Κυριακή, 13 Μαΐου 2012

1260 - Χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη μεταφορά των λόγων του Γέροντα Παΐσιου


...Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη μεταφορά των λόγων του. Μερικές φορές οι λόγοι του ήταν μόνο για τον συγκεκριμένο συνομιλητή του και ασφαλώς όχι για όλους... 


Ο προφητικός Γέροντας Παΐσιος
Για τον μακαριστό Γέροντα Παΐσιο Αγιορείτη (1924-1994) έχουν ειπωθεί και γραφεί πάρα πολλά. Ήδη συμπληρώθηκαν 16 χρόνια από τη μακαρία κοίμησή του. Ανεπαύθη στις 12/7/1994 στο μοναστήρι του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου-Σουρωτής Θεσσαλονίκης κι ετάφη εκεί. Ο τάφος του αποτελεί πανορθόδοξο προσκύνημα. Άνθρωποι κάθε ηλικίας έρχονται από μακρυά ν' ανάψουν ένα κερί και να επικαλεσθούν τη βοήθειά του στις ανάγκες τους.
Όσοι αναφέρονται σήμερα στ' όνομά του το κάνουν με συγκίνηση, σεβασμό και αγάπη και μαζί για το Άγιον Όρος. πρόκειται πράγματι για ένα αληθινό άνθρωπο του Θεού, ασκητικό, ταπεινό, σεμνό, ακτήμονα, σεβαστό, αγαπητό και χαριτωμένο. Όσοι τον γνωρίσαμε θυμόμαστε καλά τη χάρη των λόγων του, την καλοσύνη του, την ευγένειά του και την ειλικρίνειά του. Ποτέ δεν κολάκευε, δεν ψευτοπαρηγορούσε, δεν προσποιόταν και φλυαρούσε. Ο λόγος του ήταν βιωματικός, χαρίεις, ουρανόσταλτος, ουσιαστικός και σημαντικός. Ακόμη και μέσα από τα κάποια αστεία του προσπαθούσε να παρηγορήσει τον πονεμένο ακροατή του.
Γι' αυτό χρειάζεται μεγάλη προσοχή στη μεταφορά των λόγων του. Μερικές φορές οι λόγοι του ήταν μόνο για τον συγκεκριμένο συνομιλητή του και ασφαλώς όχι για όλους. Δεν είναι ορθό να γενικεύονται, παραποιούνται, παραμορφώνονται και αλλοιώνονται οι σοφοί λόγοι του. Κάποια λόγια του προφητικά έχουν μεγεθυνθεί από ορισμένους, που αγαπούν τις υπερβολές και θέλουν να περάσουν δικά τους μηνύματα, χρησιμοποιώντας λόγια του αειμνήστου Γέροντος. Υπάρχουν πάντοτε κάποιοι που αρέσκονται στον φανατισμό, τον ζηλωτισμό, τον τρομοκρατισμό και τον φοβερό εσχατολογισμό.
Ο μακάριος Γέροντας Παΐσιος συχνά μιλούσε για το «άγιο φιλότιμο», την «αγία μοναξιά», την «αγία σιωπή», την «αγία ταπείνωση», την «αγία λεβεντιά». Ήταν ο ίδιος σε όλη του τη ζωή φιλότιμος, ασκητής, ταπεινός και λεβέντης. Έλεγε: «Το Ευαγγέλιον και η κοσμική λογική δεν συμβιβάζονται. Στο Ευαγγέλιον είναι η αγάπη. Στη λογική το συμφέρον». Έτσι δεν είναι; Στους δύσκολους καιρούς μας χρειάζεται επανασύνδεση με το Θείο. Ο Γέροντας Παΐσιος είναι μια ακόμη γέφυρα με τον ουρανό. Ο ίδιος έλεγε: «Στην αγάπη μας προς τον πλησίον, κρύβεται η αγάπη μας για τον Χριστό». Ήταν πάντοτε όλος αγάπη για τους πλησίον του. Οι λόγοι του φυλάγονται με προσοχή σε βιβλία με μεγάλη κυκλοφορία. Η αναζήτηση του κόσμου για αληθινή παρηγοργιά δεν έπαψε. Οι διδαχές του φωτίζουν, ξεδιψούν, αναπτερώνουν, συνετίζουν κι ενισχύουν.
Έλεγε βαθυστόχαστα και προορατικά: «Οι άνθρωποι σήμερα υποφέρουν από τους πολιτισμούς». Ή: «Θα βλέπουμε να γίνονται τα πιο απίθανα πράγματα». Επίσης: «Αν τα πράγματα δεν μοιράζονται με το Ευαγγέλιο θα μοιρασθούν με το μαχαίρι». Έλεγε πριν τριάντα χρόνια: «Οι άνθρωποι θα φύγουν από τις πόλεις εξαιτίας του πολιτισμού. Τώρα ο πολιτισμός φέρνει αρρώστιες». Συμβούλευε: «Ο Θεός επιτρέπει να γίνει ένα τράνταγμα γερό. Έρχονται δύσκολα χρόνια. Να ζήσουμε πνευματικά. Είναι καθαρό το μέτωπο, ή με τον Χριστό ή τον διάβολο. Μια μπόρα είναι και ο αγώνας έχει αξία». Νουθετούσε με γνώση: «Η σημερινή κατάσταση μόνο πνευματικά μπορεί να αντιμετωπισθεί, όχι κοσμικά. Σ' αυτήν την κατάσταση θα δείτε, άλλοι να έχουν μισθό κι άλλοι να ξοφλούν χρέη. Ο Θεός θα βάλει τα πράγματα στη θέση τους, αλλά ο καθένας μας θα δώσει λόγο για το τι έκανε σ' αυτά τα δύσκολα χρόνια ...»
Δεν έχει δίκιο; Είναι υπερβολικός; Είναι προφητικός. Πρόσφατες αναφορές σ' εμφανίσεις του, όπου είπε να συγκεντρωθούν τρόφιμα, φαίνεται δεν ευσταθούν, δεν έχουν βάση, αλλά είναι φαντασίες αδαών, αφελών και αγαθών ...
Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης
(Το κείμενο αντέγραψε ο keliotis
Τεύχος 120
Οκτ-Δεκ 2010)

Σχετικό:

1259 - Τύχη και ατυχία, από τον μοναχό Μωυσή, Αγιορείτη



.......Υπάρχουν τυχεροί και άτυχοι άνθρωποι; Κάτι τέτοιο δεν θα ήταν άδικο; Τι είναι η τύχη; Για την ορθόδοξη εκκλησία δεν υπάρχει τύχη.
Δεν υπάρχει μοίρα, ειμαρμένη, κισμέτ, απόλυτος προορισμός του ανθρώπου. Σε όλη την αγιογραφική και αγιοπατερική διδασκαλία πουθενά δεν αναφέρεται η πίστη στην τύχη. Οι άνθρωποι τύχη θεωρούν και εκφράζουν ό,τι τους χαρίζει τον έκτακτο πλούτο, τη σωτηρία τους από διάφορους κινδύνους, το κέρδος της ανυψώσεώς τους σε υψηλή θέση.
Είναι γεγονός πως δεν υπάρχει πουθενά και ποτέ κάποια δύναμη ανώτερη που να ονομάζεται τύχη. Ούτε μας βοηθά ποτέ το οποιοδήποτε γούρι, χαϊμαλί και μπλε χάντρα. Νομίζουμε πως οι άνθρωποι έχουν επιπόλαια παρασυρθεί από ερασιτέχνες θαυματοποιούς. Ό,τι φαίνεται στους ανθρώπους τυχαίο έχει σίγουρα κάποια βαθύτερη προέλευση. Δεν υπάρχει κανένα πεπρωμένο.
Ο Δημόκριτος λέει πως οι άνθρωποι έφτιαξαν το είδωλο της τύχης ως δικαιολογία για τη δική τους αβουλία. Ο σοφός Σόλων νωρίς είπε, μην εμπιστεύεσαι στην τύχη. Η τύχη δεν είναι να την εμπιστεύεσαι, λέει και ο Χίλων. Υπάρχουν βέβαια και αρχαίοι και νέοι συγγραφείς που πιστεύουν στην τύχη. Ο Αριστοτέλης την τύχη θεωρεί κυρία των περιστάσεων. Ο Σενέκας λέει πως η τύχη τρέμει τον γενναίο, αλλά τρομοκρατεί τον δειλό.
Κατά τον Ουγκό η τύχη είναι το υποκοριστικό της προνοίας. Ο Αϊνστάιν έλεγε πως η τύχη είναι το άθροισμα πολλών και διαφόρων συμπτώσεων.
Εμείς πιστεύουμε πως για όλα τα σκαμπανεβάσματα της ζωής υπάρχει η διακριτική, ευγενής και φιλελεύθερη πρόνοια του Πανάγαθου Θεού. Κατά έναν ανθρωπομορφικό τρόπο θα μπορούσαμε να πούμε άνετα πως ο Θεός αγωνιά για τη σωτηρία μας. Έτσι δίνει τα καλά για να τον ευχαριστούμε και να τον δοξάζουμε. Ο ίδιος προσφέρει κάποτε και τα πικρά, όχι ως σκληρός και θιγμένος, ως εκδικητικός και τιμωρός, αλλά ως άριστος παιδαγωγός, προς διόρθωση και μετάνοια. Ο Θεός προνοεί, προφυλάγει και προστατεύει τον κάθε άνθρωπο, γιατί είναι πλάσμα του και το ενδιαφέρον του δεν παύει να υπάρχει ποτέ. Δεν αφήνει τα παιδιά του δίχως τροφή και φροντίδα. Δεν τα αφήνει στην «τύχη» τους. Αυτός που δίνει τροφή στα στρουθία τ’ ουρανού και υπέροχα χρώματα στ’ άνθη του αγρού θα εγκαταλείψει στην «τύχη» του τον άνθρωπο; Δεν υπάρχει στη ζωή των ανθρώπων κάτι το τυχαίο, το μοιραίο, το προγραμμένο. Υπάρχει βαθύς και ουσιαστικός λόγος για τα γενόμενα καλά και άσχημα στη ζωή των ανθρώπων. Κάποιος λόγος υπάρχει στα διάφορα συμβαίνοντα και κάποιος απώτερος και αγαθός σκοπός.
Υπάρχει, αγαπητοί μου, ένα θεϊκό σχεδίασμα για τον κόσμο και για τον κάθε άνθρωπο ειδικά. Βέβαια είναι απαραίτητη η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου, που όταν δεν υπάρχει δεν επεμβαίνει η χάρη του Θεού, η διαφορότροπα ενεργούσα στον καθένα. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε την ελευθερία της βουλήσεως. Ο Θεός δεν θέλει να έχει δούλους άφωνους ή οπαδούς ισχυρούς, επευφημούντες και ζητωκραυγάζοντες. Είναι ένα καταπληκτικό μυστήριο η μυστική και προσωπική σχέση του Θεού και του ανθρώπου. Όποιος κάνει χρήση της θεόδοτης ελευθερίας του είναι υπεύθυνος και υπόλογος. Δεν υπάρχει λοιπόν τύχη. Έτσι μπορούμε να πούμε πως δεν υπάρχουν τυχεροί και άτυχοι άνθρωποι.
Εντούτοις και σήμερα, ακόμη και μορφωμένοι άνθρωποι πιστεύουν στην τύχη και τρέχουν με το αζημίωτο σε διάφορους να τους πουν τη μοίρα και το ριζικό τους, την τύχη και το μέλλον τους. Πρόκειται για διπλωματούχους μάντεις, για πονηρούς αστρολόγους, για καφεμάντεις, χαρτορίχτρες, γύφτισσες και παραψυχολόγους. Πλανούν οι πλανεμένοι, πλουτίζοντας από την αφέλεια κάποιων άτυχων. Οι ευχές πολλών είναι «καλή τύχη». Είναι τυχερός ένας πονηρός, ένας κακός, ένας καπάτσος, ένας ψεύτης, ένας απατεώνας, ένας αδιαφανής. Είναι άτυχος ο τίμιος, ο φτωχός, ο ειλικρινής, ο πιστός, ο καλοκάγαθος. Τελικά και πραγματικά τυχερός είναι αυτός που δεν τον ελέγχει η καθαρή του συνείδηση, που έχει γλυκό ύπνο, που κέρδισε την ψυχή του.
Τελειώνοντας ταπεινά και εγκάρδια λέω πως είμεθα αρκετά τυχεροί που έχουμε έναν τόσο καλό Θεό.

1258 - Γερο Παΐσιος: Μη ρωτάτε μόνον τί μπορεί να κάνη ο Θεός

κλικ στη φωτογραφία για μεγέθυνση

1257 - Γέροντας Πορφύριος: Η μητέρα να προσφέρει στο παιδί της το χάδι της προσευχής


Η αγωγή των παιδιών αρχίζει άπ’ την ώρα της συλλήψεως τους. Το έμβρυο ακούει κι αισθάνεται μέσα στην κοιλιά της μητέρας του. Ναι ακούει και βλέπει με τα μάτια της μητέρας. Αντιλαμβάνεται τις κινήσεις και τα συναισθήματα της, παρόλο που ο νους του δεν έχει αναπτυχθεί. Σκοτεινιάζει το πρόσωπο της μάνας, σκοτεινιάζει κι αυτό. Νευριάζει η μάνα, νευριάζει κι αυτό. Ο,τι αισθάνεται η μητέρα, λύπη, πόνο, φόβο, άγχος κλπ. τα ζει κι αυτό. Αν η μάνα δεν το θέλει το έμβρυο αν δεν το αγαπάει, αυτό το αισθάνεται και δημιουργούνται τραύματα στην ψυχούλα του, που το συνοδεύουν σ’ όλη του τη ζωή.
Αισθάνεσαι ότι πεινάεις, ότι άμα δεν φάεις, σε πιάνει μία λιγούρα, μια τρεμούλα. Φοβάσαι ότι θ’ αδυνατίσεις. Είναι κάτι ψυχολογικό, που έχει εξήγηση. Μπορεί ας πούμε να μην εγνώρισες πατέρα, να μην εγνώρισες μητέρα, να είσαι υστερημένος και πεινασμένος, φτωχός κι αδύνατος. Κι αυτό από πνευματικό γεγονός, εκδηλώνεται αντανακλαστικώς ως αδυναμία του σώματος.
Γίνετε άγιοι και δεν θα έχετε κανένα πρόβλημα με τα παιδιά σας. Η αγιότητα των γονέων απαλλάσσει τα παιδιά απ’ τα προβλήματα…. Κι όταν κάνουν αταξίες να παίρνετε κάποια παιδαγωγικά μέτρα, αλλά να μην τα πιέζετε. Κυρίως να προσεύχεσθε. Το παιδί θέλει κοντά του ανθρώπους θερμής προσευχής. Όχι ν’ αρκείται η μητέρα στο αισθητό χάδι για το παιδί της, αλλά να προσφέρει συγχρόνως και το χάδι της προσευχής.

1256 - Γλυκοφιλούσα, Ι.Μ. Φιλοθέου



Χρόνια Πολλά σε όλες τις μητέρες!
Με την ευκαιρία της σημερινής «ημέρας της μητέρας», θα θέλαμε εκ βάθους καρδίας να πούμε δυό λόγια, αποτίοντας έναν ελάχιστο φόρο τιμής σε κάθε άξια μάνα.  Η Μονή Βατοπαιδίου, που ανήκει στην μεγάλη Μάνα, την Μάνα όλων μας, τιμά και αγαπά όλες τις μητέρες του κόσμου, και προσεύχεται καθημερινά για αυτές και τα παιδιά τους.
Η μητέρα, που στην σκέψη όλων μας είναι συνώνυμο της αγάπης χωρίς αντάλλαγμα, έχει σήμερα την “τιμητική” της. Η μητέρα, που αγαπάει 365 ημέρες το χρόνο, έχει αφιερωμένη για εκείνη 1  μόνο ημέρα, για να ”προλάβουμε” να της δείξουμε ότι την αγαπάμε. Η μητέρα, που κανονικά έπρεπε να τιμάται κάθε μέρα, γιορτάζει σήμερα και όλοι οι άνθρωποι, (αφού όλοι είναι παιδιά κάποιας μάνας) θα έπρεπε, να πούνε ευχαριστώ στη μητέρα τους. Ευχαριστώ που με έφερες στον κόσμο, ώστε να δω το μεγαλείο του. Ευχαριστώ που με μεγάλωσες με τόση αγάπη. Ευχαριστώ που μου έμαθες τί σημαίνει να είσαι καλός άνθρωπος. Ευχαριστώ που μου έμαθες πώς να προσφέρω και εγώ αγάπη γύρω μου. Ευχαριστώ που όλο δίνεις, δίνεις, δίνεις, χωρίς να θέλεις να παίρνεις. Ευχαριστώ για την τόσο ζεστή αγκαλιά και τα φιλιά σου. Ευχαριστώ που είσαι πάντα δίπλα μου. Ευχαριστώ που εσύ με στηρίζεις όταν δεν με στηρίζει κανένας άλλος. Ευχαριστώ που ό,τι και να κάνω πάντα θα με αγαπάς. Και για τα παιδιά που μεγάλωσαν και μεγαλώνουν χωρίς τη βιολογική τους μητέρα, είναι τα πιο τυχερά παιδιά από όλα, αφού μοιράζονται μαζί με τον Χριστό τη δική Του Μητέρα που έχει τη μεγαλύτερη αγάπη από όλες τις μητέρες του κόσμου για τα παιδιά της!
Χρόνια Πολλά σε όλες τις μητέρες!

1255 - Ιβηρίτες Άγιοι εορτάζοντες την 13η Μαΐου


Αγιορείτες Άγιοι
Μνήμη 13 Μαΐου


Οσιομάρτυρες 14 Ιβηρίτες
Ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου Μιχαήλ Η' Παλαιολόγος (1259-1282), για να επιτύχει την παρέμβαση του Πάπα Γρηγορίου Ι' (1271-1276) και αργότερα του Ιωάννου Κ' (1276-1277) προς τον Κάρολο τον Ανδεγαβικό προκειμένου να σταματήσει τις επιθέσεις του κατά του Βυζαντίου, προσχώρησε στην ένωση των δυο Εκκλησιών, πού διακηρύχθηκε στις 6 Ιουνίου του 1274 στη Σύνοδο της Λυών της Γαλλίας. Η πράξη όμως αυτή του αυτοκράτορα εξήγειρε εσωτερικό πόλεμο πού κράτησε μέχρι το 1281, διότι τόσο ο κλήρος, όσο και ο λαός, αντετάχθησαν σθεναρά κατά της ενωτικής αυτής πολιτικής. Ο αυτοκράτορας μεταχειρίσθηκε εναντίον των αντιφρονούντων αυστηρά μέτρα: βαριές φορολογίες και κατασχέσεις, δημόσιες τιμωρίες και περιυβρίσεις. Βοηθούμενος δε και από τον λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ' Βέκκο (1275-1282), επιχείρησε να επιβάλει την ένωση βίαια. Θύματα της βίας αυτής υπήρξαν οι Ιβηρίτες μοναχοί, οι οποίοι, δεν υπάκουσαν στις πατριαρχικές και αυτοκρατορικές διαταγές περί αποδοχής της ενώσεως, αλλά με πνευματική ανδρεία έλεγξαν αυτούς για την ανορθόδοξη πολιτική τους, συνελήφθησαν και ρίχθηκαν στη θάλασσα, όπου βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.



Όσιος Γαβριήλ ο Ίβηρας
Ο Όσιος Γαβριήλ καταγόταν από την Ιβηρία και έζησε κατά τον 9ο αιώνα μ.Χ. Αυτός, ενώ ασκήτευε μέσα σε σπήλαιο, επάνω από τη μεθόριο των μονών Ξηροποτάμου και Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους. Την Τρίτη της Διακαινησίμου του 829 μ.Χ., με την υπόδειξη θεϊκής φωνής, κατήλθε στην παραλία, όπου βρήκε και ανέσυρε από τη θάλασσα την εικόνα της Παναγίας, την αποκαλούμενη «της Πορταϊτίσσης», η οποία σήμερα βρίσκεται στο ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, κοντά στη μονή και ανατολικά αυτής. Την ιερή εικόνα είχε εμπιστευθεί στη θάλασσα, ευσεβής Χριστιανός από τη Νίκαια, για να τη σώσει από την μανία των εικονομάχων.




Όσιος Ιωάννης ο Ίβηρας
Ο Όσιος Ιωάννης (Βαρασβατσέ) καταγόταν από την Ιβηρία και έζησε τον 10ο αιώνα μ.Χ. Ήταν σύμβουλος του διοικητή της Ιβηρίας Δαβίδ του Κουροπαλάτου, τοπάρχης της Ιβηρικής Μεσχίας και τιτλούχος του Βυζαντίου. Απογοητευμένος από τα εγκόσμια αποσύρθηκε, για να μονάσει στον Όλυμπο της Μυσίας, αργότερα δε, αφού παρέλαβε από την Κωνσταντινούπολη τον νεαρό υιό του, Ευθύμιο, που είχε παραδοθεί από τον ηγεμόνα της Ιβηρίας Δαβίδ ως όμηρος, πήγε στο Άγιον Όρος, όπου ασκήτευε στην Λαύρα του Αγίου Αθανασίου μαζί με μερικούς μαθητές. Κοιμήθηκε με ειρήνη μεταξύ των ετών 998-1003 μ.Χ.





Όσιος Ευθύμιος ο Νέος κτήτορας της Μονής Ιβήρων Αγίου Όρους

Ο Όσιος Ευθύμιος καταγόταν από την πόλη Τάω της Ιβηρίας και έζησε στο δεύτερο μισό του 10ου αιώνα και αρκετά χρόνια του 11ου αιώνα μ.Χ. Το 965 μ.Χ. ήλθε και κατοίκησε κοντά στον Άγιο Αθανάσιο της Μονής Λαύρας, ο σύμβουλος του βασιλιά της Γεωργίας (Ιβηρίας) Δαυίδ Κουροπαλάτη, Ιωάννης Βαρασβατσέ. Μετά από λίγο έφερε και τον γιο του Ευθύμιο, καθώς και άλλους επίσημους Γεωργιανούς και έγιναν όλοι μοναχοί. Επειδή όμως τους είχε παραχωρηθεί μικρός χώρος, ο πνευματικός τους προϊστάμενος Ιωάννης Βαρασβατσέ ανέλαβε την πρωτοβουλία να Ιδρύσουν ανεξάρτητο μοναστήρι. Πράγμα που έγινε με την αρωγή του βασιλιά Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, και ονομάστηκε Μονή Ιβήρων, διότι οι κτήτορές της ήταν Ίβηρες (Γεωργιανοί). Το 998 μ.Χ. (κατ' άλλους το 1003 μ.Χ.), που πέθανε ο Ιωάννης ο Ίβηρας, τον διαδέχθηκε ο γιος και συνεργάτης του Ευθύμιος. Ο όσιος αυτός ασχολήθηκε με επιτυχία στη διοίκηση της Μονής, επίσης με πολύ ζήλο καλλιέργησε την πνευματική ζωή των αδελφών της Μονής, δίνοντας αυτός πρώτος τον εαυτό του τέλειο υπόδειγμα σε κάθε αρετή. Τόση ήταν η φήμη της αγιότητας του, ώστε ο αυτοκράτορας Βασίλειος του πρότεινε την Αρχιεπισκοπή της Κύπρου, αλλά ο Ευθύμιος προτίμησε το αγαπημένο του Μοναστήρι και έτσι δεν δέχθηκε την πρόταση του αυτοκράτορα. Το 1028 μ.Χ. πήγε στην Κωνσταντινούπολη για Αγιορείτικες υποθέσεις, όπου και πέθανε στις 13 Μαΐου, ο ενάρετος και ευσεβής αυτός άνδρας.




Όσιος Γεώργιος ο Ίβηρας
Ο Όσιος Γεώργιος εξελέγη ηγούμενος της μονής των Ιβήρων του Αγίου Όρους μετά την παραίτηση του Οσίου Ευθυμίου και κοιμήθηκε με ειρήνη.