Τρίτη, 5 Ιουνίου 2012

1377 - Δοχειαρίτες Άγιοι


Στο Άγιον Όρος δεν γεννήθηκε κανένας άγιος, ούτε όλοι εκοιμήθησαν εδώ. Φιλοξενήθηκαν όλοι για λίγο ή πολύ. Αγάπησαν τον ιερό τόπο...
... Έζησαν στον Άθωνα από τον 9ο αιώνα και αρκετοί έδρασαν ποικιλόμορφα σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο. Βέβαια δεν είναι αυτοί οι μόνοι που ευαρέστησαν τον Θεό και δοξάσθηκαν από Αυτόν. Υπάρχει κι ένα πλήθος αγνώστων σ' εμάς αγίων, που απολαμβάνουν τους μισθούς των καμάτων τους στη Βασιλεία των Ουρανών...
Μοναχός Μωυσής, Αγιορείτης

Τα στοιχεία είναι από το βιβλίο 

Δοχειαρίτες άγιοι:



1376 - Ο πρώην «Μηχανόβιος» και νυν Μοναχός πατήρ Σωφρόνιος


Η θαυματουργή Ιερά Εικόνα
της Παναγίας «Φοβερά Προστασία»
Ι.Μ. Κουτλουμουσίου
Ο πρώην «Μηχανόβιος» και νυν Μοναχός πατήρ Σωφρόνιος ζούσε την τρέλα της νεότητός του με μοτοσυκλέτα πολλών κυβικών και από ταχύτητα μέγιστη 150 χιλιόμετρα ανά ώρα πού ήταν ρυθμισμένη, μετά από μεταποίηση της μηχανής, έφτασε να τρέχει με 230 χιλιόμετρα ανά ώρα.
Επιδιδόταν δε και σε αυτοσχέδιους συναγωνισμούς με άλλους παρομοίους του με μεγάλα χρηματικά στοιχήματα 400 και 500 χιλιάδες δραχμές.
Όμως ένα απόγευμα στους είδικούς δρόμους πού επέλεγαν να τρέξουν (τους υποτίθεται χωρίς μεγάλη κυκλοφορία αυτοκινήτων), κατά την ώρα ενός αυτοσχέδιου συναγωνισμού παρά την προσπάθειά του να αποφύγει ένα αυτοκίνητο, έγινε σφοδρή σύγκρουση και πετάχτηκε 10 μέτρα μακριά μέσα σε ένα χαντάκι έξω από το δρόμο.
Η μοτοσυκλέτα βεβαίως διαλύθηκε και ο ίδιος υπέστη θανάσιμα τραύματα. Τον περισυνέλεξαν και τον μετέφεραν στο νοσοκομείο. Μετά από την επιβεβαίωση των ιατρών, τον οδήγησαν κατευθείαν στο νεκροτομείο, όπου ένας νοσοκόμος – νεκροτόμος ανέλαβε να τον πλύνει και να τακτοποιήσει τα εγχυμένα σπλάχνα του προκειμένου να τον παραλάβει το γραφείο τελετών πού είχαν στείλει οι συγγενείς του.
Είχαν περάσει περίπου 8 ώρες από το συμβάν. Εκείνη την στιγμή ανοίγει τα μάτια του, σηκώνεται και κάθεται στο μαρμάρινο τραπέζι του νεκροτομείου. Ο νοσοκόμος έντρομος βάζει τις φωνές και αρχίζει να τρέχει προς την έξοδο πανικόβλητος.
Αμέσως καταφθάνουν οι ιατροί, τον παραλαμβάνουν και τον οδηγούν στο χειρουργείο όπου μετά από τις απαιτούμενες προσπάθειες «συναρμολόγησης» άρχισε να παρουσιάζει σημεία βελτίωσης.
Παρέμεινε αρκετό χρονικό διάστημα εως ότου θεραπεύτηκε πλήρως και εξήλθε από το νοσοκομείο υγιής. Στη συνέχεια δι΄ αγνωστους δι΄ ημάς λόγους, γνωστούς όμως εις τον ίδιον, εξεδήλωσε την επιθυμία να γίνει μοναχός!
Ο ίδιος διηγείται:… όταν μετά την σύγκρουση τραυματίστηκα θανάσιμα (κατά την δήλωση των ιατρών) ένοιωσα ότι βγήκα από το σώμα μου και αιωρούμενος πέρασα κατά περίεργο τρόπο ανάμεσα από μία κολόνα της ΔΕΗ χωρίς να συγκρουστώ μαζί της.
Στη συνέχεια βρέθηκα σε ένα περιβάλλον με μισοσκόταδο και τελείως κενό.
Ένοιωθα πανάλαφρος σαν πούπουλο να αιωρούμαι σ΄ αυτό το κενό και πολύ περίεργος για το πού βρισκόμουν και τι μου ειχε συμβεί.
Ενώ περιπλανιόμουνα για αρκετό χρόνο, άρχισα να διακρίνω μία φωτεινή γυναικεία μορφή να με πλησιάζει μέσα σ΄ ένα ολόφωτο λευκό νέφος. Όταν πλησίασε αρκετά διέκρινα ότι είχε μία υπερκόσμια γλυκιά έκφραση.
Αμέσως την συνέκρινα με τις αγιογραφίες πού είχα δει στους ιερούς ναούς όταν με πήγαινε μικρό παιδί η μητέρα μου και συμπέρανα ότι ήταν η μορφή της Ύπεραγίας Θεοτόκου.
… ήρθα για τα δάκρυα της μάνας σου…. εσύ θα ζήσεις, θα ζήσεις και θα Μας υπηρέτησης….
μού είπε με γλυκό και ειρηνικό ύφος και σιγά σιγά άρχισε να χάνεται.
Μετά από αυτό όλα σαν να έσβησαν, ένοιωσα να διαλύομαι και  μία δύναμη να με απορροφά με ορμή και να με κατευθύνει κάπου.
Αμέσως ένοιωσα σαν να ξύπνησα από λήθαργο. Βρέθηκα γυμνός με ένα πολυτραυματισμένο σώμα στο μαρμάρινο τραπέζι του νεκροτομείου, ενώ ταυτόχρονα άκουγα κάτι (σαν ουρλιαχτά) από έναν άνθρωπο καθώς απομακρυνόταν τρέχοντας προς την πόρτα…
Ο νέος αυτός μετά την πλήρη θεραπεία του, ηρθε στο Άγιον Όρος, στην Ιερά Μονή Κουτλουμουσίου, όπου συνάντησε τον ηγούμενο πατέρα Χριστόδουλο και αφού του διηγήθηκε το περιστατικό του ατυχήματός του εξεδήλωσε την επιθυμία να γίνει μοναχός.
Πράγματι εκεί ο γέροντας μετά την απαραίτητη δοκιμασία τον έκειρε μοναχό και του έδωσε το πατερικό όνομα «Σωφρόνιος».
Σήμερα είναι ένας ευλαβής μοναχός, ο οποίος δεν έπαυσε ποτέ να διηγείται την παράξενη συνάμα και ψυχωφελή αυτή ιστορία της ζωής του.
Στη συνέχεια αναχώρησε για ένα ησυχαστήριο στην Καστοριά όπου ήταν και η ιδιαίτερη πατρίδα του.
Πηγή: Αληθινές προφορικές διηγήσεις μετανοίας πού γράφονται για την ψυχική ωφέλεια των Ορθοδόξων Χριστιανών, Επιμέλεια Έκδοσης «Φίλοι Αγίου Όρους Λαμίας».

1375 - Τα αφιερώματα του περιοδικού National Geographic στο Άγιο Όρος


Το αμερικανικό περιοδικό National Geographic έχει κάνει ως τώρα τρία αφιερώματα στο Άγιο Όρος, το 1916, το 1983 και το 2009.
Το πρώτο αφιέρωμα παρουσιάστηκε στο τεύχος του Σεπτεμβρίου του 1916:

 .
 .
Το δεύτερο αφιέρωμα έγινε τον Δεκέμβριο του 1983:

.
 .
Το τρίτο αφιέρωμα έγινε τον Δεκέμβριο του 2009:

 .

Ακολουθεί το κείμενο του αφιερώματος:

By Robert Draper
Photograph by Travis Dove
The holy peninsula of Mount Athos reaches 31 miles out into the Aegean Sea like an appendage struggling to dislocate itself from the secular corpus of northeastern Greece. For the past thousand years or so, a community of Eastern Orthodox monks has dwelled here, purposefully removed from everything except God. They live only to become one with Jesus Christ. Their enclavecrashing waves, dense chestnut forests, the specter of snowy-veined Mount Athos, 6,670 feet highis the very essence of isolation.
Living in one of the peninsula's 20 monasteries, dozen cloisters, or hundreds of cells, the monks are detached even from each other, reserving most of their time for prayer and solitude. In their heavy beards and black garbworn to signify their death to the worldthe monks seem to recede into a Byzantine fresco, an ageless brotherhood of ritual, acute simplicity, and constant worship, but also imperfection. There is an awareness, as one elder puts it, that "even on Mount Athos we are humans walking every day on the razor's edge."
They are menexclusively. According to rigidly enforced custom, women have been forbidden to visit Mount Athos since its earliest daysa position born out of weakness rather than spite. As one monk says, "If women were to come here, two-thirds of us would go off with them and get married."
A monk cuts his ties from his mother but gains another: the Holy Virgin Mary (who, legend has it, was blown off course while sailing to Cyprus, stepped foot on Mount Athos, and blessed its pagan inhabitants, who then converted). He forms an intense bond with his monastery's abbot or his cell's elder, who becomes a spiritual father and, in the words of one monk, "helps me find my personal relationship with Christ." The retirement or death of these eminences can be difficult for the younger monks. Conversely, a young man's decision to return to the world may also be wrenching. "Last year one left," recalls an elder. "He didn't ask for my opinion," he adds, his voice betraying a fatherly hurt, "so it's just as well that he's gone."
Christian monks (derived from the Greek root monos, or "single") first began forming collective refuges, or monasteries, in the Egyptian desert in the fourth century. The practice spread across the Middle East and into Europe, and by the ninth century hermits had arrived on Mount Athos. Since that time, as civilization has grown more complex, the reasons for distancing oneself from society and turning to monasticism have multiplied. Indeed, after two world wars and communism reduced the monastic population to 1,145 in 1971, the past decades have seen a rebirth. A steady influx of young menoften with college degrees, a number from the former Soviet blochas dramatically increased Mount Athos's ranks to nearly 2,000 monks and novices, while Greece's entrance into the European Union in 1981 made the peninsula eligible for EU preservation funds.
"There are 2,000 stories hereeveryone has their own spiritual walk," says Father Maximos, whose own walk began in Long Island as a teenage devotee of edgy musical artists like Lou Reed and Leonard Cohen, and who later became a theology professor at Harvard before resigning to "live my life closer to God."
Many such journeys begin uneasily. An Athens boy sneaks away from his household, and when his brother comes to Mount Athos to fetch him, the boy warns, "I'll just escape again." A Pittsburgh grocer's son stuns his parents with his decisionwhich, two years later, he acknowledges may be temporary, saying, "I mean, who knows what God has planned?" If the aspirants appear unready, their spiritual father will urge them to go back. Otherwise, the candidate will be tonsured under candlelight: The abbot cuts a tiny cross out of the hair on his scalp, bestows him with the name of a saint, and a monk is born.
Their stories hardly end when they enter Mount Athos. A wayward hippie from Australia named Peter is now Father Ierotheos, an accomplished baritone chanter at the Iviron monastery. Father Anastasios learned to paint here and now exhibits his work in places as far-flung as Helsinki and Granada, Spain. Father Epiphanios took it upon himself to restore the ancient vineyards of Mylopotamos, and today he exports excellent wine to four countries, in addition to publishing a cookbook of monks' recipes in three languages.
For better or for worse, the monastic brotherhood consists of men who finally cannot help but be who they are, fleshed out beneath their robes. Some are independent by nature and opt to live on their own in countryside cells. Some are small-mindedand indeed, as one monk says, "monastery life can be absolutely consumed with pettiness." However, the very best of them do not merely radiate goodwill but seek out where it's most needed. Father Makarios of the Marouda cell near Karyes is such a man, freely bestowing on strangers his spare coat, his spare room, all of the money in his pocket. "With real faith," the 58-year-old monk with animated green eyes says, "you have freedom. You have love."
The monasteries are anything but monolithic. The seaside Vatopediou monastery is rich with Byzantine treasures and ambitionamong its monks is a full-time music directorwhile the decidedly agrarian Konstamonitou monastery embraces a rustic lifestyle free of electricity or donations from the European Union. ("You cannot be ascetic with all these easy things," observes one of its elders.) The monks of Mount Athos did not leave behind their human audacity, attested to by the glorious positioning of Simonos Petras, a monastery suspended high over an infinite seascape as if clinging to heaven's ladder. Some monks, however, commit to the hermitic barrenness of raggedy huts along the cliffs of Karoulia.
Still others opt for zealotry. Such is the case for the residents of Esfigmenou, a thousand-year-old monastery long tormented by pirates and fires and repressive Ottomans, but now a victim of its own radicalism. Having renounced the Ecumenical Patriarchs' policy of dialogue with other Christian denominations and hung out a banner proclaiming "Orthodoxy or Death," the Esfigmenou brotherhood has been cast out by Mount Athos's ruling body, known as the Holy Community. It now subsists on outlaw defiance and donations from sympathetic corners of the outside world. "We'll continue our struggle," declares its renegade abbot. "We place our hope in Christ and the Holy Motherand no one else."
To leave Mount Athos for whatever reason is, in local parlance, to "go out into the world." Of course, the peninsula remains affixed to Earth, and some 2,000 secular laborers share it with roughly the same number of monks. Mount Athos has been part of Greece since 1924. Its local governance resides in Karyes, the dusty capital and depot where shipments from the outside world and newly arrived Eastern Orthodox pilgrims are deposited. (Visitors must apply for a special permit; the Holy Community admits roughly a hundred males for up to four days at a time.)
As the junction between the fixed and the transient, Karyes teems with incongruities: a monk lumbering down the stone pavement with a gnarled cane in one hand and a Nike tote bag in the other; shops selling candles, rosaries, and bottles of ouzo. The police force headquartered here handles the occasional public intoxication or shoplifting case. In addition, the Holy Communitythe world's longest continually functioning parliamentresides in Karyes. Its members pore over matters as large as relations with the EU and as small as who will rent a particular store. Every change on Mount Athos represents a risk that must be weighed.
Mount Athos has survived by bending where it must, though never without fretfulness. St. Athanasios, who founded the Megistis Lavras monastery in 963, infuriated the hermits by introducing audacious architecture into an otherwise rustic landscape. Roads and buses, then electricity, then cell phones have all been sources of angst. The latest encroachment is the Internet. A few monasteries have conducted ever so timid forays into cyberspaceordering spare parts, communicating with lawyers, obtaining scholarly research. "It's a great danger to be connected to the outside world," cautions one monk. "Most of the monks weren't even informed about 9/11."
The outside world creeps ever closer. Mount Athos's newest monks have college educations, laptops, and little experience with raising chickens. Yesteryear's mules have mostly been replaced by vans and Range Rovers. Worries persist that the European Union donations will continue only with strings attachedsuch as the insistence that women be permitted to visit the peninsula. In these ways Mount Athos cannot elude mortal preoccupations.
Yet the brotherhood proceeds as it always has: inchwise, turned ever inward, glorying in the unseen"digesting death," in the words of one of its preeminent scholars, Father Vasileios, "before it digests us."
.
.
Τον Ιανουάριο του 2010 κυκλοφόρησε αφιερωματικό Περιηγητικό Λεύκωμα τού Περιοδικού National Geographic για την Ελληνική έκδοση, με γενικό τίτλο «Άγιον Όρος, η μεγάλη Κιβωτός» καί υπότιτλο «Βαδίζοντας στα μυστικά μονοπάτια. Οι θησαυροί της Ορθοδοξίας», πού κυκλοφόρησε τίς παραμονές των Χριστουγέννων.
Το Λεύκωμα προλογίζει ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος κ. Ιερώνυμος.
Στις "Ευχαριστίες" τού Λευκώματος σημειώνονται από τούς εκδότες και τα εξής:
«Ειδική μνεία πρέπει να γίνη στον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιερόθεο για την καλοσύνη πού είχε να γράψη το εξαιρετικό δοκίμιο «Βαδίζοντας στα μυστικά μονοπάτια τού Αγίου Όρους». Στο δοκίμιο αυτό, πού ερμηνεύει και συμπληρώνει με αριστοτεχνικό τρόπο το φωτογραφικό υλικό, αναφέρεται, μεταξύ άλλων: "...Το Άγιον Όρος είναι ένας τόπος σιωπής και μυστηρίου, πού βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια τού αισθητού και τού λογικού, των κραυγών και των φωνών πίσω από το προσκήνιο της κοινωνικής ζωής"».

1374 - Οι Όσιοι Αγάπιος και Νικόδημος οι δοχειάριοι


Αγιορείτες Άγιοι
Μνήμη 5 Ιουνίου
 
Οι όσιοι και θεοφόροι πατέρες Αγάπιος και Νικόδημος ήταν μοναχοί της Μονής Βατοπαιδίου και είχαν το διακόνημα του δοχειάρη. Διακονούσαν πρόθυμα και υπάκουα στην ελαιαποθήκη και υπήρξαν ευπειθείς μαθητές του οσίου Γενναδίου του Δοχειάρη. Αξιώθηκαν μαζί του να δουν το υπερφυές θαύμα της πληρώσεως των κενών πίθων του δοχείου, δια θαυμαστής επεμβάσεως της Εφόρου της μονής, της Υπεραγίας Δεσποίνης ημών Θεοτόκου, της Κυρίας Ελαιοβρύτιδος.

Ευαρέστησαν τον Κύριο με την ισάγγελο πολιτεία τους και βοήθησαν πολλούς με το παράδειγμα τους. Απήλθαν ειρηνικά προς τον Κύριο.

Η μνήμη τους τιμάται στις 5 Ιουνίου. Ακολουθία προς τιμή τους συνέθεσε ο υμνογράφος κ. Χαραλάμπης Μπούσιας. Οι τίμιες και χαριτόβρυτες κάρες τους σώζονται στη μονή Βατοπαιδίου και εκπέμπουν ευωδία. 

 Πηγή: Μοναχού Μωϋσέως Αγιορείτου, 
Βατοπαιδινό Συναξάρι, 
Εκδ. Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπαιδίου 
Άγιον Όρος, 2007.