δημήτριος ήταν απλούς Χριστιανός, αλλά η μεγάλη του αρετή και ευσέβεια του είχαν χορηγήσει την «άνωθεν» σοφία, ώστε να γίνει ξακουστός για τις επιτυχημένες συμβουλές και νουθεσίες του. Είχε στηρίξει με τη σοφία του και τη διδασκαλία του πολλές ψυχές και το γερο-Δανιήλ στη νεανική του ηλικία). «Και όπως ερωτήσω αυτόν επισταμένως περί της τελευτής του πατρός του (Δημητρίου), περί ου από πολλού είχον μάθει την τούτου αποβίωσιν».
Ο Γεώργιος ανταποκρίθηκε στην επιθυμία του Κατουνακιώτη μοναχού, και με κάθε λεπτομέρεια του διηγήθηκε το τέλος του εναρέτου πατέρα του, ενώ σε πολλά σημεία η διήγησις συνοδευόταν από δάκρυα. Ένα γεγονός μάλιστα υπήρξε τόσο αξιοσημείωτο, ώστε θα πρέπει να το καταγράψουμε:
Ο θεοφώτιστος Δημήτριος φθάνοντας στο ηλιοβασίλεμα της επιγείου ζωής του προεγνώρισε με τη χάρη του Θεού την ημέρα του θανάτου του. Αυτήν την ημέρα εζήτησε κοντά του κάποιον ευλαβή, άκακο και εξαγιασμένο Ιερέα, τον παπα-Δημήτριο.
-Εγώ, Πνευματικέ μου, του λέγει, σήμερα πεθαίνω. Πες μου, σε παρακαλώ τι πρέπει να κάνω την κρίσιμη αυτή ώρα.
Ο Ιερεύς εγνώριζε την ενάρετη ζωή του. Ήξερε ότι εξομολογήθηκε, έκανε Ευχέλαιο και κοινώνησε αρκετές φορές. Βλέποντας όμως την επιθυμία του, σκέφθηκε να του προτείνει το εξής:
- Aν σου είναι εύκολο, άφησε εντολή να σου κάνουν μετά το θάνατό σου τακτικό σαρανταλείτουργο σε εκκλησία μακριά από την πόλη.
- Παιδί μου σου ζητώ μία χάρη. Θέλω μετά το θάνατό μου να μου κάνεις ένα σαρανταλείτουργο σε εκκλησία μακριά από την πόλη.
- Εσύ πατέρα να μου δώσεις την ευχή σου, κι εγώ σου υπόσχομαι πως θα εκπληρώσω αυτή την επιθυμία σου, ήταν η απάντησις.
Έπειτα από δύο ώρες ο άνθρωπος του Θεού παρέδωσε το πνεύμα. Ο καλός γυιός του χωρίς καθυστέρηση εζήτησε τον παπα-Δημήτριο, χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν ιδική του η πρότασις για το σαρανταλείτουργο.
- Πάτερ μου, επειδή ο πατέρας μου μού άφησε εντολή για ένα σαρανταλείτουργο έξω από την πόλη, και επειδή εσύ ησυχάζεις στο εξωκκλήσι των Αγίων Αποστόλων, σε παρακαλώ να λάβεις τον κόπο να το τελέσεις, κι εγώ θα φροντίσω για τον κόπο σου και για τα έξοδα του Ναού.
Δακρυσμένος ο ιερεύς αποκρίθηκε:
- Αυτήν την γνώμη, αγαπητέ μου Γεώργιε, εγώ την έδωσα στον πατέρα σου, και όσο ζω πάντα θα τον μνημονεύω. Τακτικό όμως σαρανταλείτουργο δεν μπορώ να κάνω, διότι αυτή την περίοδο είναι ολίγο ασθενής η πρεσβυτέρα. Πρέπει να φροντίσεις για άλλον Ιερέα.
Ο Γεώργιος όμως γνωρίζοντας την πολλή ευλάβεια του παπα-Δημητρίου και την αφοσίωση που είχε στον πατέρα του επέμενε, μέχρις ότου τον έπεισε. Ο Ιερεύς επιστρέφει στο σπίτι του και λέγει προς την πρεσβυτέρα και τις θυγατέρες του:
- Πρέπει να κάνω τακτικό σαρανταλείτουργο για την ψυχή του καλού Χριστιανού Δημητρίου. Γι’ αυτό επί σαράντα ημέρες να μη με περιμένετε. Θα εφησυχάζω διαρκώς στους Αγίους Αποστόλους.
Άρχισε με προθυμία την τέλεση των Λειτουργιών. Οι τριανταεννέα Λειτουργίες έγιναν απρόσκοπτα. Η τελευταία Λειτουργία συνέπιπτε Κυριακή. Το βράδυ όμως του Σαββάτου τον πιάνει ένας φοβερός πονόδοντος που τον ανάγκασε να επιστρέψει σπίτι του. Βογκούσε από τον πόνο. Η πρεσβυτέρα του πρότεινε να φωνάξουν κάποιον να του βγάλει το δόντι που δημιουργούσε τον πόνο.
- Όχι, αποκρίθηκε εκείνος. Αύριο πρέπει να κάνω την τελευταία Λειτουργία.
Τα μεσάνυχτα όμως οι πόνοι κορυφώθηκαν και αναγκάσθηκαν να ειδοποιήσουν κάποιον ειδικό για να βγάλει το σάπιο δόντι. Έτσι κι έγινε. Αλλά επειδή παρουσιάσθηκε αιμορραγία απεφάσισε την τελευταία Λειτουργία να την κάνει τη Δευτέρα.
Ο Γεώργιος, το απόγευμα του Σαββάτου εφρόντιζε να ετοιμάσει μερικά χρήματα για τον κόπο του Ιερέως, τα οποία θα του έδινε την άλλη ημέρα. Τα μεσάνυχτα όμως του Σαββάτου, καθώς ξημέρωνε Κυριακή, σηκώθηκε για να προσευχηθεί. Η απόλυτη νυκτερινή ησυχία βοηθούσε στη κατάνυξη. Εν συνεχεία κουρασμένος ανεκάθισε στο κρεβάτι του και άρχισε να φέρνει στο νου του τις αρετές, τα χαρίσματα, τα σοφά λόγια του μακαρίτη πατέρα του. Του πέρασε από το μυαλό και η εξής σκέψη: «Άραγε ωφελούν τα σαρανταλείτουργα τις ψυχές των κεκοιμημένων ή τα εσύστησε η Εκκλησία για παρηγοριά των ζώντων»; Ακριβώς τη στιγμή αυτή τον πήρε ένας ελαφρύς ύπνος.
Ξαφνικά είδε ότι βρέθηκε σε μία ωραία πεδιάδα, με ασύγκριτη και απερίγραπτη ομορφιά. Τέτοια ωραιότητα δεν μπορούσε ν’ αντικρύσει κανείς επάνω στη γη. Αισθάνθηκε όμως ανάξιο τον εαυτό του να βρεθεί σε τέτοιο ιερό παραδεισένιο χώρο, και κυριεύθηκε από φόβο. Φοβόταν μήπως η αναξιότης του γίνει αιτία και τον διώξουν από εκεί και τον σπρώξουν προς τα βάθη του Άδου. Αλλά μερικές διαφορετικές σκέψεις τον ενίσχυσαν: «Αφού ο Πανάγαθος Θεός ευδόκησε να βρεθώ εδώ, θα με ελεήσει και θα με οδηγήσει σε μετάνοια, γιατί καταλαβαίνω πως είμαι ακόμη ζωντανός αφού έχω μαζί μου και το σώμα».
Μετά από αυτή την παρήγορη σκέψη είδε από μακριά καθαρότατο και διαυγέστατο φως που έλαμπε πιο πολύ από τον ήλιο. Έτρεξε προς τα εκεί και αντίκρυσε με ανείπωτη έκπληξη μια απερίγραπτη καλλονή: Εμπρός του εκτεινόταν ένα απέραντο δάσος-περιβόλι, κατάφυτο, που μοσχοβολούσε με μία θαυμαστή και ανέκφραστη ευωδία. Έτσι είπε μέσα του: «Αυτός οπωσδήποτε θα είναι ο παράδεισος! Ω, τι μακαριότητα περιμένει αυτούς που ζουν ενάρετα εδώ στη γη!» .
Εξετάζοντας γεμάτος έκπληξη και αγαλλίαση εκείνα τα υπερκόσμια κάλλη, είδε ένα ωραιότατο ανάκτορο, με υπέροχη λαμπρότητα, με εξαίσια αρχιτεκτονική χάρη, με τείχη που έλαμπαν πιο πολύ από το χρυσάφι και το διαμάντι. Αδύνατον να περιγραφεί η ομορφιά του με το ανθρώπινο λεξιλόγιο. Έμεινε άναυδος και κατάπληκτος. Πλησιάζοντας πιο κοντά – ω τι χαρά! – βλέπει τον πατέρα του, λαμπροφορεμένο και ολοφώτεινο εμπρός στην πόρτα του Παλατιού.
-Πως βρέθηκες εδώ, παιδί μου; τον ερωτά γεμάτος πραότητα και στοργή.
-Ούτε κι εγώ ξέρω, πατέρα μου. Όπως αντιλαμβάνομαι δεν είμαι άξιος γι’ αυτόν τον τόπο. Αλλά πες μου, πώς τα περνάς εδώ; Πώς ήρθες εδώ; Τίνος είναι αυτό το παλάτι;
-Η καλοσύνη του Σωτήρος μας Χριστού, με τις πρεσβείες της Παναγίας που ιδιαίτερα ευλαβούμην με αξίωσε να καταταχθώ σ’ αυτό το μέρος. Μάλιστα ήταν να μπω σήμερα μέσα στο παλάτι, αλλά επειδή ο οικοδόμος που το χτίζει είχε κάποια ταλαιπωρία με την υγεία του – έβγαλε σήμερα το δόντι του – δεν τελείωσαν οι σαράντα μέρες της οικοδομής του. Γι’ αυτό θα μπω αύριο.
Μετά από αυτά ξύπνησε ο Γεώργιος γεμάτος δάκρυα, γεμάτος έκπληξη, αλλά και με απορίες. Την υπόλοιπη νύχτα δεν εννοούσε να κοιμηθεί, αλλά συνεχώς ανέπεμπε αίνους και δοξολογίες στον Πανάγαθο Θεόν. Το πρωί πήγε να λειτουργηθεί στο Μητροπολιτικό Ναό της Αγίας Φωτεινής. Εν συνεχεία επήρε μαζί του πρόσφορα, νάμα και αγνό κερί και ξεκίνησε για την περιοχή «Μυρτάκια» όπου βρισκόταν το εξωκκλήσι των Αγίων Αποστόλων. Βρήκε τον παπα-Δημήτριο καθισμένο στην καρέκλα μέσα στο κελί του.
Τον υποδέχθηκε με χαρά λέγοντας:
-Μόλις βγήκα κι εγώ από τη Θ. Λειτουργία. Έτσι τελείωσα το σαρανταλείτουργο.
Το είπε αυτό για να μη λυπήσει το Γεώργιο.
Ο Γεώργιος κατόπιν άρχισε να του περιγράφει λεπτομερώς το νυκτερινό όραμα. Όταν έφθασε στην καθυστέρηση της εισόδου εξ αιτίας του πονόδοντου του οικοδόμου, ο Ιερεύς κυριεύθηκε από φρίκη αλλά και από θαυμασμό και χαρά. Σηκώθηκε όρθιος και είπε:
-Εγώ αγαπητέ μου Γεώργιε, είμαι ο οικοδόμος που εργάσθηκε στην οικοδομή του παλατιού. Σήμερα δεν λειτούργησα επειδή έβγαλα το δόντι μου. Και να, το μαντήλι που κρατώ στα χέρια μου είναι ματωμένο. Σου είπα ψέματα, διότι δεν θέλησα να σε λυπήσω.
Ο γερο-Δανιήλ κατασυγκινήθηκε από την ευλογημένη αυτή διήγηση. Στο τέλος ο Γεώργιος τον προέτρεψε να επισκεφθεί και τον παπα-Δημήτριο, που εφημέρευε τότε στη συνοικία του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου. Ο Ιερεύς του είπε απαράλλακτα τα ίδια, και τον παρεκάλεσε να γράψει την τόσο ωφέλιμη αυτή διήγηση, όπως και έγινε, ώστε να τη βρούμε εμείς στα χειρόγραφά του. Μάλιστα στο τέλος, ο γερο-Δανιήλ σημείωσε με την πέννα του: «Τα ανωτέρω ήκουσα κατά το 1875ον έτος κατά μήνα Οκτώβριο. Ο δε αείμνηστος Δημήτριος απεβίωσε κατά το 1869».

 http://anavaseis.blogspot.gr

1464 - Η στερέωση και αποκατάσταση του πύργου της Πουλχερίας


Ξεκίνησαν οι εργασίες της στερέωσης και αποκατάστασης του πύργου του αρσανά της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου, γνωστού ως πύργου της Πουλχερίας, όπως φαίνεται στις φωτογραφίες που δημοσιεύω.


Το έργο εντάχθηκε στο ΠΕΠ Κεντρικής Μακεδονίας 2007 - 2013 (ΕΣΠΑ), έπειτα από τη σχετική έγκριση της Γενικής Γραμματέως της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας, Μαρίας Λιονή. Η είδηση είχε δημοσιευθεί τον Σεπτέμβριο του 2010:

Υπουργείο Πολιτισμού και Τουρισμού - 10η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων:
«Στερέωση και αποκατάσταση του πύργου του αρσανά της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου Αγίου Όρους» προϋπολογισμού 330.000 ευρώ.
Το φυσικό αντικείμενο της πράξης αφορά στην στερέωση και αποκατάσταση του πύργου του αρσανά της Ιεράς Μονής Ξηροποτάμου.
Πρόκειται για κτίσμα (διαστάσεων 7,20 x 6,80 μέτρων με μέγιστο σωζόμενο ύψος 9,00 μέτρα) από ασβεστόκτιστη αργολιθοδομή ενισχυμένη με σχετικά πυκνές καθ' ύψος σχάρες ξυλοδεσιών. Με την ολοκλήρωση του έργου θα έχει περατωθεί η στερέωση - αποκατάσταση του μνημείου και η διαμόρφωση του περιβάλλοντος χώρου.

Η Ιερά Μονή Ξηροποτάμου, στο πρωτότυπο σχέδιο του Ρώσου Μοναχού Βασίλι Μπάρσκι (1744), με τον αρσανά της και τον πύργο τον επονομαζόμενο της Πουλχερίας.
Μια πρόσφατη φωτογραφία δείχνει τα ίδια κτίσματα όπως είναι σήμερα.


Για τον πύργο ο Γεράσιμος Σμυρνάκης (1902) γράφει:
Παρά το νεώριον δε τούτο αφιστάμενον της Μονής 20΄, υπάρχει κατηρειπωμένος πύργος, χρησιμεύσας ως σκοπιά κατά τας ληστροπειρατικάς επιδρομάς, εφ' ου ίδρυτο ναΐδιον, επί τη μνήμη του αγίου Ανδρέου.


1463 - Η Καψάλα του Αγίου Όρους (φωτογραφίες)


Η Καψάλα είναι μια περιοχή του Αγίου Όρους η οποία βρίσκεται ανάμεσα στην πρωτεύουσα Καρυές και στις Ιερές Μονές Παντοκράτορος και Σταυρονικήτα. Παλαιότερα αποτελούσε Σκήτη γι’ αυτό τα κτίσματα που βρίσκονται εκεί ονομάζονται Καλύβες και όχι Κελλιά. Οι περισσότερες σήμερα Καλύβες είναι κατεστραμμένες,  ενώ η σημαντικότερη από τις υπάρχουσες, είναι αυτή του Άξιόν Εστι.
Οι φωτογραφίες τις οποίες δημοσιεύω δείχνουν ένα μέρος της Καψάλας, όπως αυτή φαίνεται από το Ι.Κ. Μαρουδά και από υψόμετρο 520 μ.

Ι.Κ. ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ
Ι.Κ. ΤΟΥ ΚΟΚΚΙΝΗ
ΞΕΡΟΚΑΛΥΒΟ 
Ι.Κ. ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ
Ι.Κ. ΑΓΙΟΣ ΣΕΡΓΙΟΣ ΡΑΝΤΟΝΕΖ
Ι.Κ. ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ
Ι.Κ. ΑΓΙΟΥ ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ
Ι.Κ. ΑΓΙΟΥ ΚΛΗΜΗ ΡΩΜΗΣ
Ι.Κ. ΓΕΝΝΗΣΗΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ

1462 - Αγιορείτικες φράσεις και φάσεις


του Β. Π. Καραγιάννη


  Πόσες χιλιάδες εσπερινούς!
  Πόσες χιλιάδες όρθρους!
  Ο Γέρων Σπυρίδων σιωπούσε...

  Την 2.30 πρωινή ξεκινήσαμε υπό βροχή. Τόσασε εις αγρυπμησιν.λ. με παρακινογραφιαα το ρπσωβπο του a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itew χρόνια οδηγός και εδώ και λίγα χρόνια συνοδηγός δεν ενύσταξα ποσε εις αγρυπμησιν.λ. με παρακινογραφιαα το ρπσωβπο του a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itewτέ. Την φετινή με πήρε ο ύπνος κι έγειρα στην παρά του τιμονιού τη θέση πλώρη. Εις μάτην ο Αλ. με παρακινούσε εις επαγρ,της αγίας Αννας, λόγω Αθωυύπνησιν.
ιοας
﷽﷽﷽﷽ηγ[που οδηγοα,. πλέον, αν και φορρπσωβπο του a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itewΟ ήλιος είχε βγει από ώρα αλλά στον αρσανά της αγίας Αννας, (αγ. Αν.) λόγω της σκιάς του Αθω, αργοπορούσε. Τέρμα τα μουλάρια, πλέον, αν και φορτώσαμε τα σακίδια στον Αράπη (ή μήπως στον Καστάνη), την ευλαβική σιωπηλή  συνοδεία των οποίων οδηγούσε ο π. Γρηγόριος που ήταν στο διακόνημα του βορδονάρη.

Αλέξανδρος, Θεόδωρος, Βασίλειος και στην ανηφόρα της αγ. Αν αναμετρηθήκαμε. 'Ελειπε ο Νικόλαος μετά, πόσα αλήθεια, έτη; 28 μήπως;

  Η βρύση στην αγ. Αν. σαρώθηκε από κατολίσθηση. Πάει η μεγάλη στάση μας εκεί. Πήραμε άλλα μονοπάτια κάπως μακρινά,   να φτη Α.Α.άσουμε στη Σκήτη -χωριό κι από κει στη δική μας γλυκιά μικη Α.Α.ρή Αγία Αννα. (μ. Α-Α.)﷽﷽﷽﷽ας μικι απο κει στη δικ Αρχαγγ﷽﷽﷽﷽ας μικι απο κει στη δικ Αρχαγγ

  Η θάλασσα εδώ στο Σιγγιτικό δεν υπάρχει αφού στο μόνο που χρησιμεύει είναι να κρατάει πάνω της το καρνει ράβι το οποίο σε πηγαίνει μέσα και σε φέρνει έξω. Ισως και για να την κοιτάς απλανώς από τους Αρχαγγέλους, το ωραιότερο μπαλκόνι του ΄ηημαΟρους στη μ. ΄ηημαΑ- Α. Περυσι εκεί κι ο Μανώλης Δρετάκης σεβάσμιος προσκυνητής κι οδοιππόρος μοναχικός όπως πρπέπει άλλωστε. ﷽﷽﷽﷽﷽ πηγαλεικαι σε φεριες πια πι﷽﷽﷽﷽﷽μς Αρχαγγ﷽﷽﷽﷽﷽μς Αρχαγγ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽εί κι ο Μανώλης Δρεττατ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽εί κι ο Μανώλης Δρεττατ

  Ήπιοι αγαπητικοί εναγκαλισμοί. Ο π. Νεκτάριος εκεί. Πρώτη φροντίδα η επίσκεψη στον τάφο του Γεράσιμου Μικραγιαννανίτη, κάτω στη σπηλιά των οσίων Διονυσίου ρήτορος και Μητροφάνους, προστατών της Σκήτης, μη την πδειοάθουμε όπως πέρυσιδειο που λησμονήσαμε να τον προσκυνήσουμε κι αναγκαστήκαμε μετά να το ρίξουμε στους στίχους μετανοίας:﷽﷽﷽﷽﷽﷽ γερασιμου το μνμηα να κολλλιου και Ητροφτου a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itew﷽﷽﷽﷽﷽﷽ γερασιμου το μνμηα να κολλλιου και Ητροφτου a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itew

Λησμόνησα-ήμαρτον τη σπηλιά Διονυσίου και Μητροφάνη
κι ένα κεδειο﷽﷽﷽﷽﷽﷽ γερασιμου το μνμηα να κολλλιου και Ητροφτου a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itewρί στου Αη Γεράσιμου το μνήμα να κολλδειο﷽﷽﷽﷽﷽﷽ γερασιμου το μνμηα να κολλλιου και Ητροφτου a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itewήσω
κάτι σαν άδειο στο φετινό προσκύνημα λες μου εφί﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ και Ητροφάνηυςλια Φ πισωλλλιου και Ητροφτου a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itewάνη
όμως το πρόσωπο της αγάπης μου σας άφησα πίσω...

  Διάβασα δύο σελίδες από τον "Περικλή" του Σαίξπηρ αμέσως  μετά την τράπεζα με τα συναρπαστικά ρεβίθια και τους επιμήκεις λόγους του γ.  Σπυρίδωνος.

 
ρ ελλειπε. Αρα
τη Δ. ο λαλκος της μνημςη στο χΟ π. Ευθύμιος έλλειπε. Αρα...Αλλά ο π. Πρόδρομος ήταν εκεί και δεν πήγαμε να τον δούμε. Εμείς χάσαμε. Αβελτηρία ασυγχώρητη.ι ασυγχλωρετημε.

  Μετά τη Νέα Σκήτη η Παύλου. Μονοπάτια έξοχα. Κατηφόρα. Δρόμος καλντε βλεπω την ηλικα καπαοθ μαλλον κατεβαινω ριαρίμι. Σε μια πέτρινη αψίδα φωτογραφία για να τη συγκ΄οονς μας, καπαοθ μαλλον κατεβαιρίνω με την προηγούμενη στα εκεί να βλ΄οονς μας, καπαοθ μαλλον κατεβαιέπω δηλονότι του πως η ηλικία, ο χ΄οονς μας, καπαοθ μαλλον κατεβαιρόνος μας, κατεβαίνει στα γρήγορα πια.

  H μικρή, άγρια ανηφόρα από παραλία της Παύλου για τη Διονυσίου.

  Ιεροραφείον για ύπνο. Εκτός λ' ίστας αναμονής προσκυνητών και παρά τη συστατική επιστολή το γ. Σπυρίδωνος ότι ...o φέρων ταύτην κ.λπ., μας βόλεψε εκεί ο π. Πέτρος, ο επί χ αρόνια αρχοντάρης κι εξομολόγος. Δοκιμή ράσου. Θυμήθηκα φωτογραφία του Τσαροντρούχη και Κόντογλου όταν μαθήτευαν στο ρος Ορος τη ζωγραφική.  Το ε.ίχα ξαναφορέσει παιδιόθεν όταν έπαιξα σε σκετς, μαθητής δημοτικού τον "Ηρωα της Αλαμάνας" τον .άγιο και τον ήρωα .μου δηλαδή Αθανάσιο Διάκο κι είχα μακρυά μαλλιά, μια οιονεί  περούκα, που τα είχε κόψει η μάννα μου. Ακόμα τα  α ες πέχω πολύτιμο ενθύμημα.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽κλησα έσβηνε τις τελευτα﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽γρφαικυ ν﷽﷽﷽﷽﷽﷽πτ μαθητευαν εκεπλην Θ﷽﷽﷽﷽﷽﷽ οτνα υ ν﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ηλάδξ.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ηλάδξ.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ηλάδξ.﷽﷽﷽

  Στην  κοινοϋπνοσύνη συσύνη συναυλία τριών ροχαληχτών, το καθένα στον τρόπο του. ﷽﷽﷽ουπνοσο παιδιόθεν ότανς Αρχαγγ

  Χτυπούσε το λεπτό σήμαντρο μια εξαϋλωμένη, λεπτή, μοναχική ύπαρξη. Ο ήχος έβγαινε από μέσα του.

  Μ' ένα πλατύ εργαλείο με φτερά (σαν μυγοσκοτώστρα μεγάλη) έσβηνε τις τελευταίες κανδύλες λίγο προ του δι' ευχών, ο εκκλησάρης στη Διονυσίου.
 
 
ουν
﷽﷽﷽﷽﷽νε, προσκλυνα ροσκυνς Λείψανα: χειρ Προδρόμου, οστούν οσίου Νικοδήμου αγιορείτου, (το στάθηκα ιδιαίτερα λόγω του "Συναξαριστή" που έγραψε και τον οποίο διεξέρχομαι συχνά πυκνά),  κλεις αγίου Γεωργίου και ίχνος Τιμίου Ξύλου ασημοπεριπεπλεγμένου. Προσκυνάς με ευλαβική ουδετερότητα. Φάε ό,τι σου ρίξουν, άκου ό,τι σου λένε, προσκύνα ό,τι σου δείχνουν.ίχνουν.
ουν
﷽﷽﷽﷽﷽νε, προσκλυνα ροσκυνς ακ

  Παραλία της Παύλου. Ενα γέρικο μουλάρι αφημένο ...κυματίζει. Δίπλα σου θάλασσα σε κάθισα. Δεν άκουσα το τραγούδι σου.

 
  Ο μοναχ΄ός διώχνει τα χελιδόνια που κάθισαν στο δοκάρι μεό το σήμαντρο, μόλις άρχιζε μετά την 3η(;) ώραό ο εσπερινός, ότι τώρα χελιδονίζουν άλλοι.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽αυοιπροσκλυνα ροσκυνς ακ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ έχυνε κάποιιτα στο δοκα﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ έχυνε κάποιιτα στο δοκα

  Χτες το εσπέρας μια βιαστική δυνατή βροχή σαν να την έχυνε κάποιος από τη Σούδα. Την άδειαζε ψιλή και κοσκινισμένη,  με ένα μικρό βουητό.το του Θοεκληρτνη μποιιτα στο δοκα

  Εκοβα (έκλεβα δηλαδή) δάφνη κοντά στο έρημο πλέον σπίτι του Θεόκλητου Διονυσιάτη. Εκεί που ζούσε κάτι σαν μια σκιά να πηγαινοέρχεται όπως το Κύριε Ελέησον στα αναλόγια. Αυτός
σ εθλεγει.
λουθιες. Δεν ξεριες πια πι στον τάφο του, 4 χρόνια τώρα, ξεχορταριάζει μνήμες. μες ﷽﷽﷽﷽﷽﷽χρόνια τώρα χορτ

  Ο καθηγο΄εεος ΠΈύμενος Πέτρος μου φάνηκε κάπως. Ο χπ μου καθεσπερινορόνος, άλλο τί; Τον γνώρισα εντελώς νέον όταν πρωτοήλθε με εκείνη την απόβαση των Κυπρίων π μου καθεσπερινο που κατέλαβαν τη μονή, δια της πλειοψηφίας.﷽﷽Θεόκλητου του προσυεχη μου καθεσπερινο

  Στο Ορος η μόνη μουσική είναι εκείνη των πουλιών, των τρεχούμενων νερών και των μοναχών ψαλτάδων στις ακολουθίες. Δεν ξέρεις ποιά πιο πολύ σε θέλγει.

  Ο ήχος του ρέματος στη Διονυσίου, ο λάκκος της μνήμης  στο χωριό.

  Η κρίση και στο Α. Ο. Λιτό φαγητό Σάββατο και Κυριακή. Που άλλοτε! Κριθαν...ράκι και μακαρόνια με λίγες ελιέν...ς.ν... Δεν ήρθαμε για χόρταση. Αλλωστε στην μ. Α-Α. η τράπεζα πατριαρχική, όπως πάντα.﷽﷽﷽﷽﷽﷽χκε στην Μ.Α-. το φαγητ τον Πατρια﷽﷽﷽﷽﷽﷽χκε στην Μ.Α-. το φαγητ τον Πατρια﷽﷽﷽﷽﷽﷽χκε στην Μ.Α-. το φαγητ τον Πατριαν...﷽﷽﷽﷽﷽﷽χκε στην Μ.Α-. το φαγητ τον Πατρια
 
  Αντιγραφές

  " Ως μπήκαμε στο περιαύλι, σταθήκαμε τρομαγμένοι, σα να μπαίναμε σε ογρή σκοτεινή φυλακή βαρυποινίτες... Ηρθε ο αρχοντάρης  ο καλόγερος που γνοιάζεται για τους ξένους, μας είδε να κοιτάζουμε τις ζωγραφιές με τρόμο..."
  Καθόμουν ήσυχα και με πλησίασε ο γλυκύς κύπριος αρχοντάρης. "Γι αυτή την τοιχογραφία,"  μου είπε, "έγραφε ο Καζαντζάκης στην Αναφορά του".
  Η μικρή είσοδος όχι από την κύρια πύλη σε μπάζει μέσα από το κοιμητήριο της Μονής. Ο επιτόπιος άγιος Νήφων πατριάρχης Κων/πόλεως σε χρυσή λάρνακα απλωμένος. Δίπλα του μια σειρά από πολλά καύκαλα ασπρισμένα, τοποθετημένα με τάξη και το όνομα του άλλοτε ζώντος στο μέτωπο. " ...στο μεσόφωτο διέκρινα το πρόσωπό του άτριχο, φαγωμένο από τις αγρυπνίες και την πείνα, με αδειανούς βολβούς, να γυαλίζει βυθισμένο σε ανετητα﷽﷽﷽﷽﷽﷽ιανοε ..στο εμσοφωτο διεκρινα το ρπσωβπο του a mpainamai s eoogr;h fylak;h, barypoin;itewίπωτη μακαριότητα Τα μαλλιά του είχαν πέσει, έλαμπε το κεφάλι του σαν κρανίο..." Ο ζων ασκητής λίγο παρακάτω του Ν. Κζντζκ. -Τι είναι ζωή τη μη ζωή και τι ανάμεσό τους (Γ.Σ.).

  Μια στο κινητικό σύμπαν του κινητού και μια στη θάλασσα του απέραντου κι ακύμαντου. Σ' αυτήν προσεύχομαι για τους μόνιμους, καθημερινούς και τους .έκτακτους που έχωσα στο νοητό ειλητάρι καθώς χώθηκα εδώ.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ου εχωσα στην προσυεχη μου καθεσπερινο

  Ολοι οι γνωστοί γέροντες λευκανθέντες με το απορρυπαντικό του καιρού. Δε βλέπω τον ε βλεπω την ηλικα καπαοθ μαλλον κατεβαινω ριααυτό μου που νομ βλεπω την ηλικα καπαοθ μαλλον κατεβαινω ριαίζω πως εγώ την ξέφυγα, αλλά οι άλλοι όμως με βλέπουν...

  Στο αρχονταρίκι της Διονυσίου κύριος τις διαβάζει ένα βιβλίο. Γνωστόριστη μου φριστηάνηκε. Ηταν του Χρ. Μπέσα για τον Μάρτυρα Ιωακείμ Λιούλια. Πως βριστηρέθηκε εκεί; Ταραχή ευριστηχάριστη.﷽﷽﷽﷽﷽ν Μαρτυρα Ιωακκειμ Λικατεβαινω ρια﷽﷽﷽﷽﷽ν Μαρτυρα Ιωακκειμ Λικατεβαινω ρια﷽﷽﷽﷽﷽ν Μαρτυρα Ιωακκειμ Λικατεβαινω ρια﷽﷽﷽﷽﷽ν Μαρτυρα Ιωακκειμ Λικατεβαινω ρια

  Περιμένω την Κυριακάτικη λειτουργία των 8-10. Τις νυχτερινές ήακολουθίες τις αφήνουμε για τους άλλους που τις μπόρεσαν. ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ και Κυρικαιτο φαγητνεα τον Πατρια
 
  Ρηχές ακολουθίες συζητήσεων με άλλους προσκυνητές και ταξιδιώτες. Ο μοναχός που πηγαινοέρχεται στην Κωνσταντινούπολη μου προκαλεί να διαβάσω για τον Πατριάρχη Ιωακείμ Γ'.

  Μεσημέριασε Κυριακή. Ηδη ο ήλιος το πήγαινε να γίνει του απογεύματος (ένας παος γευματος)μαος (μουγινε ενας πακρόμοιος άλλοτε μου έγινε πος γευματος)μαος (μουγινε ενας πακόνος γεύματος).

  Ολα θα τα περάσουμε κι εμείς ότι μόνον οι άλλοι θα τρώνε πικρό ψωμί είτε ως αντίδωρο είτε ως κύριο γεύμα.

﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ οι φωτογρφααις και τοκατουρημα παΣτο κοινοτικό πάρκιν της Ουρανουπόλεως βρήκαμε το σχεδόν υφυπουργικό (εγγείων βελτιώσεων) έόχημα του Αλ. με δέυό καρφιά στο έμπροσθεν λάστιχο. Δολιοφθορά των κοσμικών δαιμόνων ή κα άπου πέσαμε σε αμαρτία και δεν το προσέξαμε.﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽αι κοσκινισμε από τη Σ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽αι κοσκινισμε από τη Σ﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ σε μαρτσυχνπήγαμε να. επιτιμτου επισταυρο

  Μη στάσις στην Ιερισσό λόγω του επείγοντος της ανεύρεσης βουλκανιζατέρ. Ελλειψαν τα καθιερωμένα ενσταντανέ με φόντο το καρνάγιο της με τα γέρικα ή επισκευαζόμενα  α πολοιαρια.να της με τα γερικ πλοιάρια (μια αρκούντως θελκτική εικνόνα) και το κατούρημα παροχθίως της οδού μέσα σε κίτρινα στάχυα (τώρα πράσινα εισέτι).﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽﷽ικταρσανά της με τα γε

  Στο Σταυρό στάση για εφημερίδες. Μη χάσουμε. Στην ΕΠΟΧΗ διαβάζω ένα ολοσέλιδο της Μ. Θ.  "Μεταξύ ειρωνείας και νοσταλγίας". Οι αγάπες είναι πάντα συγκεχυμένες.

           
Πρωτοδημοσιεύτηκε στα ΧΡΟΝΙΚΑ ΔΥΤΙΚΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ, 
την Παρασκευή 15-6-2012

1461 - Όσιος Διονύσιος ο Μικροαθωνίτης, κτήτορας της Ι. Μ. Αγ. Διονυσίου (†1388)


Αγιορείτης Άγιος
Μνήμη 25 Ιουνίου

Γεννήθηκε το 1316 στην Κορησό της Καστοριάς. Από μικρός πόθησε το μοναχικό σχήμα και μόλις «εφύη το γένειόν του» αναχώρησε για τον Άθωνα και υποτάχθηκε στον κατά σάρκα αδελφό του, τον άγιο Θεοδόσιο, που ήταν ηγούμενος στη μονή Φιλόθεου. Εκεί χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς, συμπλήρωσε τις γραμματικές του γνώσεις και έλαμπε σε όλη την αδελφότητα για τις αρετές του.
Ο πόθος της ησυχίας τον απομακρύνει από τη μονή του και τον φέρνει σε ένα σπήλαιο της νότιας πλευράς του Όρους, που λέγεται Μικρός Άθωνας. Εκεί έζησε ο τρισόλβιος με υπερθαύμαστη άσκηση δίχως να γευθεί τίποτε το μαγειρευμένο επί μία τριετία (1347-1350). Η φήμη της ισάγγελης βιοτής του έφερε πολλούς φιλάρετους πλησίον του. Σε όλους έγινε υπόδειγμα και παράδειγμα, πηγή ωφελείας. Η διάκριση του βοήθησε και πολλούς κοσμικούς που έρχονταν προς εξομολόγηση.
Αγρυπνώντας, είδε θείο όραμα -«θεία τις δύναμις ως καιομένη λαμπάς αυτώ καθωράτο»- και αποφάσισε την ίδρυση μονής. Για τον λόγο αυτό πήγε να συναντήσει τον αδελφό του Θεοδόσιο, που είχε γίνει μητροπολίτης Τραπεζούντος, και μαζί πήγαν στον αυτοκράτορα Αλέξιο Γ΄ τον Κομνηνό. Ο αυτοκράτορας τους υποδέχθηκε με τιμές και ευχαρίστως έδωσε χρήματα, εκδίδοντας χρυσόβουλλο για τη νέα μονή (1375), με μόνη απαίτηση τη μνημόνευση του ονόματος του. Κτίσθηκε το 1380 και αφιερώθηκε στον Τίμιο Πρόδρομο, σήμερα είναι όμως γνωστή με το όνομα του κτήτορός της. Μετά από καταστροφή πειρατών, ο Διονύσιος ξαναπηγαίνει στην Τραπεζούντα για τρίτη φορά για νέες ενισχύσεις. Εκεί τον βρήκε ο θάνατος, τον όποιο είχε προγνωρίσει. Το λείψανο του τέλεσε πολλά θαύματα.
Στη μονή του οσίου, που αναδείχθηκαν αρκετοί άγιοι, βρίσκεται το αυτοκρατορικό χρυσόβουλλο και η εικόνα της Θεοτόκου του Ακάθιστου, που έδωσε ο αυτοκράτορας Αλέξιος στον όσιο. Κατά την παράδοση, ενώπιον της λεγόταν ο Ακάθιστος Ύμνος.
Τον βίο του οσίου έγραψε ο ιερομόναχος Μητροφάνης. Ακολουθία του υπάρχει σε κώδικα της μονής του. Νεώτερη συνέθεσε ο μοναχός Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης. Ναός του υπάρχει στην ιδιαίτερη πατρίδα του.
Η μνήμη του τιμάται στις 25 Ιουνίου, την επόμενη της εορτής της Μονής, του Γενεσίου του Τιμίου Προδρόμου. Η κοίμηση του όμως έγινε στις 25 Φεβρουαρίου. 


Πηγή: Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ